I SA/Gl 290/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze z dnia [...] r. S.M. zawarła między innymi wniosek o "zniesienie wykonania skarżonej decyzji". Wniosek ów umiejscowiono w ostatnim akapicie tejże skargi wraz z prośbą o zwolnienie skarżącej od kosztów niniejszego postępowania sądowego. W tych ramach skarżąca podniosła, że aktualnie osiąga dochody w kwocie [...] zł, jej mąż nie jest zatrudniony, i że na jej utrzymaniu pozostaje trójka małoletnich dzieci. W piśmie procesowym z tej samej daty, skierowanym do Dyrektora Izby Skarbowej w K., skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej obecnie decyzji. Odnotowała, iż wniosek zasługuje na uwzględnienie wszak istnieje wysokie prawdopodobieństwo jej uchylenia przez Sąd. Wskazała, że przymusowe wykonanie decyzji nie odniesie zamierzonego skutku z uwagi na brak majątku oraz niskie dochody dłużniczki. Z tych samych powodów nie jest możliwe dobrowolne wykonanie decyzji. Za wstrzymaniem wykonania przemawia nadto – zdaniem skarżącej – "interes publiczny, który wyraża się tym, że nie obciąży ona [decyzja o wstrzymaniu] skarbu państwa konsekwencjami w postaci restytucji w obliczu bardzo prawdopodobnego uchylenia decyzji". Należy w tym miejscu odnotować, że ww. wniosek skarżącej z dnia [...] r. został rozpoznany przez jego adresata, tj. Dyrektora Izby Skarbowej w K. Mocą postanowienia dnia [...] r. organ odwoławczy odmówił wstrzymania wykonania decyzji własnej z dnia [...] r. nr [...]. Postanowieniem z dnia 2 maja 2012 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej w skrócie: P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 ustawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zasadą jest, iż Sąd w kwestii wstrzymania zaskarżonej decyzji działa wyłącznie na wniosek strony, zatem to skarżąca zobowiązana jest do wykazania okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w powołanym wyżej przepisie. A zatem warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co więcej, twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinny bezwzględnie zostać poparte dokumentami źródłowymi. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać jakie dowody chciałaby przedstawić wnioskodawca, aby wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. (z tezy w postanowieniu NSA z dnia 18 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 502/09, LEX nr 569795). W tym konkretnym przypadku wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został poparty jakąkolwiek dokumentacją źródłową, za pomocą której Sąd mógłby ocenić, czy spełnione są tutaj przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., a przede wszystkim nie przedstawiono w nim jakiekolwiek argumentacji przemawiającej za zastosowaniem wnioskowanej instytucji. Dodać trzeba, że za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji nie może nadto przemawiać ta część argumentacji skargi, która odnosi się do wniosku o zwolnienie od kosztów sadowych, wszak i ona nie znalazła potwierdzenia w dokumentacji źródłowej, czego efektem było prawomocne postanowienie o odmowie przyznania prawa pomocy. Co więcej, nawet gdyby potraktować wniosek z dnia 27 stycznia 2012 r., skierowany do organu odwoławczego, jako uzupełnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zawartego skardze, to i tak nie mógłby on zostać przez Sąd uwzględniony z uwagi zbyt ogólnikowe uzasadnienie nie poparte żadnymi dokumentami źródłowymi. Należy jeszcze dodać, że badanie skargi w kontekście ewentualnego naruszenia interesu prawnego strony skarżącej następuje dopiero w toku rozprawy przeprowadzonej przed sądem administracyjnym. Ocena wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez pryzmat ewentualnego naruszenia interesu prawnego jest niedopuszczalna. Godzi się nadto odnotować, iż wykonanie decyzji dotyczących świadczeń pieniężnych, ze swej istoty nie ma charakteru nieodwracalnego lub trudno odwracalnego skutku, gdyż wszelkie zobowiązania o charakterze pieniężnym podlegać mogą restytucji. Dodatkowo skarżąca ma możliwość skorzystania z ulg podatkowych przewidzianych w art. 67a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). W tym właśnie przypadku o zastosowaniu jednej z ulg decyduje zaistnienie ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Reasumując, nie wykazano, iż konsekwencją wykonania zaskarżonej decyzji może być znaczna szkoda lub też spowodowanie trudno odwracalnych skutków. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.