I SA/Gl 293/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka, po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu części dotacji celowej udzielonej z budżetu województwa w kwestii wniosku pełnomocnika strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] nr [...] , znak sprawy [...],[...] zobowiązującą A w B. do zwrotu części dotacji celowej wraz z odsetkami, pobranej w nadmiernej wysokości w kwocie [...] zł, udzielonej przez Województwo [...] na realizację zadania "Wymiana instalacji c.o. w budynkach A przy ul. [...]". W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik strony skarżącej wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie: P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 ustawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (wskazane orzeczenie może obejmować także akty wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy). Zaakcentować w pierwszej kolejności trzeba, że instytucja wstrzymania wykonania dotyczyć może jedynie takiego aktu, który nadaje się do wykonania. Aktami takimi są w szczególności te, które nakładają na ich adresatów obowiązek świadczenia. Z tego rodzaju decyzją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie, utrzymuje ona bowiem w mocy decyzję organu pierwszej instancji nakładającą na stronę skarżącą obowiązek zwrotu części dotacji celowej wraz z należnymi odsetkami. Po drugie wskazać należy, że inicjatywa do wskazania na istnienie przesłanek wstrzymania wykonania aktu przysługuje stronie skarżącej, która winna taki stan rzeczy uprawdopodobnić w uzasadnieniu swego wniosku. Tylko bowiem na podstawie jej twierdzeń Sąd może ocenić istnienie przesłanek pozwalających na wstrzymanie wykonania decyzji. Użyte w wyżej cytowanym przepisie pojęcia nieostre, wymagają skonkretyzowania poprzez dokładną i wyczerpującą argumentację czy też zobrazowania za pomocą odpowiednich dokumentów. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest zatem wskazanie we wniosku na okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Zakamycze 2005, s. 168). Nadto wskazać należy, iż Sąd badając wystąpienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć nie tylko na ocenie wniosku strony skarżącej ale również na analizie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy. Odnosząc przytoczoną wyżej regulację prawną do rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że wniosek pełnomocnika strony skarżącej zdaniem Sądu nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie pełnomocnik strony skarżącej przywołując jako podstawę wniosku przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. nie uzasadnił tego wniosku w żaden sposób. Tym samym nie sposób uznać, że w sprawie zachodzą okoliczności powodujące, iż zwrot części udzielonej dotacji wraz z odsetkami mógłby spowodować skutki, o których mowa w tym przepisie. Jest tak również dlatego, że okoliczności takich nie dokumentują także akta administracyjne sprawy. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności a także dyspozycję art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.