I SA/Gl 294/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Pindel (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Pszczynie na uchwałę Rady Miejskiej w Czechowicach-Dziedzicach z dnia 27 kwietnia 2010 r., nr XLIII/389/10 w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej postanawia sprostować sentencję wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 294/13, w ten sposób, że w wierszu siedemnastym od góry zwrot "w części określonej w § 3 pkt 1 i 2" zamienić na "w części określonej w § 3 pkt 2". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem wydanym w niniejszej sprawie w dniu 17 czerwca 2013 r. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały "w części określonej w § 3 pkt 1 i 2, § 4 ust. 2 pkt 1 i 2, § 6 ust. 4, § 10". Tymczasem w skardze na tę uchwałę sformułowano wniosek o stwierdzenie jej nieważności w części obejmującej § 3 pkt 2, § 4 ust. 2 pkt 1 i 2, § 6 ust. 4 oraz § 10. Regulacja z § 3 pkt 1 tej uchwały nie stanowiła zatem przedmiotu zaskarżenia. Także w odpowiedzi na skargę organ uznał zasadność skargi i zażądał jej uwzględnienia w przedstawionym zakresie, co nastąpiło. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na podstawie art. 156 § 1 i § 2 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd – także na posiedzeniu niejawnym – może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przepis ten ma zastosowanie także w rozpatrywanym przypadku. Analiza akt sprawy, a w szczególności uwzględnienie żądań skargi i odpowiedzi na skargę, nie pozostawia bowiem wątpliwości co do zakresu, w jakim nieważność zaskarżonej uchwały została stwierdzona, jak również, że wymienienie w sentencji wyroku – pośród jej postanowień – także § 3 pkt 1 stanowiło oczywistą omyłkę. Wydanie niniejszego postanowienia stało się zatem konieczne.