I SA/Gl 309/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Machcińska, Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Asesor WSA Katarzyna Stuła-Marcela (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę. 1. A Sp. z o.o. (dalej skarżąca lub Spółka) wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej organ odwoławczy) z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. 2. Zaskarżone postanowienie wydane został ona gruncie następującego stanu sprawy. 2.1. W dniu 20 sierpnia 2018 r. do [...] [...] Urzędu Skarbowego w S. (dalej organ I instancji) wpłynął wniosek o wydanie zaświadczenia o niezaleganiu lub stwierdzającego stan zaległości podatkowych celem przedłożenia w banku. W wyniku przeprowadzonego przez organ podatkowy I instancji postępowania wyjaśniającego ustalono, że złożone zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych CIT-8 za 2015 r., CIT-8 za 2016 r. oraz CIT-8 za 2017 r. są zeznaniami obarczonymi błędami. Na podstawie posiadanej dokumentacji organ I instancji stwierdził, że zadeklarowane w ww. zeznaniach zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych nie zostały uiszczone lub zostały uiszczone w innej (niższej) kwocie. Zatem organ I instancji nie mógł uznać zadeklarowanych zaliczek jako uregulowanych i wystosował wezwania do Spółki o skorygowanie ww. zeznań. Złożone zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty), przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych CIT-8 za 2015 r., CIT-8 za 2016 r. oraz CIT-8 za 2017 r. zawierają błędy w pozycji dotyczącej "suma zaliczek wpłaconych przez podatnika". Zadeklarowane sumy zaliczek wpłaconych przez podatnika nie zostały w żaden sposób uregulowane bądź zostały uregulowane w innej kwocie. Do dnia wydania postanowienia w dniu [...] o odmowie wydania zaświadczenia o niezaleganiu lub stwierdzającego stan zaległości podatkowych do organu I instancji nie wpłynęły korekty zeznań CIT-8 za lata 2015 r., 2016 r., 2017 r., w których zostałyby zadeklarowane kwoty zaliczek faktycznie zapłaconych. 2.2. W zażaleniu Spółka zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: art. 306a ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 900 - o.p.) poprzez odmowę wydania zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach, podczas gdy z ustaleń prawnych i faktycznych wynika, że nie było podstaw do odmowy wydania takiego zaświadczenia; art. 306e § 3 o.p., poprzez jego niezastosowanie, mimo że organ nie może odmówić wydania zaświadczenia, jeżeli nie jest możliwe doręczenie decyzji kończącej postępowanie podatkowe przed upływem terminu określonego w art. 306a § 5; art. 121 § 1 o.p. poprzez wydanie postanowienia, które narusza zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. 2.3. Po rozpoznaniu zażalenia organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 306a § 1 i § 2 o.p. organ podatkowy wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, natomiast § 2 stanowi, że zaświadczenie wydaje się, jeżeli: urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis; osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania o czym informuje art. 306a § 3 o.p. Z kolei art. 306b § 1 o.p. stanowi, że w przypadkach, o których mowa w art. 306a § 2, organ podatkowy jest obowiązany wydać zaświadczenie, jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ podatkowy, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w niezbędnym zakresie postępowanie wyjaśniające w myśl art. 306b § 2 o.p. Istota postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 306b § 2 o.p. sprowadza się do badania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych pod kątem możliwości urzędowego stwierdzenia znanych faktów lub stanu prawnego w zakresie danych, które pozostają w dyspozycji organu mającego wydać zaświadczenie. Konsekwencją powyższego jest fakt, że ustalenia czynione przez organ są ograniczone do niezbędnego minimów, zatem organ wydając zaświadczenie potwierdza jedynie informacje, których jest dysponentem. Stosownie do art. 306e § 1 o.p. zaświadczenie o niezaleganiu w podatkach lub stwierdzające stan zaległości wydaje się na podstawie dokumentacji danego organu podatkowego oraz informacji otrzymanych od innych organów podatkowych. Dalej wskazano, iż jak wynika z przytoczonych przepisów, postępowanie w przedmiocie wydawania zaświadczeń ma charakter bardzo uproszczony. Obowiązkiem organu podatkowego, do którego skierowano wniosek o wydanie