I SA/Gl 239/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, , , po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. C. na wynik kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wyniku kontroli oświadczeń o stanie majątkowym postanawia: odrzucić skargę; Urząd Kontroli Skarbowej w K. w ramach prowadzonego postępowania kontrolnego przeprowadził kontrolę oświadczeń majątkowych złożonych za lata: 2000 r., 2001 r. i 2002 r. przez C.C., który od dnia [...]1999 r. pełnił (drugą kadencję) funkcję Starosty [...]. Ustalenia postępowania kontrolnego zawarto w wyniku kontroli z dnia [...] 2005 r. nr [...], który C. C. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jego zmianę. Jak wynika z wskazanego powyżej wyniku kontroli w toku postępowania kontrolnego ustalono, że C. C. w oświadczeniu majątkowym sporządzonym według stanu na dzień [...] 2000 r., [...] 2001 r. i z dnia [...] 2002 r. oraz w części [...] pkt [...] oświadczenia majątkowego sporządzonego według stanu na dzień [...] 2002 r. nie ujawnił, że pełnił funkcję członka Rady Nadzorczej Banku Spółdzielczego w M. jako reprezentant członka Banku tj. Starostwa Powiatowego w M.. Ustalono także, że w oświadczeniu majątkowym za 2002 r. C. C. nie ujawnił dochodów osiąganych z tytułu zatrudnienia lub innej działalności zarobkowej lub zajęć, gdyż wpisał dochód osiągnięty w 2002 r. w jednej łącznej kwocie, zamiast, jak wynika z formularza oświadczenia majątkowego "z podaniem kwot uzyskiwanych z każdego tytułu" (w niniejszej sprawie dochody te uzyskano z tytułu: wynagrodzenia ze stosunku pracy, wynagrodzenia za udział w komisji poborowej, ekwiwalentu za niewykorzystany urlop oraz z tytułu udziału w organach stanowiących osób prawnych). Ponadto w oświadczeniu majątkowym z dnia [...] 2002 r. kontrolowany nie wskazał w punkcie I.4 adresu działki budowlanej o powierzchni [...] m 2, położonej w D., którą nabył wspólnie z małżonką w dniu [...] 2002 r. za środki finansowe objęte małżeńską wspólnością ustawową, a w oświadczeniu złożonym według stanu na dzień [...] 2002 r. w części [...] formularza w pozycji "miejsce położenia nieruchomości wymienionych w pkt [...] części [...]" kontrolowany wpisał adres nieruchomości w pozycji 1 i 2 zamiast prawidłowo w pozycji 3 i 4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że wynik kontroli będący przedmiotem skargi nie przyznaje skarżącemu żadnych uprawnień, nie nakłada również na niego żadnych obowiązków wynikających z przepisów prawa, co skutkuje niedopuszczalnością sądowoadministracyjnej kontroli przedmiotowego wyniku kontroli. Przedstawiono również argumenty przemawiające za oddaleniem skargi, w razie uznania przez sąd, że wynik kontroli w niniejszej sprawie podlega kognicji sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył co następuje: Na wstępie stwierdzić należy, iż ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przewiduje możliwość zaskarżenia wyniku kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 pkt 4 tej ustawy, zakres kognicji Sądu obejmuje również orzecznictwo w sprawach skarg na "inne niż określone w pkt 1 – 3 [tego ustępu] akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa." W judykaturze utrwalone jest stanowisko, że wydanie wyniku kontroli - w rozumieniu przepisu art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 65 ze zm.) - stanowi czynność z zakresu administracji publicznej. Jak to bowiem stwierdzono w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 1998 r. (sygn. akt FPS 18/98 - ONSA 1999, nr 2, poz. 43), wydanie - na podstawie art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy o kontroli skarbowej - wyniku kontroli skarbowej wskazującego nieprawidłowości jest czynnością z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 4 obowiązującej ówcześnie ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, w związku z czym podlega kontroli sądu administracyjnego. Stanowisko to pozostaje aktualne również w świetle aktualnie obowiązującej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednakże tak ogólnie przyjęta w przedstawionej uchwale dopuszczalność wniesienia skargi do sądu na tę kategorię czynności, musi równocześnie łączyć się z ustaleniem, że dotyczy ona (zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Skuteczne zatem wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na wynik kontroli uzależnione jest od spełnienia przesłanki w postaci stwierdzenia w nim lub uznania - w związku z wytknięciem określonej kategorii nieprawidłowości - odnoszącego się do konkretnego podmiotu obowiązku wynikającego z przepisów prawa, tj. z przepisów prawa materialnego, bowiem "tylko prawo materialne może przyznać, stwierdzić albo uznać uprawnienie lub obowiązek" (por. W. Czerwiński w glosie do przedstawionej wyżej uchwały 7 sędziów NSA z 7 grudnia 1998 r. - OSP 2000, nr 6, poz. 84). W rozpoznanej sprawie zaskarżony wynik kontroli nie nakłada na kontrolowanego żadnych obowiązków. Stwierdza jedynie nieprawidłowości dotyczące informacji ujawnionych w oświadczeniach majątkowych. Reasumując należy stwierdzić, iż zaskarżony akt administracyjny nie wykracza poza granice art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy o kontroli skarbowej i wskazuje wyłącznie określone ustalenia faktyczne, a tym samym nie dotyczy przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia bądź obowiązku wynikających z przepisów prawa. Tego rodzaju wynik kontroli, zgodnie z pkt 1 tezy zawartej w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2000 r. sygn. akt FPS 13/00 (publ. ONSA z 2001 r. Nr 2/58) nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej. Wobec powyższego skargę inicjującą postępowanie sądowe w niniejszej sprawie uznać należy za niedopuszczalną. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd odrzuca skargę, której wniesienie jest niedopuszczalne, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.