I SA/Gl 292/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia odrzucić skargę; Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału I WSA w Gliwicach z dnia 3 kwietnia 2009 r. zobowiązano G. C. do usunięcia braku formalnego skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. W wezwaniu Sądu z dnia 7 kwietnia 2009 r., sporządzonego na podstawie przytoczonego wyżej zarządzenia, pouczono skarżącego, że nieusunięcie braku skargi w terminie 7 dni spowoduje jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a. Wezwanie zostało przesłane na wskazany w skardze adres G. C.. Przesyłkę listowną nr [...], wskutek nieobecności skarżącego w miejscu zamieszkania, awizowano dwukrotnie, o czym poinformowano adresata pozostawiając stosowne zawiadomienia w jego skrzynce do doręczania korespondencji w dniach 10 i 20 kwietnia 2009 r. Okoliczności te znajdują potwierdzenie w zwrotnym pokwitowaniu odbioru zamieszczonym w aktach tej sprawy. W konsekwencji skarżący nie odebrał wezwania Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Formalnym warunkiem zainicjowania postępowania przed sądem administracyjnym jest skutecznie wniesiona skarga. Skarga jest pismem procesowym, która poza warunkami o charakterze ogólnym (zawartymi w art. 46 P.p.s.a.) musi zawierać elementy przypisane jej art. 57 § 1 pkt 1-3 P.p.s.a, jak również na mocy art. 215 § 1 tej ustawy. Stosownie do treści tego ostatniego przepisu, w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Brak tej wartości uniemożliwia ustalenie wysokości wpisu sądowego od skargi, wymierzanego w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a w konsekwencji skutkuje niemożnością wezwania strony do uiszczenia należnej opłaty. Przyjmuje się, że brak wartości przedmiotu zaskarżenia jest brakiem formalnym skargi, który w wyniku wezwania przewodniczącego (patrz art. 49 § 1 P.p.s.a.) może zostać przez stronę uzupełniony. Jeśli jednak, pomimo upływu zakreślonego terminu, skarga nie zostanie uzupełniona to podlega ona odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., co ma miejsce na posiedzeniu niejawnym w drodze postanowienia (patrz art. 58 § 3). Z taką sytuacją mamy do czynienia w tej sprawie. Uznano bowiem, że wezwanie Sądu zostało skarżącemu doręczone w trybie zastępczym w dniu 27 kwietnia 2009 r., a zatem termin zakreślony dla uzupełnienia braku formalnego skargi upłynął bezskutecznie w dniu 4 maja 2009 r. Trzeba w tym miejscu wyjaśnić, że doręczenie wezwania, o którym mowa powyżej nastąpiło na zasadach określonych w art. 73 P.p.s.a. Zgodnie z art. 72 P.p.s.a. w przypadku, gdy doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. W myśl art. 73 P.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób opisany powyżej, pismo składa się na okres czternastu (7+7) dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza w skrzynce na korespondencję, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu. Czternastodniowy termin, o którym mowa powyżej, jest następstwem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 lutego 2006 r., sygn. akt P 13/05, stwierdzającego niezgodność powyższego artykułu z art. 2 i 45 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim ustanawiał siedmiodniowy termin przechowywania pisma procesowego i nie wymagał ponawiania zawiadomienia adresata o złożeniu tego pisma. W tych okolicznościach, stosownie do przepisów art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji