I SA/Gl 302/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja-Klimczyk, Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury (spr.), Asesor WSA Katarzyna Stuła-Marcela, Protokolant starszy referent Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2019 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. 1. Przedmiotem skargi A.K. (dalej: skarżąca) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: SKO, Kolegium) nr [...] z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. (dalej: organ pierwszej instancji, Prezydent) z dnia [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2017 rok. 2. Postępowanie przed organami podatkowymi. 2.1. Decyzją z dnia [...] Prezydent ustalił skarżącej i K. W. (dalej: uczestnik) podatek od nieruchomości na rok 2017 w kwocie [...]zł za nieruchomość położoną przy ul. [...] w K., opodatkowując sporny budynek jako niemieszkalny. 2.2. We wniesionym w terminie odwołaniu skarżąca podniosła, że nigdy nie występowała o zmianę przeznaczenia przedmiotowego budynku z mieszkalnego na biurowy, nie udzielała również w tym zakresie pełnomocnictwa współwłaścicielowi. Zarzuciła naruszenie przez organ wynikającej z art. 7 k.p.a. zasady oraz wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zobowiązanie organu pierwszej instancji do ponownego wyliczenia podatku przyjmując, że jest to budynek mieszkalny. 2.3. Zaskarżoną decyzją SKO utrzymało w mocy decyzję Prezydenta. W uzasadnieniu wskazało, że podstawę prawną wymiaru podatku od nieruchomości na 2018 rok stanowią przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2017r. poz. 1785 ze zm., dalej: ustawa, u.o.p.l.) oraz Uchwały Rady Miasta K. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na dany rok podatkowy. Zgodnie z treścią art. 3 ust. 4 ustawy jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach. Z art. 6 ust. 6 ustawy wynika, że osoby fizyczne, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3. Zgodnie natomiast z art. 21 § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018r., poz. 800, ze zm., dalej: O.p.) jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, wysokość zobowiązania podatkowego, o którym mowa w § 1 pkt 2, ustala się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji, chyba że przepisy szczególne przewidują inny sposób ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatkowego stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym. Jak wynika z akt sprawy współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości są skarżąca i uczestnik. W złożonej w 2005r. informacji podatkowej wykazali do opodatkowania budynek mieszkalny, garaż wolnostojący oraz grunty pozostałe. Pismem z dnia 25 października 2016r. organ pierwszej instancji wezwał podatników do złożenia aktualnej informacji w sprawie podatku od nieruchomości i wyjaśnił, że na podstawie modernizacji operatu ewidencji gruntów i budynków w obrębie [...] z 22 lutego 2010r. została zmieniona funkcja budynku z "budynku mieszkalnego" na "budynek biurowy". W odpowiedzi na wezwanie skarżąca pismem z 3 października 2016r. wyjaśniła, że jest współwłaścicielką nieruchomości, lecz nie jest w stanie przedstawić ani ustalić jaki jest stan faktyczny i prawny tej nieruchomości, ponieważ nie ma do niej dostępu. Nie posiada również kluczy. Dodała, że nieruchomość jest użytkowana wyłącznie przez drugiego współwłaściciela, dlatego nie jest w stanie ani stwierdzić ani ustalić czy ta nieruchomość pełni funkcje budynku mieszkalnego czy biurowego. Uczestnik na wezwanie z dnia 25 października 2016r. ani ponowne wezwanie z dnia 25 maja 2017r. nie odpowiedział. Po analizie stanu faktycznego i prawnego sprawy SKO stwierdziło, iż decyzja organu pierwszej instancji jest zgodna z prawem. W pierwszej kolejności Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 21 ust. 1. ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz.U. z 2019, poz. 725, dalej: p.g.k.) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane te są wiążące dla organu podatkowego, a podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowania prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe. Opodatkowanie budynku lub jego części stawką podatku przewidzianą dla budynków mieszkalnych jest zatem możliwe, jeżeli w ewidencji gruntów i budynków budynek określony został jako mieszkalny. Problematyka określenia charakteru budynku była m.in. przedmiotem rozważań w uchwale 7 sędziów NSA z 7 kwietnia 2009r. II FPS 1/09. Z uchwały tej wynika, że organ podatkowy nie powinien dokonywać samodzielnej klasyfikacji budynku, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. Jeżeli budynek nie został wpisany do ewidencji gruntów i budynków, to w takiej sytuacji organy