I SA/Gl 313/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak po rozpoznaniu w dniu 25 października 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia: przywrócić termin do złożenia sprzeciwu od postanowienia Referendarza sądowego z dnia 16 czerwca 2010r.; Postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił sprzeciw od postanowienia Referendarza sądowego z dnia 16 czerwca 2010r. o odmowie przyznania skarżącej prawa pomocy. Uzasadniając postanowienie Sąd wskazał, że sprzeciw został wniesiony po upływie terminu do dokonania tej czynności, ponieważ przesyłka zawierająca odpis postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy została wydana, po jej dwukrotnym awizowaniu, po upływie czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej. Z treścią powyższego postanowienia skarżąca zapoznała się w dniu 10 września 2010r. (zwrotne potwierdzenie odbioru) mimo, iż skutek jego doręczenia podobnie jak w przypadku wcześniejszej przesyłki kierowanej do skarżącej, zawierającej odpis postanowienia Referendarza sądowego, nastąpił wcześniej bowiem już w dniu 8 września tj. z upływem czternastego dnia od dnia pierwszego zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej. W dniu 16 września 2010 r. (data nadania) skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od postanowienia z dnia 16 czerwca 2010r. Zdaniem skarżącej nie ponosi ona winy w przedmiotowym uchybieniu terminu, gdyż sprzeciw złożyła dnia 15 lipca 2010r. tj. w terminie siedmiu dni od daty doręczenia jej przez Pocztę orzeczenia Referendarza, co miało miejsce w dniu 9 lipca 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ppsa, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z kolei w myśl art. 87 § 1 i 2 ppsa pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodobniając okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Odnosząc tę regulację do rozpatrywanej sprawy, należy uznać, iż wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony we wskazanym terminie siedmiodniowym. Przyjmując bowiem najbardziej korzystną dla strony interpretację, trzeba stwierdzić, iż wskazana przez skarżącą przyczyna uchybienia terminu –niewiedza co do rzeczywistego początku biegu terminu w związku z zastosowaniem trybu doręczenia zastępczego– ustała z chwilą rzeczywistego wydania jej odpisu postanowienia o odrzuceniu sprzeciwu, czyli w dniu 10 września 2010 r. Wniosek zaś został nadany w urzędzie pocztowym w dniu 16 września 2010 r., a więc przed upływem terminu, o którym mowa w art. 87 ppsa. Zaistniała sytuacja daje zatem możliwość dokonania merytorycznej oceny wniosku w świetle istnienia przesłanki braku winy w uchybieniu terminu. W ocenie Sądu skarżąca uprawdopodobniła, że niemożność terminowego złożenia sprzeciwu od postanowienia Referendarza sadowego, zaistniała na skutek okoliczności niezawinionych przez nią. Niewątpliwie bowiem wskazana przezeń przeszkoda, polegająca na nieprawidłowym wydaniu przesyłki zawierającej odpis postanowienia o odmowie prawa pomocy, była całkowicie od skarżącej niezależna i nie mogła ona jej w żaden sposób zapobiec. Oczywistym przy tym jest, że przeszkoda ta utrudniła skarżącej dochowanie terminu. Miała ona prawo pozostawać w błędnym przekonaniu, że dzień rzeczywistego wydania jej przesyłki stanowi zarazem dzień jej doręczenia. W konsekwencji uchybienie procesowe, którego się dopuściła nastąpiło z przyczyn usprawiedliwionych, niezawinionych przez skarżącą. W związku z powyższym, na podstawie art. 86 § 1 ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.