zaświadczenia, jest dokonanie w pierwszej kolejności porównania treści żądania strony ze stanem rzeczy wynikającym z prowadzonych przez niego ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. W tym celu organ może przeprowadzić niezbędne postępowanie wyjaśniające. Organ nie ma natomiast kompetencji do wykorzystywania danych, które nie znajdują się w jego dyspozycji. Podkreślono, że uproszczony charakter postępowania w sprawach dotyczących zaświadczeń sprawia, że postępowanie wyjaśniające ogranicza się do zbadania danych wynikających z posiadanych ewidencji lub rejestrów i wyjaśnienia czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy oraz czy na ich podstawie można ustalić stan faktyczny lub prawny objęty wnioskiem o wydanie zaświadczenia. Powyższe oznacza, że zaświadczenie, o którym mowa w art. 306a § 1 o.p. wydaje się na żądanie osoby uprawnionej zgodnie z art. 306a § 2 pkt 2 o.p. wyłącznie w granicach takiego żądania stosownie do treści art. 306a § 4 o.p. i to tylko celem urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego istniejących w dniu jego wydania wskazując na art. 306a § 3 o.p. O ile więc dany fakt (zdarzenie) lub stan prawny, którego urzędowego potwierdzenia domaga się żądający, nie zaistniał (nie istnieje) lub nie wynika z prowadzonej przez organ podatkowy ewidencji lub rejestrów albo jakichkolwiek innych danych będących w jego posiadaniu biorąc pod uwagę art. 306b § 1 o.p., to wobec niemożliwości urzędowego potwierdzenia takich okoliczności, organ podatkowy odmawia wydania zaświadczenia o żądanej treści. Jest rzeczą oczywistą, że organ wydając zaświadczenie potwierdza jedynie te informacje (dane), których jest dysponentem. Jest to więc akt wiedzy organu o określonych faktach lub stanie prawnym, a nie akt tworzący stan prawny lub faktyczny mający znaczenie prawne z uwagi na interes żądającego. Zaświadczenie opisane w art. 306a o.p. stwierdza to co istnieje, a nie to co ma zaistnieć, w skutek jego wydania lub na jego podstawie. Wydanie zaświadczenia jest czynnością organu polegającą na urzędowym potwierdzeniu istniejących okoliczności faktycznych lub stanu prawnego, podjętą na wniosek osoby uprawnionej, w oparciu o dane jakie ten organ posiada. W zeznaniach CIT-8 zadeklarowana przez Spółkę suma zaliczek jest niezgodna ze stanem faktycznym. W tych okolicznościach faktycznych nie było możliwości wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącą Spółkę. Zaświadczenie bowiem ma na celu potwierdzać stan faktyczny, a nie tenże stan kreować. Skoro zatem złożone przez skarżącą deklaracje podatkowe zawierały dane, niezgodne z danymi posiadanymi przez organ podatkowy, wydanie zaświadczenia nie było możliwe. Nie mogą odnieść skutku powoływane w treści uzasadnienia zażalenia argumenty odnoszące się do prawidłowości procedowania w przedmiocie zaliczenia zwrotu w podatku od towarów i usług, ani też argumenty merytoryczne odnoszące się do zasadności tegoż zwrotu i jego zaliczenia. Charakter procedowania w przedmiocie wydania zaświadczenia ukształtowany przepisami o.p. uniemożliwia rozpatrywanie takiej argumentacji w toku tejże procedury. Z tego względu również na etapie postępowania o wydanie zaświadczenia, nie mogą odnieść skutku argumenty odnoszące się do zasadności zwrotu podatku od towarów i usług i jego zaliczenia. Wskazano też, iż toczyło się również postępowanie dotyczące odmowy zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług wynikającego z deklaracji VAT-7 za czerwiec i lipiec 2015 r. na poczet zobowiązań w podatku dochodowym od osób prawnych za poszczególne miesiące w latach 2015-2016, na które Spółka wniosła zażalenie. Organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienia odmawiające zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług na poczet zobowiązań podatkowych. W tym przedmiocie wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokami sygn. akt III SA/Gl 984/17 i 985/17 oddalając skargi. W wyrokach tych m.in. Sąd wskazał, że zaliczenie, o którym mowa w art. 76 § 1, art. 76a § 1 w związku z art. 76b o.p. możliwe jest jedynie wówczas, gdy kwota zwrotu podatku nie jest sporna. W ocenie organu odwoławczego w niniejszym postępowaniu nie naruszono art. 306a o.p., albowiem charakter postępowania w przedmiocie wydania zaświadczenia wyklucza ze swej istoty możliwość potwierdzenia okoliczności spornych, a taką jest niewątpliwie kwestia zapłaty zaliczek wykazanych w zeznaniach za lata 2015-2017 na