I SA/Gl 229/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel (spr.), Asesor WSA Katarzyna Stuła – Marcela, Sędzia WSA Bożena Suleja – Klimczyk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 lipca 2019 r. sprawy ze skargi M. J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: odrzucić skargę. Postanowieniem oznaczonym w sentencji niniejszego orzeczenia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji w przedmiocie zarzutów M. J. (dalej "strona skarżąca") w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] nr [...] od [...] do [...] obejmujących należności z tytułu nieopłaconych składek ZUS. Przesyłka polecona adresowana do strony skarżącej, zawierająca powyższe postanowienie, została doręczona adresatowi w dniu 31 grudnia 2018 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych. W dniu 31 stycznia 2019 r. (data nadania) strona nadała bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na wskazane wyżej postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, z kolei Sąd przekazał ją według właściwości organowi, tj. Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w Katowicach przy piśmie z dnia 5 lutego 2019 r. Organ przekazując skargę do Sądu wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę wskazał, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu. Wobec powyższego wniósł o jej odrzucenie. W ocenie organu jako datę złożenia skargi należy przyjąć datę 5 lutego 2019 r., tj. datę przekazania skargi przez Sąd organowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), skargę wnosi się do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie zaś do art. 53 § 4 tej ustawy termin, o którym mowa wyżej, uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła skargę wprost do sądu administracyjnego. W takim przypadku sąd ten niezwłocznie przesyła skargę odpowiednio do organu, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie, wydał akt lub podjął inną czynność, będącą przedmiotem skargi. Odnosząc tę regulację do niniejszej sprawy stwierdzić trzeba, że wskazany wyżej trzydziestodniowy termin, liczony od dnia doręczenia stronie skarżącej postanowienia, tj. od dnia 31 grudnia 2018 r., upłynął zatem w dniu 30 stycznia 2019 r. Strona skarżąca wniosła natomiast skargę w dniu 31 stycznia 2019 r., a więc dzień po upływie ustawowego terminu przewidzianego dla dokonania tej czynności. Zaznaczyć przy tym należy, że za datę wniesienia skargi należy przyjąć dzień jej nadania przez stronę bezpośrednio do tut. Sądu (z uwzględnieniem regulacji art. 53 § 4 ppsa), a nie jak twierdzi organ dzień jej przekazania przez Sąd do organu. Zauważyć nadto należy, iż przedmiotowe postanowienie zawierało prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Stosownie z kolei do art. 58 § 1 pkt 2 ppsa sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia i dlatego na podstawie tego przepisu orzeczono jak w sentencji.