I SA/Gl 234/09

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. S. (S.) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie ulgi płatniczej – rozłożenia na raty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, umorzenia odsetek za zwłokę w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Uzasadniając wniosek, podkreślił, że jest "75-letnim, zbankrutowanym człowiekiem, nieposiadającym żadnego majątku", utrzymującym się "dzięki wsparciu żony i rodziny podczas pobytu zagranicą. Oświadczył, iż uzyskuje dochody w postaci emerytury i wynagrodzenia za pracę w wysokości [...] zł brutto. Wnioskodawca zwrócił również uwagę na swoje problemy zdrowotne ([...]). Według wniosku strona nie posiada żadnego majątku, poza udziałami w spółce o wartości [...] zł. Wykonując wezwanie referendarza sądowego do uzupełnienia danych zawartych we wniosku, skarżący wyjaśnił w szczególności, że jego dochody wynoszą obecnie [...] zł netto miesięcznie oraz że w M. posiada "mieszkanie zajmowane przez [jego] niemiecką rodzinę, w którym [zamieszkuje] już prawie 30 lat, z tego tytułu nie [ponosząc] żadnych opłat związanych z użytkowaniem lokalu, ponieważ wynika to z rozliczeniowych ustaleń rodzinnych poczynionych przed [jego] tam zamieszkaniem". Poinformował zarazem, iż jego wydatki na leki wynoszą średnio miesięcznie [...] zł. Skarżący nadesłał m.in.: obszerną dokumentację dotyczącą jego stanu zdrowia oraz nieruchomości posiadanych przez jego rodzinę w Polsce (w przedłożonym odpisie aktu notarialnego z dnia 4 listopada 1993 r., wyłączającego wspólność majątkową w małżeństwie skarżącego, stwierdzono, że skarżący zamieszkiwał wówczas w H.) oraz odpis postanowienia z dnia [...] o wpisaniu skarżącego do Rejestru Dłużników Niewypłacalnych. Nie wykonał natomiast wezwania w części odnoszącej się do jego dochodów i majątku znajdującego się w Niemczech. Wpis sądowy od skargi, czyli najwyższa opłata sądowa, której uiszczenie może wchodzić w rachubę w niniejszym postępowaniu, wynosi [...] zł. Mając na względzie powyższe, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli w myśl art. 245 § 3 tego Prawa obejmującym m. in. zwolnienie od kosztów sądowych – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Strona, wnosząc o przyznanie prawa pomocy w powyższym zakresie, powinna zatem udowodnić istnienie tego faktu. Innymi słowy, na skutek wskazanych przez nią dowodów musi zostać osiągnięty stan pewności co do tego, iż nie jest ona w stanie pokryć pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania. Odnosząc te uwagi do rozpatrywanej sprawy, skonstatować trzeba, że skarżący nie wykazał, iż powyższa przesłanka została spełniona. Wykonał on bowiem wezwanie do uzupełnienia danych zawartych we wniosku jedynie w części dotyczącej dochodów uzyskiwanych w Polsce, nie nadsyłając jakichkolwiek dowodów odnoszących się do majątku znajdującego się w Niemczech, który zresztą całkowicie przemilczał we wniosku. Nie ulega zaś wątpliwości, że skarżący posiada w tym państwie mieszkanie, przebywając tam od wielu lat i że w konsekwencji to w Niemczech, i to, jak wynika z przywołanego wyżej aktu notarialnego, w różnych miastach, koncentruje się jego aktywność życiowa. Okoliczność ta stwarza konieczność sięgnięcia do dokumentów, pozwalających na choćby częściową weryfikację oświadczeń wnioskodawcy w analizowanym zakresie. Jest tak tym bardziej dlatego, że oświadczenia te nie mogą być uznane za wiarygodne. Nie wydaje się przecież prawdopodobne, by skarżący, przebywając w Niemczech od trzydziestu lat, nie miał tam środków utrzymania, jakoś ustabilizowanej sytuacji bytowej, zwłaszcza że wspomina o swojej niemieckiej rodzinie. Nieprzekonujące i niejasne są też wyjaśnienia na temat źródeł utrzymania jego zagranicznego mieszkania, które również nie zostały wsparte żadnym dokumentem. Jest przy tym poza sporem, że dochody uzyskiwane przez wnioskodawcę w Polsce, szczególnie po odliczeniu kwoty wydatkowanej na leki oraz potrzebnej na przejazdy pomiędzy Polską a Niemcami, byłyby całkowicie niewystarczające na pokrycie takiego wydatku, a nawet na opłacenie podstawowego utrzymania w tym ostatnim państwie. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.