podatkowe są uprawnione, a zarazem zobowiązane do ustalenia charakteru (klasyfikacji) budynku do celów podatkowych. W takim przypadku rodzaj budynku powinien zostać określony na podstawie dokumentacji budowalnej, takiej jak m.in. pozwolenie na budowę czy decyzja o dopuszczeniu budynku do użytkowania. W rozpatrywanej sprawie w kartotece budynków figurują dwa odrębne budynki: biurowy i garaż. Z wyjaśnień Wydziału Geodezji Urzędu Miasta K. z dnia 27 listopada 2018r. wynika, że aktualizacja danych w ewidencji gruntów i budynków dotyczących budynków posadowionych na działce nr [...] k.m. [...] obręb [...] nastąpiła w procesie modernizacji ewidencji gruntów i budynków realizowanej w trybie i na zasadach określonych w art. 24a p.g.k. W ramach przedmiotowej pracy geodezyjnej sporządzono dokumentację zaewidencjonowaną i przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, tj. m.in. arkusze danych ewidencyjnych budynków, które stanowiły podstawę aktualizacji. Projekt operatu opisowo-kartograficznego wyłożony był do wglądu w siedzibie Urzędu Miasta K. w dniach od 1 do 19 lutego 2010r. i nie wniesiono do niego żadnych uwag. Projekt w dniu 20 lutego 2010r. stał się operatem ewidencji gruntów i budynków. Dalej Kolegium argumentowało, że skarżąca w piśmie z 3 listopada 2016r. stwierdziła, że nie wie czy ta nieruchomość pełni funkcje budynku mieszkalnego czy biurowego, ponieważ nie ma do niej dostępu. Nie posiada również kluczy. Pomimo jednak posiadanej już w tym czasie wiedzy o zmianach w ewidencji gruntów i budynków, tj. o zmianie funkcji budynku z mieszkalnego na biurowy - pismo organu z 25 października 2016r. - nie zainteresowała się tym faktem i nie próbowała tego wyjaśnić w Wydziale Geodezji. Postępowanie podatkowe zostało wszczęte dopiero [...]. Organ wskazał także, że w sprawach podatkowych, gdyż stosuje się przepisy O.p. a nie k.p.a. Zgodnie z art. 122 O.p. w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Powyższy obowiązek nie ma jednak charakteru nieograniczonego. Organy podatkowe mają bowiem z jednej strony podejmować wszelkie działania w celu ustalenia pełni okoliczności faktycznych sprawy, ale z drugiej strony ustawodawca zastrzega, iż mają być to jednocześnie działania niezbędne dla realizacji wspomnianego celu. Zdaniem SKO w rozpatrywanej sprawie organ podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Z uwagi na zmiany w ewidencji gruntów i budynków wzywał strony do złożenia korekty informacji podatkowej. Wobec braku jej złożenia organ ustalił, że na terenie przedmiotowej nieruchomości nikt nie jest zameldowany, a ponadto nie jest ona miejscem wykonywania działalności gospodarczej. Z tych przyczyn, mimo iż w ewidencji budynków sporny budynek figuruje jako biurowy organ opodatkował go jako pozostały budynek niemieszkalny. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 lipca 2018r. II FSK 2038/16 stosownie do art. 122 i art. 187 § 1 O.p. w postępowaniu podatkowym ciężar dowodu spoczywa co do zasady na organie podatkowym, jednakże nie jest to obowiązek nieograniczony. W szczególności, jeżeli podatnik usiłuje wykazać korzystne dla siebie rezultaty podatkowe, kwestionując zarazem ustalenia organów, na niego przechodzi obowiązek przedstawienia dowodów na okoliczność, że przyjęte przez organy ustalenia są nieprawidłowe lub niekompletne. W świetle powyższego w interesie skarżącej jako współwłaścicielki nieruchomości jest i przedstawienie dowodów na potwierdzenie tego, że ustalony przez organ stan jest niezgodny ze stanem faktycznym. Odnosząc się do zawartego w odwołaniu wniosku o dopuszczenie dowodu z przesłuchania odwołującej się Kolegium wyjaśniło, że nie znalazło podstaw do jego przeprowadzenia. Zgodnie z art. 188 O.p. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Kolegium argumentowało, że w rozpatrywanej sprawie skarżąca zaprzecza, że nastąpiła zmiana przeznaczenia spornego budynku z mieszkalnego na biurowy, lecz stwierdza jednocześnie, że nie wie jaki jest stan nieruchomości. Okoliczność zmiany przeznaczenia budynku została jednak stwierdzona w ewidencji budynków, co potwierdza wypis, a żadne postępowanie w sprawie zmiany dokonanych tam wpisów się nie toczy. Jak już wyżej wskazano dane te są wiążące dla organu podatkowego, a podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowania prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe. Ponadto przedmiotowa nieruchomość jest niezamieszkała, co również potwierdza jej niemieszkalny charakter. 3. Postępowanie przed Sądem I instancji. 3.