I SA/Gl 24/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędziowie WSA Teresa Randak (spr.),, Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant Marek Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2012 r. sprawy ze skargi R. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z 2000 r. z późn. zm., powoływanej dalej jako k.p.a./ oraz art. 17 § 1, art. 18 i art. 23 § 1 i § 2 i art. 23 § 4 pkt 1, a także art. 34 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz. U. Nr 229, poz. 1954 z 2005 r. z późn. zm., powoływanej dalej jak u.p.e.a./ uchylił w całości postanowienie Dyrektora Oddziału ZUS w R. Inspektorat w R. z dnia [...] Nr [...], mocą którego stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o nr od [...] do [...] i umorzył postępowanie organu I instancji w tej sprawie. Uzasadniając rozstrzygnięcie, Dyrektor Izby Skarbowej przedstawił stan faktyczny sprawy wskazując w tym zakresie, że Dyrektor Oddziału ZUS w R. Inspektorat w R. prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec R.B. na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych w dniu 24.04.2009r. (doręczonych w dniu 28.04.2009r.), obejmujących składki na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za lata 2002 do 2006. W toku tego postępowania zawiadomieniami z dnia 31.05.2011r. o nr [...] do [...], wystawionymi w oparciu o tytuły wykonawcze o nr [...], organ egzekucyjny dokonał zajęcia nadpłaty w Urzędzie Skarbowym w R. Zawiadomienia o zajęciu doręczone zostały zobowiązanej w dniu 09.06.2011r. W wyniku realizacji zajęć postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] zakończone zostało w dniu 14.06.2011r., natomiast postępowanie prowadzone na podstawie tytułu o nr [...] zakończone zostało w dniu 21.06.2011r. W dniu 05.07.2011r. do Oddziału ZUS w R. Inspektorat w R. wpłynęło pismo Pani R.B. z dnia 25.06.2011r. wraz z ww. zawiadomieniami o zajęciach, w treści którego strona informuje, że zwraca otrzymane zawiadomienia o zajęciu, gdyż są one kopią zawiadomień otrzymanych wcześniej, co zdaniem strony jest podstawą do ich zwrotu i żądania ich uchylenia. Strona zażądała korekty wszystkich zawiadomień o zajęciu od nr [...], gdyż jej zdaniem wykazują zawyżoną kwotę należności, sprzeczną z upomnieniami. Ponadto zobowiązana twierdzi, że zwiększone zostały bezprawnie koszty egzekucji przez ich dwukrotne naliczenie oraz że naliczane są odsetki co jest bezprawne. Podnosi również, że ZUS prowadzi egzekucję na podstawie fałszywych dokumentów, nie uwzględniając korekty z dnia 30.01.2011r. oraz dokumentów z dnia 13.05.2011r. złożonych na żądanie ZUS. Wskazuje również brak uprawnień po stronie Dyrektora Oddziału ZUS w R. Inspektorat w R. do prowadzenia przedmiotowego postępowania oraz wzywa do cyt: "rozpoznania złożonych dokumentów, co wiąże się z korektą zobowiązań" oraz uchylenia podwójnych, jak wskazuje, zajęć. Pismem z dnia 04.08.2011r. nr [...] Dyrektor Oddziału ZUS w R. Inspektorat w R. udzielił R.B. odpowiedzi, wyjaśniając wątpliwości strony w zakresie kosztów egzekucyjnych powstałych w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym, jak również kwestię należności głównej i odsetek za zwłokę. W dniu 18.08.2011r. do Oddziału ZUS w R. Inspektorat w R. wpłynęła kopia Pani R.B. i Pana A.B. z dnia 08.08.2011r. skierowanego do Sądu Okręgowego w R. stanowiące, jak wskazała strona, odwołanie od cyt: "decyzji ZUS z dnia [...] nr [...]" w treści którego, skarżąca podniosła kwestię przywołane już w piśmie z dnia 25.06.2011r., zarzucając jednocześnie, że nie uzyskała pełnej odpowiedzi na powyższe pismo". Strona ponownie zażądała uchylenia zajęć z dnia 31.05.2011r. o których mowa na wstępie uzasadnienia, domagała się korekty zobowiązań oraz uwzględnienia przekazanych ZUS dokumentów, a także podniosła, że egzekwowane należności uległy przedawnieniu. Skarżąca domaga się również odstąpienia od egzekucji należności wobec wspólnika A.B. W związku z otrzymanym pismem organ egzekucyjny w dniu 29.08.2011r. pismem nr [...] wezwał R.B. do jego uzupełnienia, nie wskazując jednak w jakim zakresie ma to uzupełnienie nastąpić. Pismem z dnia 30.08.2011r. R.B. wskazała, że jej zastrzeżenia dotyczą decyzji z dnia [...], zarzuciła dopuszczenie do kompromitacji i ośmieszenia prawa, ponownie zarzuciła brak uprawnień ZUS do prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz podwójne naliczenie należności stwierdzając, że złożenie odwołania jest w pełni uzasadnione. