I SA/Gl 289/15

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 lipca 2015 r. sprawy ze skargi A. G. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. Odpowiadając na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł, skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Zwrócił uwagę na wysokie koszty utrzymania czteroosobowej rodziny z dziećmi w wieku szkolnym oraz na problemy zdrowotne jego i żony. Według wniosku skarżący i jego żona otrzymują wynagrodzenia za pracę w łącznej wysokości 7387 zł, posiadają mieszkanie, nieruchomość rolną, samochód osobowy oraz oszczędności w kwocie 135.000 zł. Skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł także w drugiej sprawie, która toczy się przed Sądem. Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli w myśl art. 245 § 2 tej ustawy obejmującym m.in. zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W ocenie rozpoznającego wniosek w niniejszej sprawie powyższa przesłanka przyznania prawa pomocy nie została spełniona, przy czym można to stwierdzić na podstawie samego wniosku, bez potrzeby wzywania o dodatkowe materiały źródłowe. W świetle oświadczenia skarżącego, którego wiarygodność nie budzi wątpliwości domagających się wyjaśnienia, w ramach jego gospodarstwa domowego uzyskiwany jest stały dochód, pozwalający pokryć wszystkie wydatki zaliczające się do kosztów utrzymania koniecznego. Wnioskodawca nie podnosił wszak, że ma jakieś zaległości w tej materii, przyznał natomiast, iż zdołał zgromadzić oszczędności w kwocie znacznie przewyższającej koszty sądowe w sprawie, skądinąd niewielkie, najmniejsze spośród znanych procedurze sądowoadministracyjnej. Wpis od skargi wynosi zaledwie 0.08 % tych oszczędności, co oznacza, że nawet, gdyby został opłacony z tych środków, a nie z dochodów bieżących, to mogłoby to nastąpić bez ich odczuwalnego uszczerbku. Ponadto dochody te również wielokrotnie przewyższają sumę wpisów należnych w obu sprawach wnioskodawcy. Mając to na względzie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.