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca zaskarżyła decyzję SKO w całości i wniosła o jej uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania albo merytoryczne rozpoznanie mojego odwołania od decyzji Prezydenta. W uzasadnieniu wskazała, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem elementarnych zasad prawnych oraz należnych jej praw. Stwierdziła, że Kolegium zupełnie pominęło fakt, że zmiana ewidencji gruntów i budynków przeprowadzona na podstawie p.g.k. nie może odbywać się bez podstawy faktycznej i prawnej. Skoro żaden ze współwłaścicieli nieruchomości, której niniejsza sprawa dotyczy, nie potwierdził, że nastąpiła zmiana przeznaczenia posadowionego na tej nieruchomości budynku, to skąd służby geodezyjne powzięły taką wiedzę? Przedmiotowy budynek to typowy budynek mieszkalny, podobnie jak wszystkie sąsiednie. Skąd więc pewność po stronie urzędników, że ten akurat jest budynkiem biurowym? Skarżąca poinformowała, że nie wie jakie jest przeznaczenie budynku bo nie ma do niego dostępu. Współwłaściciel nie zareagował na pismo Urzędu Miasta w tej sprawie. Fakt, że cztery lata wcześniej pod tym adresem znajdowała się siedziba podmiotu gospodarczego też nie jest żadną wskazówką, gdyż podmiot ten już nie istnieje, co można było potwierdzić w Krajowym Rejestrze Sądowym. Jest oczywiste, że urzędnicy starają się z jednej strony ułatwiać sobie pracę, a z drugiej strony zapewniać jak największe dochody Miasta, jednak nie może to się odbywać kosztem obywateli. Skarżąca podniosła, że SKO powołuje się w swej decyzji na art.122 O.p., jednak w żaden sposób nie zastosowało się do dyspozycji tego przepisu, tj. nie podjęło wszelkich niezbędnych czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Tej zasady nie zastosował również Prezydent. Pominięte zostały wszelkie zarzuty podnoszone przez skarżącą, a SKO bezkrytycznie przyjęło stanowisko Prezydenta. Zupełnie chybione było powołanie się przez SKO na orzeczenie NSA z dnia 20 lipca 2018 roku II FSK 2038/16. W niniejszej sprawie nie chodzi o ciężar dowodu, tu chodzi o elementarną rzetelność przy ocenie stanu faktycznego, czego ani Prezydent ani SKO nie uczyniło. W powyższej sytuacji uznać należy, że zarówno zaskarżona decyzja SKO, jak i wcześniejsza decyzja Prezydenta, wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa i dlatego skarżąca wnosi jak na wstępie. 3.2. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. 3.3. Na rozprawie w dniu 23 lipca 2019r. skarżąca podtrzymała pisemną skargę. Podniosła, że ze współwłaścicielem budynku, który jest jej byłym mężem, nie ma kontaktu od wielu lat. Sama uiszcza podatek od całości spornej nieruchomości. Z informacji posiadanych przez skarżącą wynika, że w budynku nie jest prowadzona żadna działalność gospodarcza. Ponadto skarżąca wniosła o zasądzenie ma jej rzecz kosztów sądowych. 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: 4.1. Skarga okazała się zasadna. 4.2. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 4.3. Kontrola sądu w niniejszej sprawie odnosi się do zgodności z prawem decyzji w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017r. Rozstrzygnięcie zasadności opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2017r. wymaga jednak w pierwszej kolejności przesądzenia czy sporny budynek ma charakter mieszkalny czy też nie. Jednak z uwagi na naruszenia prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, których konsekwencją jest niewyjaśnienie istotnej dla sprawy okoliczności – charakteru spornego budynku, ustalony przez SKO stan faktyczny nie może być podstawą do dokonania przez Sąd kontroli merytorycznej sprawy - rozstrzygnięcia w przedmiocie zasadności wymierzonego zaskarżoną decyzją podatku od nieruchomości. 4.4. W tych ramach wskazać przyjdzie, iż dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy podatkowej musi być dominującym celem postępowania podatkowego, a zwłaszcza tej jego części, która nazywana jest postępowaniem dowodowym (por. A. Hanusz, Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia podatkowego, Kraków 2004, s. 236 i n.). Zgodnie z art. 121 § 1 O.p. postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. § 2 powołanego przepisu stanowi natomiast, że organy podatkowe w postępowaniu podatkowym obowiązane są udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. W postępowaniu tym przyjęto również jako obowiązującą zasadę swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.). W myśl tej zasady organy podatkowe nie są skrępowane regułami dotyczącymi wartości poszczególnych dowodów, orzekają na podstawie własnego przekonania, popartego zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Mają także obowiązek oceny wszystkich zebranych w sprawie dowodów, każdego z nich z osobna we wzajemnych ich związku. Zgodnie natomiast z zasadą prawdy obiektywnej (art. 122 i art. 187 § 1 O.p.) organ podatkowy jest zobowiązany zebrać i wyczerpująco rozpatrzyć cały materiał dowodowy. 