I SA/Gl 31/17

Starszy referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącej o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej p o s t a n a w i a przyznać radcy prawnemu M. K. od Skarbu Państwa wynagrodzenie w kwocie 147,60 zł (słownie: sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy, w tym podatek od towarów i usług w kwocie 27,60 zł) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem z dnia 21 marca 2017 r. referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy, ustanawiając jej radcę prawnego, którym następnie wyznaczony został radca prawny M. K.. Postanowieniem z dnia 7 września 2017 r. pełnomocnikowi temu przyznano wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną z urzędu, uznając, że opłata wynosi 240 zł. Następnie pełnomocnik złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, ponownie wnosząc o przyznanie wynagrodzenia i oświadczając, że nie zostało ono opłacone ani w całości, ani w części. Zarządzeniem z dnia 30 listopada 2017 r. Sędzia sprawozdawca stwierdził, że opinia ta została sporządzona z zachowaniem zasad należytej staranności. Mając powyższe na względzie, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Należy zatem sięgnąć do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715, dalej powoływanego jako rozporządzenie). Stosownie do § 2 pkt 1 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z jego przepisami. W § 21 ust. 1 rozporządzenia określono opłaty w postępowaniu przed sądami administracyjnym w obu instancjach. Pełnomocnik po przyznaniu mu wynagrodzenia za instancję pierwszą, dokonał czynności, za którą przysługuje mu wynagrodzenie za instancję drugą, czyli sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. W myśl § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia za czynność tę, w przypadku, gdy sprawę w obu instancjach prowadził ten sam radca prawny, należy się 50% opłaty za instancję pierwszą, nie mniej niż 120 zł. W niniejszej sprawie przyjąć wypada tę ostatnią kwotę, skoro postanowieniem z dnia 7 września 2017 r. prawomocnie przesądzono, że opłata za instancję pierwszą wynosi 240 zł. W świetle § 4 ust. 3 rozporządzenia przyznane wynagrodzenie (opłatę) trzeba podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, tj. o 23% (27,6 zł). Wobec powyższego na podstawie art. 250 § 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i z uwzględnieniem § 4 ust. 3 oraz § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia orzeczono jak w sentencji.