I SA/Gl 258/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Winiarski, po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2006r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: odrzucić skargę; Skarżący reprezentowany przez pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w K., skargę na decyzję tego organu z dnia [...]r. o nr [...]. Po otrzymaniu skargi wraz z odpowiedzią na tę skargę i aktami administracyjnymi, Sąd wezwał pełnomocnika skarżącego do podania wartości przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie oraz podpisania skargi przez skarżącego, bądź złożenia pełnomocnictwa procesowego z jednoczesnym wykazaniem, iż Pani A. W. jest osobą uprawnioną do występowania w roli pełnomocnika procesowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wezwanie wraz z pouczeniem, o skutkach jego niewykonania (tj. odrzuceniu skargi po bezskutecznym upływie siedmiodniowego terminu od dnia doręczenia wezwania) zostało skutecznie doręczone dnia [...] 2006r. (potwierdzenie odbioru). Zatem termin do uzupełnienia braków upłynął odpowiednio dnia [...] 2006r. Z kolei skarżący uzupełnił braki formalne skargi dopiero w dniu [...] 2006r. Dlatego też uzupełnienie braków skargi jako dokonane po upływie przewidzianego terminu okazało się być bezskuteczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W niniejszej sprawie nie wykonano obowiązku nałożonego w prawidłowo doręczonym wezwaniu Sądu w przewidzianym siedmiodniowym terminie, a zatem skarga strony na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] podlega odrzuceniu. Wobec powyższego, na mocy art. 58 § 1 pkt. 3 oraz § 3 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji postanowienia.