4.5. W realiach niniejszej sprawy Kolegium nie podjęło wszelkich czynności niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, tj. ustalenia charakteru spornego budynku. Z akt sprawy wynika, że z uwagi na zmiany w ewidencji gruntów i budynków SKO wzywało strony do złożenia korekty informacji podatkowej. Wobec braku jej złożenia organ ustalił, że na terenie przedmiotowej nieruchomości nikt nie jest zameldowany, a ponadto nie jest ona miejscem wykonywania działalności gospodarczej. Z tych przyczyn, mimo iż w ewidencji budynków sporny budynek figuruje jako biurowy organ opodatkował go jako pozostały budynek niemieszkalny. Strona konsekwentnie zaprzecza ustaleniom dokonanym przez organ, sprzecznie twierdząc, że wie a zarazem nie wie jaki jest charakter sporego budynku. Jednocześnie druga ze stron postępowania przed organem podatkowym nie wykazuje żadnej aktywności w udzieleniu informacji mających na celu rozstrzygnięcie spornego zagadnienia. W tych okolicznościach, zdaniem Sądu, SKO powinna dopuścić dowód z oględzin spornego budynku i przesłuchania stron celem ustalenia rzeczywistego charakteru budynku. Odnosząc się do kwestii związania zapisami w ewidencji gruntów należy wskazać, iż Sąd podziela co do zasady utrwalone w orzecznictwie stanowisko, że organy podatkowe ustalając wysokość podatku od nieruchomości nie mają podstaw do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 czerwca 2012r., II FSK 2241/10; z dnia 13 stycznia 2010 r., II FSK 1243/08; z dnia 5 listopada 2009r., II FSK 836/08; z dnia 29 października 2009 r., II FSK 854/08; z dnia 1 października 2009 r., II FSK 652/08; z dnia 18 lutego 2010 r., II FSK 1586/08, z 31 dnia lipca 2012, II FSK 44/11; z dnia 21 grudnia 2011r. II FSK 1160/10 oraz prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 października 2014r., III SA/Wa 642/14). Dane zawarte w ewidencji gruntów posiadają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 § 1 O.p. i zgodnie z tym przepisem stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. a podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania. Nie można jednak przyjąć tezy o niemożliwości przeprowadzenia przeciwdowodu (§ 3). Nadrzędnym celem prowadzonego postępowania jest realizacja zasady prawdy materialnej i ustalenie rzeczywistego stanu podatkowo - prawnego. Sąd podziela wyrażany w orzecznictwie pogląd, że reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi w pewnych przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Natomiast w realiach niniejszej sprawy z ewidencji budynków sporny budynek figuruje jako biurowy, a nie jako pozostały budynek niemieszkalny. Kolegium nie wykonało zatem ciążącego na organie podatkowym i wynikającego z art. 122 i 187 § 1 O.p. obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego w sposób należyty. Zgodnie z powołanymi przepisami w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i obowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organy podatkowe nie oceniły zebranego w sprawie materiału dowodowego w zgodzie z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego (art. 191 O.p.). Aby ocena zgromadzonego materiału nie została uznana za dowolną, organ ma obowiązek rozpatrzenia wszystkich dowodów, każdego z osobna i we wzajemnym związku, zgodnie z zasadami wiedzy, doświadczenia życiowego i logiki. Ocenić musi, czy i na ile dany dowód potwierdza określone fakty (wyrok NSA z 13 września 2013 r., sygn. akt II FSK 2671/11, LEX nr 1493833). Nie wywiązały się tym samym należycie z tej części ciężaru dowodowego, który spoczywał na nich, realizując w ten sposób zasadę prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 122 O.p. Sporządzone uzasadnienie decyzji nie odpowiada warunkom określonym w art. 210 § 4 O.p. Tak poczynione ustalenia potwierdzają nierespektowanie zasady zaufania podatnika do organów podatkowych wynikającej z art. 121 O.p. Tym bardziej, że w ewidencji budynków sporny budynek figuruje jako biurowy organ opodatkował go jako pozostały budynek niemieszkalny. Wszystkie powołane w uzasadnieniu wyroki dostępne są na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). 4.6. Rozpoznając sprawę ponownie SKO zobowiązane będzie zastosować się do oceny prawnej wyrażonej w niniejszym wyroku. W tym ramach podejmie kroki zmierzające do wyjaśnienia charakteru spornego budynku w tym celu dopuści dowód z oględzin budynku oraz z przesłuchania skarżącej i uczestnika. SKO rozważy także przeprowadzenie rozprawy administracyjnej. 4.7. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c) p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postepowania Sąd orzekł na podstawie art. 200.