I SA/Gl 219/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Bogucki, , , po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prezydenta Miasta R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości p o s t a n a w i a odrzucić skargę; W piśmie z dnia 18 lutego 2004 r., skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., Prezydent Miasta R. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2003 r., uchylającą decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r. nr [...], skierowaną do firmy "A" spółki cywilnej D. B., R. M. i M. B.. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o odrzucenie skargi, wskazując, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem stroną w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie może być organ gminy, który w pierwszej instancji wydał rozstrzygnięcie i to bez względu na przedmiot sprawy i rzeczywisty związek z interesem prawnym gminy. Zarządzeniem z dnia 15 marca 2004 r., zawartym w piśmie z dnia 19 marca 2004 r. i doręczonym w dniu [...] 2004 r., strona skarżąca została wezwana do usunięcia w terminie 7 dni braków skargi przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżąca w terminie 7 dni nie uzupełniła w.w. braku skargi, lecz uczyniła to z uchybieniem ustawowego terminu, w piśmie z dnia 1 kwietnia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Skarga została wniesiona przez Prezydenta Miasta R., a zatem przez organ, który wydał rozstrzygnięcie w pierwszej instancji. Prezydent Miasta R. w skardze podał, że wniesienie skargi jest uzasadnione interesem prawnym i faktycznym Prezydenta Miasta R., jako organu podatkowego oraz Gminy R., polegającym na niemożności skutecznego egzekwowania ewentualnych zaległości podatkowych od firmy "A" s.c. w R. w przypadku utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K.. Należy zauważyć, że art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270) przyznaje uprawnienie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego każdemu, kto ma w tym interes prawny, a ponadto prokuratorowi, Rzecznikowi Praw Obywatelskich oraz organizacji społecznej w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym ( § 1 ). Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi ( § 2) . Z kolei według art. 52 w.w. ustawy skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (§1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§2). Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym, stroną w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie może być organ, który w rozpatrywanej przez Sąd sprawie był powołany do wydania decyzji administracyjnej. Innymi słowy, inna jest rola procesowa organu, a inna strony. Nie można w tej samej sprawie wpierw występować jako organ, a potem jako strona w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. W rozpoznawanej sprawie skarżącemu Prezydentowi Miasta R. nie służyło prawo do wniesienia w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Nie jest zatem także uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga podlegała również odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w.w. ustawy, ponieważ strona skarżąca nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.