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] (doręczonym stronie w dniu 29.09.2011r.), organ egzekucyjny, działając na podstawie art. 123 §1 i art. 134 kpa w związku z art. 17 i art. 18 ustawy egzekucyjnej, stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o nr od [...] do [...]. Pismem z dnia 5.10.2011r. R.B. złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, w treści którego ponownie podniosła kwestię braku uprawnień ZUS do prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz podwójnego naliczenia należności, bezprawne naliczenia kosztów, zakwestionowała odsetki oraz brak działań ze strony ZUS w związku z przedłożoną dodatkową dokumentacją. Skarżąca odniosła się również do działań ZUS, zarzucając brak działania i przedłużanie postępowania wyjaśniającego. Rozpatrując wniesione przez ubezpieczoną zażalenie, Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z dnia [...] o nr [...] uchylił w całości zaskarżone postanowienie i umorzył postępowanie organu I instancji w tej sprawie. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia powołano treść art. 33 u.p.e.a. wskazując, że stanowi on zamknięty katalog przypadków, które mogą być przedmiotem zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Zauważono, że zarzuty, o których mowa w powyższym przepisie są związane z etapem wszczęcia postępowania egzekucyjnego i doręczenia odpisu tytułu wykonawczego na podstawie, którego prowadzone ma być to postępowanie. Wynika to zarówno z treści art. 33 u.p.e.a. wskazującego okoliczności mogące być podstawą wniesienia zarzutów, jak i z określenia przez ustawodawcę momentu, w którym zobowiązany pouczony zostaje o prawie złożenia zarzutów, co ma miejsce w chwili doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. Wyjaśniono, że zarzuty wniesione w późniejszych etapach postępowania nie mogą zostać merytorycznie rozpoznane. Zauważono, że w rozpatrywanej sprawie brak było podstaw do potraktowania przez organ egzekucyjny pisma z dnia 08.08.2011r. jako zarzutu przeciw prowadzonemu postępowaniu egzekucyjnemu. Ponadto zauważono, że w przedmiotowym postępowaniu R.B. skorzystała w ustawowym terminie z prawa wniesienia zarzutów. Zostały one rozpoznane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w R., który postanowieniem z dnia [...] uznał je za nieuzasadnione. Zarzuty te wniesione zostały na postępowanie prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o nr od [...] do [...], a więc również na podstawie tytułów wykonawczych, których dotyczyło zaskarżone postanowienie z dnia [...]. Wyjaśniono, że wniesienie zarzutów przysługuje zobowiązanemu tylko raz w toku postępowania, na etapie jego wszczęcia. Tym samym stwierdzono, że postanowienie to rozstrzyga po raz kolejny w sprawie już rozstrzygniętej. Zauważono również, że pismo z dnia 8.08.2011r. było kierowane do Sądu Okręgowego w G. i na tym etapie do decyzji Sądu należał dalszy tryb postępowania. Tym samym uznano, że brak było podstaw do wzywania zobowiązanej do doprecyzowania jego treści przez inny organ, niż ten, do którego pismo było kierowane. Wskazano również, że wadliwe było samo postanowienie, ponieważ gdyby przyjąć, że pismo z dnia 08.08.2011r. stanowi zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne to podstawę prawną jego wydania winien stanowić art. 34 u.p.e.a. wskazujący tryb rozpoznania zarzutów, a tymczasem organ egzekucyjny wskazał jako podstawę jego wydania art. 134 k.p.a. Wyjaśniono, że zgodnie z treścią art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania lub uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. W rozpatrywanej sprawie Dyrektora Oddziału ZUS w R. Inspektorat w R. działał jako organ I instancji, a więc nie przysługiwało mu prawo wydania rozstrzygnięcia w oparciu o art. 134 k.p.a. Zauważono, że postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...] zakończone zostało w dniu 14.06.2011r., natomiast