I SA/Gl 308/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Mendecka (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. i J. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania. Decyzją oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję odmawiającą wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...], uchylającą w części decyzję Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...], nr [...], w sprawie określenia podatnikom należnego podatku dochodowego od osób fizycznych, zaległości podatkowej z tego tytułu oraz odsetek za zwłokę i określającą podatnikom wysokość odsetek za zwłokę, a w pozostałej części utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję. W ramach skargi na powyższą decyzję pełnomocnik skarżących zawarł wniosek o "wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonalności decyzji, skutkującego zawieszeniem postępowania egzekucyjnego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania skargowego." Wobec tak sformułowanego wniosku, na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 15 kwietnia 2009 r. wezwano pełnomocnika skarżących do jednoznacznego wskazania decyzji, której dotyczy wniosek o wstrzymanie wykonania w terminie 7 dni pod rygorem uznania, że wniosek dotyczy zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik strony skarżącej złożył pismo z dnia 13 maja 2009 r., w którym sprecyzował, że wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy wyżej oznaczonej decyzji Urzędu Skarbowego z dnia [...] oraz decyzji Izby Skarbowej z dnia [...]. Wniosek o wstrzymanie wykonania nie został w żaden sposób uzasadniony. Odpowiadając na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w K. wskazał, że zaskarżona decyzja nie należy do tego rodzaju aktów, które mogłyby podlegać wykonaniu. Ponadto z akt administracyjnych wynika, że postanowieniem z dnia [...], nr [...], Urząd Skarbowy w R. odmówił wstrzymania wykonania decyzji Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...], nr [...], zaś postanowieniem z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. odmówił wstrzymania wykonania decyzji Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...]. W aktach administracyjnych znajduje się również postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...], odmawiające wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji Izby Skarbowej z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zwrócić uwagę, iż zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa), wstrzymanie wykonania dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Oznacza to, że we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy można wstrzymać akty wydane w pierwszej instancji oraz akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli (por. K. Stuła-Marcela, Wstrzymanie wykonania aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zagadnienia wybrane, Przegląd Prawa Publicznego 2008, nr 4, s.80). Mając powyższe na uwadze należy przyjąć, że wskazane przez pełnomocnika skarżących w piśmie z dnia 13 maja 2009 r. decyzje mieszczą się w zbiorze aktów prawnych, które mogłyby być objęte w toku niniejszego postępowania dobrodziejstwem procesowym, jakim jest wstrzymanie wykonania decyzji. Wobec powyższego wskazać trzeba, że zgodnie z art. 61 § 1 ppsa wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Tym samym postanowienie o wstrzymaniu wykonania przełamuje tę zasadę i może być wydane jedynie w okolicznościach faktycznych o charakterze wyjątkowym. W myśl zatem art. 61 § 3 ppsa sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przechodząc do oceny wniosku należy jednak zaznaczyć, że nie został on w żaden sposób uzasadniony. Pełnomocnik skarżących ograniczył się bowiem jedynie do sprecyzowania żądania, nie formułując jakichkolwiek argumentów mających uzasadniać zastosowanie nadzwyczajnej instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. W żaden sposób nie zobrazował on więc okoliczności, które uzasadniałyby istnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności takich nie dopatrzył się także Sąd, analizując akta sprawy. Na marginesie powyższych rozważań należy wskazać, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógłby być uwzględniony także z innych powodów. Decyzja ta nie korzysta bowiem z przymiotu wykonalności, a tym samym nie można orzec o wstrzymaniu jej wykonania. Nie zobowiązuje ona strony do jakiegokolwiek działania, nie nakłada również uprawnień. Jak trafnie zwrócił uwagę Dyrektor Izby Skarbowej w K. jest to rodzaj aktu prawnego nienoszący znamion wykonalności. W tym stanie rzeczy Sąd na mocy art. 61 § 3 ppsa orzekł jak w sentencji.