I SA/Gl 259/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej (spr.), del. Sędzia SO Sędzia WSA Dorota Kozłowska, Teresa Randak, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. oddala skargę. 1.M. P. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...], którą – na podstawie art. 233 § 1 pkt 3, art. 33 w zw. z art. 33a § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) – umorzył postępowanie odwoławcze w sprawie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych w kwocie [...]zł i przybliżonej kwoty odsetek za zwłokę w wysokości [...]zł. 2. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: 2.1. W toku wszczętego w dniu 13 września 2013 r. postępowania podatkowego w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia w 2007 r. spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jego nabycie, Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. wydał w dniu [...]r. decyzję o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego, w której określił przybliżoną kwotę tego zobowiązania oraz przybliżoną kwotę odsetek za zwłokę na dzień wydania decyzji. Decyzję uzasadnił obawą, że zobowiązanie nie zostanie wykonane przez podatnika. 2.2. Pismem z dnia 25 października 2013 r. podatnik złożył odwołanie od powyższej decyzji, domagając się jej uchylenia z powodu zastosowania zbyt uciążliwych środków zabezpieczenia, co spowodowało niemożność zaspokojenia potrzeb jego czteroosobowej rodziny, a także zarzucając wadliwość prawną decyzji i świadome wszczęcie postępowania pod sam koniec okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Odwołanie zostało przesłane organowi odwoławczemu w dniu 8 listopada 2013 r. 2.3. W dniu [...] r. organ pierwszej instancji wydał decyzję podatkową w tej sprawie i doręczył ją podatnikowi w dniu 29 listopada 2013 r. 2.4. Uzasadniając decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego organ drugiej instancji powołał się na powyższą okoliczność i wskazał, że w myśl art. 33a § 1 O.p. decyzja o zabezpieczeniu wygasa z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Wskazał następnie na ugruntowany w literaturze i orzecznictwie pogląd, że wygaśnięcie decyzji na etapie postępowania odwoławczego skutkuje koniecznością umorzenia tego postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość, polegająca na braku przedmiotu postępowania tj. decyzji, która wygasła z mocy prawa. Stanowi to podstawę do umorzenia, o której mowa w art. 208 § 1 O.p. 3. Na powyższą decyzję podatnik wniósł skargę do Sądu, w której – oprócz wskazania numeru zaskarżonej decyzji – nie zawarł żadnych zarzutów w odniesieniu do decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego w sprawie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego. Całość argumentacji dotyczy samej decyzji wymiarowej, a ponadto sformułowano wniosek o "uchylenie decyzji podatkowej wydanej przez US M. a podtrzymanej przez Dyrektora Izby Skarbowej" oraz "o przywrócenie czternastodniowego terminu do złożenia wniosku o skorzystanie z ulgi meldunkowej za rok 2007". 4. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy podtrzymał swe stanowisko, a ponadto wskazał, że skarga w zasadzie nie odnosi się do kwestii umorzenia postępowania lecz do decyzji wymiarowej, od której skarżący nie wnieśli odwołania. 5. Na rozprawie pełnomocnik skarżącego, ustanowiony z urzędu, podtrzymał skargę podatnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6. Skarga nie może być uwzględniona, gdyż wskazania w niej decyzja organu o umorzeniu postępowania odwoławczego, prowadzonego wskutek odwołania podatnika od decyzji o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego za 2007 r. jest zgodna z prawem. Należy przy tym podkreślić, że zakresem sądowej kontroli objęta została w niniejszej sprawie tylko ta decyzja, którą strona wskazała w skardze. Poza rozważaniami pozostały zatem argumenty i zarzuty formułowane pod adresem samego wymiaru podatku, co stanowi przedmiot odrębnej decyzji organu podatkowego. 6.1. Co do ustaleń faktycznych jest bezsporne, że zanim organ odwoławczy przystąpił do rozpatrywania odwołania podatnika od decyzji określającej przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok i zabezpieczającej tę kwotę na majątku podatnika, wydana została i doręczona stronie decyzja określająca wysokość zobowiązania z tego tytułu. Okoliczności tej nikt nie kwestionuje. 6.2. Z kolei przedstawiając stan prawny należy powołać art. 33a § 1 pkt 2 O.p., który stanowi, że decyzja o zabezpieczeniu wygasa z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych, w przypadku stwierdzenia przez organ podatkowy jego nieuiszczenia przez podatnika, podlega określeniu co do wysokości w oparciu o art. 21 § 3 O.p. Tak więc, do tego podatku odnosi się powyższy termin wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu. W realiach rozpoznawanej sprawy decyzja o zabezpieczeniu z dnia [...] r. wygasła z dniem 29 listopada 2013 r. Tym samym postępowanie odwoławcze, którego przedmiotem miałaby być ta właśnie decyzja, stało się bezprzedmiotowe, co uzasadniało zastosowanie art. 208 § 1 O.p., stosownie do którego organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono bezprzedmiotowe. Pogląd o bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego w stosunku do decyzji, która wygasłą z mocy prawa, jest ugruntowany i brak jest podstaw do jego kwestionowania. 7. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.)