postępowanie prowadzone na podstawie tytułu o nr [...] zakończone zostało w dniu 21.06.2011r. Tak więc wszelkie kwestie dotyczące postępowań prowadzonych w oparciu o te tytuły wykonawcze podnoszone po ich zakończeniu są bezprzedmiotowe. Jak wykazano, zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów prawa i jako takie podlega uchyleniu, a postępowanie prowadzone przez organ I instancji umorzeniu. Postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] zostało zaskarżone przez ubezpieczoną R.B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zaskarżonemu postanowieniu strona zarzuciła naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej, Kodeksu postępowania administracyjnego, Kodeksu postępowania cywilnego oraz ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez: - nierzetelne rozpoznanie złożonego odwołania z dnia 27.09.2011r., - brak rozstrzygnięć na jakikolwiek zarzut określony odwołaniem, - fałszowanie stanu faktycznego oraz prawomocnych wyroków sądów, - pośpieszne wydanie zaskarżonego postanowienia bez rozpoznania dokumentów, - świadome naruszanie przepisów prawa przez Dyrektora Izby Skarbowej w K.. Wskazując na powyższe ubezpieczona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że Dyrektor Izby Skarbowej w K. naruszył prawo przyjmując tą samą błędną argumentację Oddziału ZUS w R. Inspektoratu w R., pomimo posiadanych dokumentów dotyczących stanu faktycznego i prawnego. W pierwszej kolejności zarzuciła, że tytuły wykonawcze są wystawione bezprawnie w stosunku do podwójnie naliczonych zobowiązań tj. dotyczą tych samych zobowiązań, za ten sam okres. W dalszej części wskazała na naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie okresu przedawnienia zobowiązań podatkowych za lata 2002, 2003, 2004, gdyż jak skarżąca stwierdziła "zgodnie z treścią Ordynacji podatkowej należy uznać jako przedawnione, ulegające prekluzji wszystkie zobowiązania podatkowe przekraczające okres 5 lat". Ponadto zarzuciła, że organ popełnił błąd uznając, że pisma strony z dnia 25.06.2011r. i 4.08.2011r. zostały wniesione po terminie i niesłusznie je oddalił, gdyż zgodnie ze stanowiskiem strony wniosła je w terminie. Natomiast zarzuty na postępowanie egzekucyjne wniesione pismem z dnia 30.08.2011r. również nie mogą być uznane za wniesione po terminie, gdyż strona wniosła je w oparciu o art. 145§1 k.p.a. i art. 149§3 k.p.a., które to przepisy nie określają końcowego terminu na wniesienie odwołania, a które to odwołanie wniesiono z uzasadnieniem na skutek naruszenia prawa i prawomocnych wyroków sądów, w tym Sądu Apelacyjnego w K.: [...] z [...] oraz [...] z [...], z uwagi na: a) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe i sprzeczne z orzeczeniem b) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu c) wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody d) decyzja została wydana w sprzeczności z prawomocnymi orzeczeniami sądów. W dalszej kolejności skarżąca podniosła kwestię braku uprawnień Oddziału ZUS w R. Inspektoratu w R. do prowadzenia postępowania egzekucyjnego, gdyż jej zdaniem, bez żadnej wydanej i udokumentowanej decyzji przejął postępowanie egzekucyjne. Zarzuciła także bezprawne działanie Urzędu Skarbowego w R. polegające na zwiększeniu kosztów egzekucji przez ich dwukrotne, a nawet trzykrotne naliczenie. Zdaniem strony skarżącej Oddział ZUS w R. Inspektorat w R. popełnił szereg błędów merytorycznych przy ustalaniu wysokości zobowiązania ubezpieczonej, jak i należnych jej świadczeń, m.in.: - przy wydawaniu decyzji pominął lata pracy za okres 2003-2004 oraz zaniżył podstawę wymiaru za lata 1998, 2001, 2002 i 2003, - bezprawnie przez 14 lat dysponował nadpłatą z tytułu ubezpieczenia (podwójne wpłaty za okres 1.12.1997r. do 30.04.1998r.) i nie zaliczył jej na poczet okresów składkowych, - pomimo nie osiągania dochodów z działalności gospodarczej bezprawnie potrąca koszty ubezpieczeń społecznych i zdrowotnych ze świadczeń emerytalnych, - bezprawnie naliczał koszty ubezpieczenia za okresy, wobec których Urząd Skarbowy w R. dokonał wykreślenia spółki z podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, z uwagi na zaniechanie jej prowadzenia, - opóźniał