podatek dochodowy od osób prawnych. Następnie podano, iż nie ma racji Spółka podnosząc zarzut naruszenia przepisu art. 306e § 3 o.p. Zgodnie z tym przepisem zaświadczenie o niezaleganiu lub stwierdzające stan zaległości podatkowych musi uwzględniać stan dokumentacji organu podatkowego, w tym fakt niemożności doręczenia decyzji kończącej postępowanie podatkowe. Jednakże w niniejszej sprawie, zgodnie z otrzymaną informacją z organu I instancji, nie toczyło się wobec Spółki postępowanie podatkowe. A skoro tak to nie istniała możliwość wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącą również w oparciu o art. 306e § 3 o.p., albowiem nie zaistniał stan faktyczny odpowiadający temu przepisowi. Wobec powyższego niezasadnym jest - w ocenie organu odwoławczego - również twierdzenie, jakoby postępowanie w przedmiocie wydania zaświadczenia prowadzone było w sposób godzący w zasadę wynikającą z art. 121 § 1 o.p., wydanie zaświadczenia mogłoby naruszyć wskazaną zasadę, bowiem mogłoby potwierdzać nieprawdę. 3.1. Powyższe postanowienie organu odwoławczego zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze sformułowano tożsame zarzuty jak w zażaleniu na postanowienie organu I instancji. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie kosztów procesowych według norm przepisanych. W uzasadnieniu podano, że nie można zgodzić się zatem ze stwierdzeniem jakoby na podstawie danych posiadanych przez organ podatkowy ustalono, że zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych ClT-8 za 2015 r., CIT-8 za 2016 r. oraz CIT-8 za 2017 r. zawierają błędy w pozycjach dotyczących sumy zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych wpłaconych przez podatnika w danym roku. Nieprawdą jest, że sumy zaliczek wpłaconych przez podatnika nie zostały w żaden sposób uregulowane, bowiem mając na uwadze stan faktyczny sprawy należy uznać, iż Spółka wywiązała się prawidłowo ze swoich obowiązków publicznoprawnych. Organ odwoławczy rozpatrując zażalenie Spółki, całkowicie zignorował istnienie fundamentalnego dla państwa prawa art. 121 § 1 o.p. i ocenił przedmiotową sprawę wyłącznie przez pryzmat przepisów prawa materialnego. Podkreślono, że nawet jeżeli przyjąć, iż twierdzenia organów nt. możliwości zaliczenia nadpłaty podatku VAT na poczet bieżących zobowiązań podatkowych w przypadku niezakończenia weryfikacji prawidłowości rozliczeń wynikających ze złożonej deklaracji VAT-7 były prawidłowe, to nie sposób przyjąć, że prawidłowe było rozpatrywanie przedmiotowej sprawy w oderwaniu od podstawowych zasad postępowania wyrażonych w o.p. Dalej odniesiono się do naruszenia związanego z odmową zaliczenia zwrotów z tytułu podatku od towarów i usług wynikających z deklaracji VAT-7 za miesiące czerwiec i lipiec 2015 r. na poczet zobowiązań w podatku dochodowym od osób prawnych. Podkreślono, iż w zakresie zasadności zwrotu podatku VAT za miesiące czerwiec i lipiec 2015 r. oraz przeksięgowania zwrotu na poczet zaliczek z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za miesiące wrzesień, październik, listopad, grudzień 2015 r. oraz styczeń, luty, lipiec, sierpień listopad 2016 r., toczy się spór z właściwym organem. W konsekwencji tego sporu organ zakwestionował również prawidłowość zeznań CIT-8 Spółki za lata 2016 i 2017. Dalej wskazano, iż zbieg postępowania zmierzającego do ustalenia lub określenia wysokości zobowiązania podatkowego z postępowaniem w sprawie wydania zaświadczenia mógłby powodować wątpliwości i skłaniać ku wydawaniu w takich sytuacjach postanowień o odmowie wydania zaświadczenia, gdyby nie przepis art. 306e § 3 o.p., który stanowi, iż nie można odmówić wydania zaświadczenia, jeżeli nie jest możliwe doręczenie decyzji kończącej postępowanie podatkowe, o którym mowa w § 2 przed upływem terminu określonego w art. 306a § 5. Uwzględnienie zasady dwuinstancyjności postępowania wskazuje, że art. 306e § 3 o.p. ma zastosowanie do postępowań kończących się wydaniem decyzji ostatecznej. W związku z powyższym organy obu instancji odmawiając wydania zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę naruszyły art. 306a o.p., bowiem z ustaleń prawnych i faktycznych wynika, że nie było podstaw do odmowy wydania takiego zaświadczenia z uwagi na fakt, iż prowadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. oraz Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w S. postępowania w zakresie zasadności zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, nie zostały zakończone i nie jest możliwe doręczenie decyzji kończących postępowania podatkowe. 