I SA/Gl 229/10

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi M.J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym p o s t a n a w i a zwolnić skarżącego od kosztów sądowych. Odpowiadając na wezwania do uiszczenia wpisu od skargi w tej i w kilkunastu innych sprawach, skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Uzasadniając wniosek, podkreślił, że jest osobą samotną, utrzymującą się jedynie z renty, która po potrąceniach łączących się ze spłatą należności publicznoprawnych wynosi 1437,06 zł. Zwrócił również uwagę, iż część tej kwoty przeznacza na opłacenie kosztów kredytu. Na wezwanie referendarza sądowego do uzupełnienia danych zawartych we wniosku wnioskodawca nadesłał większość wymaganych dokumentów, które generalnie potwierdzają jego oświadczenia, w szczególności: zaświadczenie banku w przedmiocie wpływów i obciążeń dotyczących rachunku skarżącego (pośród tych ostatnich znajdują się pobierane miesięcznie odsetki od kredytu odnawialnego w wysokości od 246,47 zł w grudniu ubiegłego roku do 274,81 zł w lutym roku bieżącego; wpływy na rachunek ograniczają się do świadczeń rentowych w kwocie wskazanej we wniosku), decyzji o waloryzacji renty oraz obliczenia podatku przez organ rentowy za ubiegły rok. Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli w myśl art. 245 § 3 tego Prawa obejmującym tylko zwolnienie od kosztów sądowych lub tylko ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Odnosząc te uwagi do niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że skarżący w wystarczającym stopniu wykazał, iż powyższa przesłanka została spełniona. Wprawdzie bowiem w świetle przedstawionych przez niego dokumentów uzyskuje on stałe dochody, lecz ich wysokość nie może być uznana za wystarczającą dla pokrycia zarówno wszystkich niezbędnych wydatków, jak i kosztów sądowych. Dochody te podlegają wszak zmniejszeniu wskutek potrąceń związanych ze spłatą znacznych zobowiązań publicznoprawnych oraz z poborem odsetek kredytowych, co w dużym stopniu ogranicza realne możliwości płatnicze skarżącego. Istotne jest również to, że obecnie toczy się kilkanaście postępowań z jego udziałem oraz że opłacenie przez niego kosztów sądowych we wszystkich tych sprawach, choćby w części, nie jest, w ocenie rozpoznającego wniosek, możliwe. Mając to na względzie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.