I SA/Gl 218/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka, po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych w kwestii wniosku pełnomocnika strony skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. U. N., reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] ustalającą wysokość zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach w 2005 r. w kwocie [...] zł. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji przez Dyrektora Izby Skarbowej, a w przypadku ich nie wstrzymania przez organ – o wstrzymanie wykonania tych decyzji przez Sąd. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik podniósł, że małżonek U. N. – M. N. nie osiąga obecnie sporych dochodów, a sama skarżąca nie pracuje. Mają na utrzymaniu dom i obciążenie gospodarstwa domowego kwotą wynoszącą w praktyce ponad [...] zł, gdyż kwota należnego zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych podzielona zastała na oboje małżonków. Dodał, że konieczność spłaty takiej sumy spowoduje zadłużenie się strony, która z racji swego wieku może w każdej chwili potrzebować środków pieniężnych na leczenie. Przymusowa egzekucja środków pieniężnych może zatem wyrządzić stronie trudną do naprawienia szkodę. Pełnomocnik stwierdził także, że przepisy, w oparciu o które wydana została decyzja, są obecnie badane przez Trybunał Konstytucyjny. Wstrzymanie wykonania decyzji uzasadnia zwłaszcza przypadek, gdyby Sąd zdecydował się zawiesić postępowanie. W okresie zawieszenia postępowania organy mogłyby bowiem egzekwować decyzję, a okres spoczywania sprawy i następnie jej rozstrzygnięcia mógłby być długi, co pozbawiałoby stronę przez ten czas znacznych środków finansowych. Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej: P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 ustawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (wskazane orzeczenie może obejmować także akty wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy). Inicjatywa do wykazania tego typu przesłanek przysługuje więc stronie skarżącej, a ich istnienie strona skarżąca winna uprawdopodobnić w uzasadnieniu swego wniosku. Tylko bowiem na podstawie jej twierdzeń Sąd może ocenić istnienie przesłanek pozwalających na wstrzymanie wykonania decyzji. Użyte w wyżej cytowanym przepisie pojęcia nieostre, wymagają skonkretyzowania poprzez dokładną i wyczerpującą argumentację czy też zobrazowania za pomocą odpowiednich dokumentów. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Zakamycze 2005, s. 168). Nadto wskazać należy, iż Sąd badając wystąpienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć nie tylko na ocenie wniosku strony skarżącej ale również na ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy. Odnosząc przytoczoną wyżej regulację prawną do rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie strona nie wykazała, aby wykonanie decyzji stanowiło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowało trudne do odwrócenia skutki, a tylko takie wykazanie może stanowić podstawę uwzględnienia wniosku. W szczególności, okoliczność podniesiona we wniosku a dotycząca możliwości wyrządzenia trudnej do naprawienia szkody nie została w jakikolwiek sposób udokumentowana, nie obrazują jej nadto akta sprawy. Z wniosku ani z samych akt sprawy nie wynika, aby sytuacja materialna strony była na tyle niekorzystna, że wykonywanie decyzji pociągnęłoby za sobą znaczną szkodę bądź spowodowało trudne do odwrócenia skutki. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności, a także dyspozycję art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.