3.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. 4. Kontroli Sądu podlegało postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach, celem jego przedłożenia do banku. Dokonując tej kontroli Sąd posłuży się również argumentacją przedstawioną w wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach z dnia 4 grudnia 2017 r. sygn. akt III SA/Gl 468/18, którą w pełni podziela. Orzeczeniem tym oddalono skargę wniesioną również przez tę samą stronę skarżącą na postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia o niezleganiu w podatkach, wobec stwierdzenia, że złożone przez nią zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) podatku dochodowego od osób prawnych CIT-8 za 2015 r. oraz CIT-8 za 2016 r. są błędne z powodu braku dokonania wpłat zadeklarowanych zaliczek na podatek dochodowy jak również braku dokonania przerachowania na poczet wskazanych zaliczek kwot ze zwrotu podatku VAT. 4.1. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 306a § 1 i § 2 o.p., organ podatkowy wydaje zaświadczenie na żądanie ubiegającej się o nie osoby, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Z kolei w myśl art. 306a § 3 o.p. zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania. Stan ten organ podatkowy stwierdza na podstawie prowadzonych ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 306b § 1 o.p.). Zgodnie z art. 306b i art. 306c o.p., rozstrzygnięcie przez organ administracyjny sprawy, której istotą jest żądanie wydania zaświadczenia, może nastąpić w dwojaki sposób, tj. po pierwsze - przez wydanie zaświadczenia o żądanej treści, a więc potwierdzającego zgodnie z żądaniem osoby ubiegającej się o zaświadczenie istnienie określonego stanu faktycznego lub stanu prawnego i po drugie - przez odmowę wydania zaświadczenia, np. z powodu nie potwierdzenia w toku postępowania wyjaśniającego istnienia stanu faktycznego lub stanu prawnego, którego potwierdzenia żądała osoba ubiegająca się o zaświadczenie. Jednocześnie przepisy działu VIIIa (od art. 306a do art. 306k) o.p. regulujące procedurę wydawania zaświadczeń przez organ podatkowy wskazują wprost, że: - nie jest dopuszczalne wydanie zaświadczenia o treści innej niż żądana. Jeżeli natomiast okoliczności faktyczne lub prawne nie pozwalają wydać zaświadczenia o żądanej treści, organ podatkowy zobowiązany jest do odmowy wydania zaświadczenia (art. 306c o.p.); - wydanie zaświadczenia determinowane jest żądaniem zawartym we wniosku strony (jeżeli oczywiście żądanie znajduje potwierdzenie w określonych źródłach, tj. ewidencjach, rejestrach, dokumentach). Nie jest zatem dopuszczalne wydanie zaświadczenia o innej niż żądana treść; - w postępowaniu o wydanie zaświadczenia, które jest postępowaniem uproszczonym organ nie prowadzi postępowania dowodowego i nie zbiera materiału dowodowego w rozumieniu przepisów działu IV Ordynacji podatkowej. Organ wydaje zaświadczenie na podstawie prowadzonych ewidencji i rejestrów lub innych danych będących w jego posiadaniu. W związku z tym uznać należy, że zaświadczenia mają charakter dokumentów urzędowych, stanowiąc dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone (art. 194 o.p.). Innymi słowy zaświadczenie stwierdza jedynie stan faktyczny lub prawny, natomiast nie rozstrzyga żadnej sprawy podatkowej. Jest zatem aktem wiedzy, a nie woli organu podatkowego. Wobec tego w trybie wydawania zaświadczenia organ podatkowy nie może rozstrzygać żadnego zagadnienia, dla którego właściwy byłby akt administracyjny jako wyraz woli (władztwa), a nie wiedzy organu. Na tle przytoczonych przepisów w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone jest stanowisko, że postępowanie w przedmiocie wydawania zaświadczeń ma charakter bardzo uproszczony. Obowiązkiem organu podatkowego, do którego skierowano stosowne żądanie jest dokonanie w pierwszej kolejności porównania treści żądania strony ze stanem rzeczy wynikającym z prowadzonych przez niego ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Przyjmuje się, że wydanie zaświadczenia jest czynnością materialno-techniczną i urzędowym zarazem potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego. Nie rozstrzyga ono o żadnych prawach lub obowiązkach i nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej. Zaświadczenie nie może rozstrzygać czegokolwiek, zwłaszcza o istnieniu lub nieistnieniu obowiązku. Jest