I SA/Gl 290/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja – Klimczyk (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu A Sp. z o.o. w Gliwicach od zarządzenia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 kwietnia 2016 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. w Gliwicach na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. Strona skarżąca pismem z dnia 29 marca 2016 r., złożonym w odpowiedzi na wezwanie o uiszczenia wpisu sądowego od skargi, wniosła o zwolnienie jej z obowiązku poniesienia tej opłaty. Zarządzeniem z dnia 27 kwietnia 2016 r. starszy referendarz sądowy pozostawił wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W uzasadnieniu powyższego zarządzenia wyjaśniono, iż wniosek ten nie został złożony w przewidzianej prawem formie. Z uwagi na powyższe pismem doręczonym w dniu 14 kwietnia 2016 r. wezwano skarżącą Spółkę do złożenia go na urzędowym formularzu PPPr, według załączonego wzoru, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W dniu 21 kwietnia 2016 r. (data nadania) strona skarżąca złożyła formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPPr), który – jak zauważył referendarz sądowy – nie obowiązuje w obrocie prawnym od sierpnia 2015 r., a strona z nieznanych przyczyn nie skorzystała z doręczonego jej obowiązującego druku. Zdaniem referendarza sądowego nie można zatem przyjąć, że brak formalny wniosku o przyznanie prawa pomocy został usunięty, a zatem nie można mu nadać dalszego biegu. Od zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 27 kwietnia 2016 r. strona skarżąca, w terminie przewidzianym dla dokonania tej czynności, złożyła sprzeciw, w którym wniosła o jego uchylenie i zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 260 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 dalej "ppsa", w brzmieniu znajdującym zastosowanie do spraw, w których skargi wniesiono po dniu 14 sierpnia 2015 r.), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. W dalszej kolejności wskazać trzeba, że zgodnie z art. 252 § 2 ppsa wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do sądu na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru, stanowiącym – w przypadku osób prawnych – załącznik nr 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257). Niezachowanie tego wymogu stanowi brak formalny wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 ppsa (zob. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, ONSAiWSA 2008, nr 5, poz. 74). Skoro zaś tak, to na podstawie art. 49 § 1 ppsa należy wezwać do uzupełnienia tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W konsekwencji uchybienie temu terminowi musi pociągnąć za sobą realizację wskazanego rygoru, czyli pozostawienie wniosku bez rozpoznania, o czym stanowi art. 257 ppsa. W myśl bowiem tego przepisu wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Taka sytuacja wystąpiła w rozpatrywanej sprawie, co wynika wprost z treści uzasadnienia zaskarżonego zarządzenia. Wydający je referendarz sądowy słusznie wskazał, że strona składając druk PPPr, który nie obowiązuje w obrocie prawnym od sierpnia 2015 r., nie uzupełniła braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy i tym samym nie można nadać mu dalszego biegu. Nie można bowiem uznać, że wnioskodawca uczynił zadość wezwaniu referendarza sądowego, skoro nadał wniosek na formularzu według nieaktualnego już wzoru. Podkreślić przy tym wypada – jak słusznie zauważył referendarz sądowy – że prawidłowy formularz załączono do tego wezwania, lecz strona skarżąca z niego nie skorzystała. Reasumując, nie sposób przyjąć, że strona w sytuacji, gdy obowiązuje nowy wzór formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, wciąż może posłużyć się formularzem według nieaktualnego wzoru. Przyjęcie takiego stanowiska pozostawałoby w sprzeczności z prawem i przekreślałoby sens zmiany tego prawa dokonanej rozporządzeniem z dnia 19 sierpnia 2015 r. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że referendarz sądowy prawidłowo uznał, że wniosek o prawo pomocy jako niezłożony na urzędowym formularzu należy pozostawić bez rozpoznania. Z tych względów na mocy art. 260 § 1 i § 3 ppsa orzeczono jak w sentencji postanowienia.