I SA/Gl 246/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kornacki (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 maja 2017 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. postanawia 1) umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne, 2) zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. na rzecz skarżącej kwotę 3.600 (słownie: trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...], nr [...] określającą skarżącej A Sp. z o.o. w C. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2012 r. w wysokości [...]zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach datowanej na 25 stycznia 2017 r. a uzupełnionej pismem z dnia 15 lutego 2017 r. pełnomocnik Spółki, będący radcą prawnym, zaakcentował, że wspomnianą decyzję Kolegium kwestionuje w części obejmującej opodatkowanie budynku administracyjno-hotelowego o powierzchni 1.903,75 m2 , gdyż obiekt ten powinien zostać zakwalifikowany do budynków pozostałych, a nie: budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z tego względu wniósł o uchylenie tej decyzji Kolegium w opisanej części, o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skargę tę wniósł w dniu 25 stycznia 2017 r. za pośrednictwem Kolegium, które otrzymało ją w dniu 27 stycznia 2017 r. Natomiast pismo stanowiące uzupełnienie skargi, w którym ostatecznie określił wyżej wskazany zakres zaskarżenia, złożył osobiście w siedzibie tego organu w dniu 15 lutego 2017 r. Do skargi załączył m. in. uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa udzielonego mu przez skarżącą. Nie przedstawił jednak dowodu zapłaty opłaty skarbowej za jego złożenie i to pomimo wezwania do dokonania tej czynności [w wezwaniu tym wyjaśniono, że dokument, który załączył do skargi, jest tożsamy z tym, którym posłużył się w równocześnie prowadzonej sprawie o sygn. akt I SA/Gl 244/17, a zatem stanowi dowód zapłaty należności w tamtej (a nie: w niniejszej) sprawie]. W odpowiedzi Kolegium wystąpiło o umorzenie postępowania i przedłożyło własną decyzję z dnia [...] nr [...], którą uchyliło w całości decyzję zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji i określiło, że przedmiotowe zobowiązanie podatkowe wynosi [...]zł. Z kolei w piśmie z dnia 12 kwietnia 2017 r. oznajmiło, że ta decyzja (decyzja uwzględniająca skargę) nie została zaskarżona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej jako: p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę (pkt 1), w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania (pkt 2), jak również gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe (pkt 3). Dopuszczalność takiej kwalifikacji jest więc uzależniona od zaistnienia w toku postępowania okoliczności powodującej jego bezprzedmiotowość. Przesłanka taka zostaje spełniona w sytuacji, o której mowa w art. 54 § 3 zd. 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Konsekwencją takiego rozstrzygnięcia jest wyeliminowanie z obrotu prawnego przedmiotu zaskarżenia, czyli osiągnięcie celu, do którego zmierza wniesienie skargi. Analiza zaprezentowanego stanu faktycznego prowadzi do wniosku, że z takim przypadkiem mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Wszak nie ulega wątpliwości, że organ odwoławczy skorzystał z możności wynikającej z art. 54 § 3 zd. 1 p.p.s.a. i stąd – stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – należało orzec o umorzeniu postępowania. Natomiast o zasądzeniu od organu odwoławczego zwrotu kosztów postępowania postanowiono na podstawie przytoczonego wyżej art. 201 § 1 p.p.s.a., mając na uwadze to, że pełnomocnik skarżącej zgłosił żądanie w tym przedmiocie zgodnie z art. 210 § 1 p.p.s.a. Zasądzoną kwotę obliczono w oparciu o art. 205 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804 ze zm.), przyjmując, że wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi [...]zł. Jest to bowiem kwota sporna, która obejmuje różnicę między wysokością podatku od opisanego budynku administracyjno-hotelowego określoną w decyzji zaskarżonej (przy przyjęciu kwestionowanego przez skarżącą założenia, że obiekt ten jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą), a kwotą tym tytułem należną według decyzji uwzględniającej skargę (kwotą obliczoną przy uwzględnieniu stawki niższej, właściwej dla budynków pozostałych). W rezultacie kwota zasądzona tytułem zwrotu kosztów postępowania obejmuje wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej (3.600 zł). Odmiennie aniżeli w dwóch pozostałych sprawach tej samej skarżącej (o sygn. akt I SA/Gl 244/17 oraz I SA/Gl 245/17) nie obejmuje ona natomiast należności tytułem opłaty skarbowej za złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa, a to z tego powodu, że poniesienie tego wydatku nie zostało udokumentowane.