zatem wyłącznie przejawem tego, co zawarte jest w źródłach, na których bazuje organ wydający zaświadczenie. Ponadto z art. 306e o.p. wynika, że organ podatkowy może wydać zaświadczenie o niezaleganiu w podatkach jedynie wówczas, gdy na podstawie dokumentacji danego organu podatkowego oraz informacji otrzymanych od innych organów podatkowych nie wynika, że podatnik posiada zaległości podatkowe. Przeszkody do wydania zaświadczenia nie stanowi natomiast prowadzone postępowanie podatkowe mające na celu ustalenie lub określenie wysokości jego zobowiązań podatkowych. Jeżeli takie postępowanie jest prowadzone i zgromadzony materiał dowodowy pozwala na jego zakończenie, powinna być niezwłocznie wydana decyzja ustalająca lub określająca wysokość zobowiązań podatkowych, w celu wykazania ich w zaświadczeniu (art. 306e § 2 o.p.). Jeżeli nie jest możliwe zakończenie postępowania, przed upływem terminu siedmiodniowego to organ podatkowy wyda zaświadczenie podając jednocześnie informacje o prowadzonym postępowaniu. Powołany przepis nie wskazuje w sposób wyraźny, że chodzi wyłącznie o decyzję ostateczną. Odwołuje się jedynie do momentu, kiedy można wydać zaświadczenie, jeżeli jest prowadzone postępowanie podatkowe ("powinna być niezwłocznie wydana decyzja ustalająca lub określająca wysokość zobowiązań podatkowych w celu wykazania ich w zaświadczeniu") tzn. uzależniając wydanie zaświadczenia od wydania decyzji, a nie od stwierdzenia jej ostateczności. Mając zatem na względzie treść art. 306e o.p. oraz wskazany wyżej charakter prawny zaświadczenia, które jedynie potwierdza, a nie stwierdza stan faktyczny, uznać należy, że organ podatkowy nie może wydać zaświadczenia o niezaleganiu, jeśli nie jest to zgodne ze stanem faktycznym. Reasumując zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania. Skoro w dniu wydania skarżącej przez organ I instancji postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach, organ podatkowy stwierdził, że złożone przez nią zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) podatku dochodowego od osób prawnych CIT-8 za 2015 r. oraz CIT-8 za 2016 r. i CIT-8 za 2017 r. są błędne z powodu braku dokonania wpłat zadeklarowanych zaliczek na podatek dochodowy, to nie było podstaw do uwzględnienia żądania Spółki przedstawionym we wniosku. Organ stwierdził, że złożone zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty), przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych CIT-8 za 2015 r., CIT-8 za 2016 r. oraz CIT-8 za 2017 r. zawierają błędy w pozycji dotyczącej "suma zaliczek wpłaconych przez podatnika". Zadeklarowane sumy zaliczek wpłaconych przez podatnika nie zostały w żaden sposób uregulowane bądź zostały uregulowane w innej kwocie. Do dnia wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia o niezaleganiu do organu I instancji nie wpłynęły korekty zeznań CIT-8 za lata 2015 r., 2016 r., 2017 r., w których zostałyby zadeklarowane kwoty zaliczek faktycznie zapłaconych. Nie został zatem naruszony art. 306a o.p., organ dokonał prawidłowej wykładni powołanego przepisu wskazując, że nie zostały spełnione przesłanki, na podstawie których organ podatkowy zobowiązany byłby wydać zaświadczenie o żądanej przez wnioskodawcę treści. Organ nie naruszył także art. 306e § 3 o.p, zgodnie, z którym nie można odmówić wydania zaświadczenia, jeżeli nie jest możliwe doręczenie decyzji kończącej postępowanie podatkowe, o którym mowa w § 2. Jednakże w niniejszej sprawie, zgodnie z informacją z [...] [...] Urzędu Skarbowego w S. "nie toczyło się wobec Spółki postępowanie podatkowe". A skoro tak to nie istniała możliwość wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącą również w oparciu o art. 306e § 3 o.p., albowiem nie zaistniał stan faktyczny odpowiadający temu przepisowi. Organ nie naruszył także art. 121 i 122 o.p., w uzasadnieniu postanowień organy obu instancji w sposób jasny odwołały się do dokumentów potwierdzających istnienie zaległości oraz wskazały, dlaczego zaległości te stanowią przeszkodę w wydaniu zaświadczenia o żądanej treści. W ocenie Sądu organ zebrał i rozpatrzył niezbędny do ustalenia stanu faktycznego materiał dowodowy. Z kolei zarzuty podniesione w treści skargi dotyczące naruszenia art. 76 § 1, art. 76b § 1 w zw. z art. 87 ust 2 i 6 ustawy o VAT, nie odnoszą się do niniejszej sprawy, która dotyczy wydania zaświadczenia. 5. W związku z powyższym Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.).