I SA/Gl 313/14

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Piotr Łukasik po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi L.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi na czynności egzekucyjne w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. W ramach urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 5 listopada 2014 r. L. K. zwrócił się do Sądu o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie do kosztów sądowych. W motywach wniosku odnotował, że otrzymuje świadczenie z tytułu renty zdrowotnej w kwocie 1450 zł brutto, z czego – jak podniósł – komornik pozostawia mu około 300-350 zł. Dodatkowo jest zatrudniony w zakładzie pracy chronionej z wynagrodzeniem w kwocie 1680 zł brutto. Pobory te również są obciążone egzekucją. Skarżący zaznaczył dalej, że obecnie przebywa na zwolnieniu lekarskim. Oświadczył, że mieszka wraz z konkubiną i jej córką w mieszkaniu komunalnym. Konkubina w ostatnim czasie zarejestrowała się jako osoba bezrobotna. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący powielił przybliżone wyżej okoliczności. Podsumował, że w chwili obecnej w jego gospodarstwie domowym łączny dochód stanowi kwotę 700 zł netto. W wyniku analizy treści oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz akt administracyjnych tej sprawy, pismem z dnia 13 listopada 2014 r., referendarz sądowy zobowiązał skarżącego do uzupełnienia wniosku poprzez złożenie dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych. W ww. wezwaniu, zawierającym pięć punktów szczegółowo określających zakres wymaganych dokumentów, doręczonym adresatowi (do rąk konkubiny) w dniu 20 listopada 2014 r., pouczono skarżącego, że niezastosowanie do wezwania w terminie 7 dni może zostać potraktowane jako brak należytego wykazania przez stronę spełnienia przesłanek przyznania prawa pomocy określonych w art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a."). Do dnia dzisiejszego wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został uzupełniony. Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje: Rozstrzygnięcie wniosku sprowadza się do zbadania, czy spełniona została przesłanka wynikająca z treści art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Stosownie bowiem do jego brzmienia, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – obejmującym między innymi zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków (art. 245 § 3 cyt. ustawy) – uzależnione jest od wykazania przez nią, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przy czym słowo "wykazać", użyte w treści art. 246 P.p.s.a. oznacza dowieść, udokumentować czy udowodnić, a nie jedynie oznajmić czy poinformować (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2012 r., sygn. akt II FZ 863/11, LEX nr 1104158). Wnioskodawca, chcąc skorzystać z prawa pomocy, powinien liczyć się z koniecznością udzielania wszelkich wyjaśnień odnoszących się do jego sytuacji materialnej, a także udokumentowania podnoszonych we wniosku o przyznanie prawa pomocy okoliczności (por. postanowienie NSA z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt I OZ 881/11, LEX nr 1069777). Przyszło zatem stwierdzić, że skarżący nie uczynił zadość obowiązkowi współpracy z Sądem, wszak stosowne wezwanie referendarza sądowego pozostało bez odpowiedzi. Termin zakreślony dla jej udzielenia upłynął więc bezskutecznie w dniu 27 listopada 2014 r. Fakt ten uniemożliwia weryfikację oświadczeń skarżącego, co więcej, może wzmocnić wątpliwości co do ich wiarygodności, a co za tym idzie wyłącza wolną od wątpliwości ocenę możliwości płatniczych L. K. Obszerne wezwanie referendarza sądowego zmierzało między innymi do poznania wydatków skarżącego, ponoszonych przez niego z tytułu prowadzonego gospodarstwa domowego, a tym samym obciążeń jej budżetu domowego. Celem tego wezwania było także uzyskanie od skarżącego potwierdzenia co do wysokości dochodów jego gospodarstwa. Akcentowana tutaj bierność procesowa skarżącego nie pozwala uwzględnić wniosku; w orzecznictwie pojawił się nawet pogląd, w świetle którego w takiej sytuacji wykluczona jest możliwość jego merytorycznego rozpoznania, a uzasadnione jest pozostawienie go bez rozpoznania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 2005 r., sygn. I OZ 842/05). W związku z powyższym na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.