I SA/Gl 255/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie sądowe. Wskazaną wyżej decyzją utrzymano w mocy decyzję, którą skarżącej Spółce określono zobowiązanie w podatku od nieruchomości, uznając linie kablowe położone w kanalizacjach kablowych za budowle podlegające opodatkowaniu, stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 2 i art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613). Pismem z dnia 19 kwietnia 2011 r. pełnomocnik skarżącej zwrócił uwagę na kilka postępowań toczących się przed Trybunałem Konstytucyjnym w przedmiocie zgodności tych przepisów z Konstytucją w związku z pytaniem prawnym skierowanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 110/09 (sygn. akt P 33/09) oraz ze skargami konstytucyjnymi wniesionymi przez: B S.A. (sygn. akt SK 21/07), C S.A. (sygn. akt SK 19-21/10 i 24/10) oraz przez samą skarżącą (odpisy tej ostatniej skargi konstytucyjnej załączono). W konsekwencji, wskazując, iż konstytucyjność tej regulacji budzi poważne wątpliwości, wniósł o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie, podkreślając, że jej rozstrzygnięcie zależy od wyniku postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym. Organ odwoławczy w piśmie z dnia 26 kwietnia 2011 r. nie przychylił się do tego wniosku. Jego zdaniem zawieszenie postępowania byłoby niecelowe, ponieważ "podatnik ma możliwość, zgodnie z art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej, złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sytuacji, gdyby Trybunał Konstytucyjny stwierdził niekonstytucyjność przepisu, na podstawie którego wydano zaskarżoną decyzję". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sadowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie, gdyż przed Trybunałem Konstytucyjnym toczą się postępowania w przedmiocie konstytucyjności przepisów stanowiących podstawę prawną zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej, a zarazem zasadniczy przedmiot sporu pomiędzy stronami. Tym samym wynik tych postępowań będzie miał znaczenie przesądzające dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, skoro ewentualne stwierdzenie niezgodności z Konstytucją rozpatrywanych przepisów będzie oznaczało zakwestionowanie podstawy prawnej obu tych decyzji. Zaznaczyć jednocześnie wypada, że konstytucyjność analizowanej regulacji prawnej budzi poważne wątpliwości, które Sąd w niniejszej sprawie podziela. Okoliczność ta również przemawia za wstrzymaniem się z rozpoznaniem sprawy do czasu rozstrzygnięcia tych wątpliwości przez Trybunał Konstytucyjny, przed którym wszczęto już przecież aż kilka postępowań w tym przedmiocie – w związku nie tylko ze skargami konstytucyjnymi, ale i z pytaniem prawnym Sądu, gdzie wątpliwości te zostały wyrażone. Podzielić zatem należy pogląd pełnomocnika skarżącej, że zawieszenie postępowania w sprawie jest uzasadnione. W ocenie Sądu konstatacji tej nie podważa przy tym argumentacja podnoszona przez organ. Jej uwzględnienie po pierwsze oznaczałoby, że skarga powinna być rozpoznana pomimo wspomnianych wątpliwości natury konstytucyjnej, przed ich rozstrzygnięciem przez powołany do tego Trybunał Konstytucyjny, po drugie byłoby całkowicie nieracjonalne z punktu widzenia ekonomii procesowej. Jak słusznie zauważył bowiem organ, w razie stwierdzenia, że sporne przepisy są niezgodne z Konstytucją, strona musiałaby wnosić o wznowienie postępowania podatkowego, to zaś, ze względu na liczbę toczących się przed Sądem spraw, w których występuje omawiany problem, angażowałoby niewspółmiernie tak skarżącą, jak i organy, mnożąc niepotrzebnie postępowania w sprawie. W związku z powyższym Sąd, działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.