o kilka lat księgowanie uregulowanych wpłat na ubezpieczenie społeczne osiągając przy tym bezprawny, ponadnormatywny, czterokrotny dochód w postaci zaniżenia świadczeń emerytalnych i bezprawnego naliczania odsetek, - odmawiał rozpoznania sprawy i wydania decyzji na podstawie złożonej korekty dokumentów, - pomimo wielokrotnych wniosków nie doręczał rozliczenia uzyskanych wpłat na świadczenia emerytalne od dnia potrącenia należności od sierpnia 2004r., a doręczone częściowe rozliczenie zawierało karygodne błędy, tj.: pominięcie w rozliczenie uzyskanych wpłat lub ich zaniżenie związane z ich opóźnionym księgowaniem, - błędnie przyjął rozliczenie wpłat z tytułu składek na ubezpieczenie społecznie i zdrowotne dokonywanych przez wspólników spółki cywilnej działającej pod nazwą A, gdyż rozliczenie wpłat winno obejmować wpłaty wszystkich wspólników, a nie tylko jednego. Zdaniem skarżącej, w związku z art. 145 § 1 i art. 149 § 3 k.p.a. uzyskanie nowych dowodów i wydanie przez organ decyzji sprzecznych z treścią prawomocnych wyroków sądów, stanowi uzasadnioną podstawę do złożenia odwołania. Naruszenie prawa oraz fałszowanie stanu faktycznego stanowi podstawę do żądania uchylenia postanowienia z 9.11.2011r. i oddalenie błędnego uzasadnienia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. podkreślił, że zarzuty przedstawione przez skarżącą pozostają bez związku z treścią zaskarżonego postanowienia. Argumenty podniesione po raz kolejny przez skarżącą nie podlegają ocenie organu nadzoru rozpatrującego zażalenie na postanowienie z dnia 27.09.2011r. w sytuacji, gdy stwierdzono, że zaskarżone postanowienie narusza przepisy, jako wydane ponownie w tej samej sprawie. Organ odwoławczy podkreślił, że obowiązany był wyeliminować z obrotu prawnego wadliwe rozstrzygnięcie, nie dysponując przy tym środkami prawnymi do oceny podniesionych przez stronę argumentów. W związku z tym, Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu objętego skargą postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie zasadnym jest wskazanie, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej". "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej" (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji/postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Skarga zasadna nie jest, a argumenty w niej podniesione, w zasadzie nie dotyczą zaskarżonego postanowienia. Wypada bowiem zaakcentować, że przedmiotem oceny Sądu w niniejszym postępowaniu jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...], mocą którego organ ten uchylił w całości postanowienie Dyrektora Oddziału ZUS w R. Inspektoratu w R. z dnia [...] Nr [...], stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o nr od [...] do [...] i umorzył postępowanie organu I instancji w tej sprawie. Istotną okolicznością, a właściwie przesądzającą podjęte rozstrzygnięcie był fakt, że w przedmiotowym postępowaniu zobowiązana skorzystała w ustawowym terminie z prawa wniesienia zarzutów. Zostały one rozpoznane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w R., który postanowieniem z dnia [...] uznał je za nieuzasadnione. Zarzuty te wniesione zostały na postępowanie prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o nr od [...] do [...], a więc również na podstawie tytułów wykonawczych, których dotyczyło zaskarżone postanowienie z dnia [...]. Zasadnie zatem organ nadzoru wskazał, że postanowienie to rozstrzyga po raz kolejny w sprawie już rozstrzygniętej. Wywiedziona przy tym konkluzja, że wniesienie zarzutów przysługuje zobowiązanemu tylko raz w toku postępowania, na etapie jego wszczęcia zasługuje na aprobatę. Odnosząc się do powyższego, należy przypomnieć, iż postępowanie przed organami administracji toczyło się w ramach rozpatrywania wniesionego przez zobowiązaną pisma, które zostało zakwalifikowane przez organ egzekucyjny jako zarzuty przeciwegzekucyjne. Trzeba też zwrócić uwagę, iż zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem zaskarżenia, który służy zobowiązanemu w fazie wszczęcia tego postępowania, co oznacza, że nie można podnosić nowych zarzutów na dalszych etapach postępowania. Obowiązujący siedmiodniowy termin na