I SA/Gl 234/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Ewa Madej po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] nr [...] [...] w przedmiocie ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Decyzję, która została oznaczona w sentencji, doręczono stronie w dniu 13 grudnia 2012 r. Decyzja zawierała pouczenie, że strona może wnieść od niej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem organu. Dnia 25 stycznia 2013 r. do organu wpłynęło sporządzone w tym dniu pismo, w którym strona zakwestionowała powyższą decyzją, domagając się przekazania pisma do sądu administracyjnego i wnosząc do sądu o rozpoznanie sprawy. Na wezwanie Sądu pełnomocnik organu wyjaśnił, że wspomniane pismo zostało przez stronę złożone osobiście. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Nie ulega wątpliwości, że strona złożyła skargę na decyzję oznaczoną w sentencji, wnosząc o poddanie jej kontroli sądowoadministracyjnej. Nie ma przy tym znaczenia, iż kierowała się treścią pouczenia, które błędnie wskazywało sąd właściwy w sprawie, skoro organ przekazał skargę wraz z odpowiedzią na nią i z aktami sprawy do sądu właściwego. Zgodnie bowiem z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej powoływanej jako "P.p.s.a.") skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działalnie lub bezczynność są przedmiotem skargi, z kolei w myśl art. 53 § 1 P.p.s.a. należy to uczynić w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W niniejszej sprawie trzydziesty dzień liczony od dnia doręczenia zaskarżonej decyzji przypadał na 12 stycznia 2013 r. Była to sobota, co oznacza, że termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 14 stycznia 2013 r. (poniedziałek). Otóż w myśl z art. 83 § 2 P.p.s.a. jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Tymczasem skarżący złożył skargę dopiero w dniu 25 stycznia 2013 r., a zatem uczynił to znacznie po upływie terminu do dokonania tej czynności. Stosownie natomiast do art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, która wniesiona została po upływie terminu do jej wniesienia, i dlatego na podstawie tego przepisu orzeczono jak w sentencji.