I SA/Gl 260/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. U. na czynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie czynności egzekucyjnej w postaci zajęcia prawa majątkowego postanawia odrzucić skargę. Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. skierował do skarżącego F. U. zawiadomienie z dnia [...] nr [...] o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego organem rentowym. W piśmie z dnia 18 grudnia 2014 r., uzupełnionym pismami z dnia 7 stycznia 2015 r. i z dnia 23 stycznia 2015 r., F. U. sformułował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą czynność egzekucyjną Naczelnika Urzędu Skarbowego, podkreślając, że zajęcie jego świadczenia emerytalnego było bezprawne, gdyż egzekwowane kwoty są nienależne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Należy bowiem mieć na względzie, że zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), następnie powoływanej jako: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3), inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4), pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (pkt 4a), akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5), akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6), akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego (pkt 7) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a (pkt 8). Stosownie natomiast do art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Wobec powyższego odnotowania wymaga, że ani art. 3 § 2 p.p.s.a., ani żaden inny przepis nie przewiduje możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego na czynność egzekucyjną. Podstawy tej w szczególności nie stanowi art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., który dotyczy wszak postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Nie jest nią również art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., albowiem mowa w nim o takich czynnościach z zakresu administracji publicznej, które dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a więc o czynnościach, które kreują treść uprawnień lub obowiązków. Tymczasem, jak wynika z art. 1a pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. - Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.), dalej oznaczanej w skrócie: u.p.e.a., czynności egzekucyjne to wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Nie przyczyniają się one zatem do powstania, zmiany czy unicestwienia obowiązków, lecz służą wyłącznie do ich wyegzekwowania. Nie ulega zatem wątpliwości, że rozpatrywana skarga dotyczy działania organu administracji publicznej, które nie może stanowić przedmiotu sądowoadministracyjnej kontroli. Dlatego skargę tę należało odrzucić. Ponieważ powód ten nie został jednak wskazany przez ustawodawcę w art. 58 § 1 pkt 1-5 p.p.s.a. jako przesłanka odrzucenia skargi, rozstrzygnięcie to podjęto na podstawie punktu 6 tego paragrafu, który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne. Nie oznacza to bynajmniej, że zobowiązany, względem którego zastosowano środek egzekucyjny (np. w postaci zajęcia prawa majątkowego), nie ma możliwości uruchomienia procedury weryfikującej prawidłowość działania organu egzekucyjnego. Środkiem wówczas mu przysługującym nie jest jednak skarga do sądu administracyjnego, lecz skarga na czynności egzekucyjne, o której mowa w art. 54 u.p.e.a. Jeśli z kolei zobowiązany jest przekonany, że egzekwowany obowiązek nie istnieje albo tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów z art. 27 u.p.e.a., to ma on prawo zgłoszenia zarzutów w tym przedmiocie na podstawie art. 33 u.p.e.a.