zgłoszenie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, liczony od dnia doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego, ma charakter terminu prekluzyjnego. Skarżąca w doręczonych jej tytułach wykonawczych o terminie tym została pouczona, podobnie jak o podstawach, na których mogą być wniesione zarzuty, poprzez przytoczenie w tych tytułach treści art. 33 u.p.e.a. zawierającego enumeratywne wyliczenie tych podstaw. Mało tego, skarżąca skorzystała z przysługującego jej prawa, z tym jednak, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. – o czym już wspomniano – postanowieniem z dnia [...] nie uznał ich zasadności. Postanowieniu temu przysługuje przymiot ostateczności. Postępowanie w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym może toczyć się jedynie w ramach nakreślonych przez zgłaszającego te zarzuty w terminie otwartym na ich zgłoszenie. Konieczność wskazania podstawy prawnej spoczywa na zobowiązanym. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 września 2007 r., sygn. akt I OSK 522/07, to właśnie na osobie, do której skierowano tytuł wykonawczy, spoczywa obowiązek wskazania, na której z okoliczności z wymienionych w art. 33 u.p.e.a. opiera swój zarzut. W niniejszej sprawie pismo z dnia 8.08.2011r. było kierowane do Sądu Okręgowego w Gliwicach, a co za tym idzie, nie było podstaw do wzywania zobowiązanej do doprecyzowania jego treści przez organ egzekucyjny. Słusznie też organ nadzoru podniósł, że gdyby nawet przyjąć, że pismo z dnia 08.08.2011r. stanowiło zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne to podstawę prawną jego wydania winien stanowić art. 34 u.p.e.a., wskazujący tryb rozpoznania zarzutów, a nie jak wskazał organ egzekucyjny art. 134 k.p.a. Zgodnie bowiem z treścią art. 134 k.p.a., to organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania lub uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. W rozpatrywanej sprawie Dyrektor Oddziału ZUS w R. Inspektorat w R. działał jako organ I instancji, a więc nie przysługiwało mu prawo wydania rozstrzygnięcia w oparciu o art. 134 k.p.a. Jak wynika z akt egzekucyjnych przesłanych Sądowi, postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...] zakończone zostało w dniu 14.06.2011r., natomiast postępowanie prowadzone na podstawie tytułu o nr [...] zakończone zostało w dniu 21.06.2011r. Tak więc wszelkie kwestie dotyczące postępowań prowadzonych w oparciu o te tytuły wykonawcze podnoszone po ich zakończeniu należało uznać za bezprzedmiotowe. W tym zakresie skład orzekający w niniejszej sprawie, podziela pogląd zawarty w wyroku WSA w Białymstoku z dnia 24 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Bk 451/10 ( LEX, nr 747684 ), zgodnie z którym "Dokonaną przez stronę czynność zgłoszenia zarzutów po upływie 7 dniowego terminu organ egzekucyjny powinien uznać za bezskuteczną i umorzyć postępowanie w sprawie. Skoro zarzuty zostały merytorycznie rozpoznane, to organ drugiego stopnia rozpatrujący zażalenie, był zobowiązany wyeliminować z obrotu prawnego rozstrzygnięcie obarczone taką wadą i w konsekwencji umorzyć postępowanie w sprawie jako, że stało się ono bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 k.p.a. z powodu nieskutecznego wniesienia zarzutów w tej sprawie. Podstawę prawną takiego działania organu odwoławczego stanowią przepisy art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 k.p.a. i w związku z art. 18 u.p.e.a.". Jakkolwiek w/w pogląd został sformułowany w odniesieniu do przekroczenia 7 – dniowego terminu określonego w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., to jednak zdaniem Sądu, w każdym przypadku bezprzedmiotowości postępowania, przepisy wskazane w tym wyroku będą miały zastosowanie. W badanej sprawie, oprócz uchybieniu terminowi do wniesienia zarzutów doszło także do ponownego wydania rozstrzygnięcia w sprawie zgłoszonych zarzutów ( w rozumieniu k.p.a. art. 156 § 1 pkt 3 – przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji ), a to obligowało organ do uchylenia postanowienia i umorzenia postępowania. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dnia 14 marca 2012 r., poz. 270 ) orzekł jak w sentencji wyroku.