I SA/Gl 294/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, , , po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a przywrócić skarżącemu termin do uzupełnienia braku formalnego skargi. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Postanowieniem z dnia 31 maja 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę J.M. na decyzję oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia. Uzasadniając postanowienie Sąd wskazał, że skarżący uzupełnił brak formalny skargi w postaci podania wartości przedmiotu zaskarżenia po upływie terminu do dokonania tej czynności, ponieważ przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia tego braku skargi została wydana, po jej dwukrotnym awizowaniu, przez pracownika urzędu pocztowego skarżącemu dzień po upływie czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej. Odpis powyższego postanowienia został doręczony skarżącemu w dniu 21 czerwca 2010 r. W dniu 28 czerwca 2010 r. (data nadania) skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Uzasadniając wniosek skarżący poinformował, że powtórne awizo nie zawierało daty pierwszego awizowania. Wskazał przy tym, że pierwsze awizo nie zostało mu przekazane. Zdaniem skarżącego winę za niedokonanie czynności w terminie ponosi pracownik urzędu pocztowego, który wydał mu przesyłkę, mimo tego, że winna ona być już zwrócona nadawcy. Oświadczył przy tym, że gdyby został o tym poinformowany w dniu wydania przesyłki, miałby możliwość zapoznania się z jej zawartością bezpośrednio w sądzie i uzupełnił braki skargi w zakreślonym terminie. Do wniosku załączył skargę, w której wskazał wartość przedmiotu zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ppsa), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z kolei w myśl art. 87 § 1 i 2 ppsa pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodobniając okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Odnosząc tę regulację do rozpatrywanej sprawy, należy uznać, iż wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony we wskazanym terminie siedmiodniowym. Przyjmując bowiem najbardziej korzystną dla strony interpretację, trzeba stwierdzić, iż wskazana przez skarżącego przyczyna uchybienia terminu – niewiedza co do rzeczywistego początku biegu terminu w związku z zastosowaniem trybu doręczenia zastępczego – ustała z chwilą doręczenia odpisu postanowienia z dnia 31 maja 2010 r. o odrzuceniu skargi, czyli w dniu 21 czerwca 2010 r. Wniosek zaś został nadany w urzędzie pocztowym w dniu 28 czerwca 2010 r., a więc przed upływem terminu, o którym mowa w art. 87 ppsa. Zaistniała sytuacja daje zatem możliwość dokonania merytorycznej oceny wniosku w świetle istnienia przesłanki braku winy w uchybieniu terminu. W ocenie Sądu skarżący uprawdopodobnił, że niemożność terminowego uzupełnienia braku formalnego skargi zaistniała na skutek okoliczności niezawinionych przez niego. Niewątpliwie bowiem wskazana przezeń przeszkoda, polegająca na nieprawidłowym wydaniu przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braku skargi, była całkowicie od niego niezależna i nie mógł on jej w żaden sposób zapobiec. Oczywistym przy tym jest, że przeszkoda ta utrudniła skarżącemu dochowanie terminu. Miał on prawo pozostawać w błędnym przekonaniu, że dzień rzeczywistego wydania mu przesyłki stanowi zarazem dzień jej doręczenia. W konsekwencji uchybienie procesowe, którego się dopuścił nastąpiło z przyczyn usprawiedliwionych, niezawinionych przez skarżącego. W związku z powyższym, na podstawie art. 86 § 1 ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.