I SA/Gl 324/15

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Piotr Łukasik po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi H. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. w zakresie wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych postanawia zwolnić skarżącą od kosztów sądowych. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 200 zł, H. N. wniosła o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Podkreśliła, że jest osobą samotną i że jej dochody ograniczają się do świadczenia wypłacanego przez Rząd Stanów Zjednoczonych Ameryki w wysokości 719 USD brutto miesięcznie, więc ich realna wysokość uzależniona jest od aktualnego kursu tej waluty. Zwróciła zarazem uwagę na konieczność ponoszenia kosztów innych postępowań toczących się z jej udziałem. Wnioskodawczyni wskazała, że w miesiącu złożenia wniosku musiała uiścić należność za energię elektryczną w kwocie 485,11 zł. Trzeba w tym miejscu podkreślić, że skarżącej wielokrotnie przyznawano już prawo pomocy w innych postępowaniach przed Sądem. Ostatnio w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 210/15, mocą postanowienia z dnia 25 marca 2015 r. zwolniono skarżącą od kosztów sądowych. W motywach tamtego rozstrzygnięcia zwrócono uwagę, że skarżąca ponosi koszty utrzymania, w tym: należności za wodę i odprowadzenie ścieków w kwocie 82,40 zł, opłatę z tytułu usług telekomunikacyjnych w kwocie 50 zł, opłatę z tytułu gospodarowania odpadami – 10 zł oraz składkę ubezpieczeniową – 58,50 zł. Z kolei w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 1419/14 odmówiono skarżącej przyznania prawa pomocy z uwagi na wzrost kursu dolara amerykańskiego. Obecnie przedmiotem rozpoznania na dzisiejszym posiedzeniu niejawnym są dwa wnioski skarżącej. Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje: W myśl z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a.") przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli w myśl art. 245 § 2 tej ustawy obejmującym m.in. zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zdaniem rozpoznającego wniosek przesłanka ta zachodzi w przypadku skarżącej, przy czym można stwierdzić bez potrzeby wzywania jej o dokumentację źródłową. Dokumentacja taka została bowiem dostarczona niedawno w postępowaniu w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 1419/14. Z kolei do wniosku w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 210/15 załączono również rachunki potwierdzające wydatki nadzwyczajne, łączące się z utrzymaniem domu. W świetle całości materiału dowodowego zgromadzonego we wszystkich sprawach wnioskodawczyni uznać trzeba, że jej dochody nie wystarczają na poniesienie kosztów sądowych w tych postępowaniach, w których jest ona zobowiązana do ich opłacenia. Dochody te uległy wprawdzie zwiększeniu wskutek wzrostu wartości dolara amerykańskiego na przestrzeni kilku ostatnich miesięcy (według tabeli nr 081/C/NBP/2015 z dnia 27 kwietnia 2015 r. opublikowanej przez Narodowy Bank Polski kurs kupna tej waluty wynosi dzisiaj 3,6453zł), lecz tę poprawę sytuacji skarżącej już uwzględniono, odmawiając jej przyznania prawa pomocy we wspomnianej sprawie o sygn. akt I SA/Gl 1419/14. Poprawa ta nie jest zaś istotna na tyle, by obowiązek finansowej partycypacji strony dochodzeniu jej praw przed Sądem rozciągać także na pozostałe postępowania, w tym to, w którym złożono rozpatrywany wniosek. Mogłoby to spowodować uszczerbek utrzymania koniecznego skarżącej, zwłaszcza jeżeli uwzględnić nakłady remontowe, które w tym postępowaniu zostały udokumentowane. Innymi słowy, bez takiego uszczerbku może ona ponieść koszty w tej jednej sprawie, w której odmówiono jej już przyznania prawa pomocy. W konsekwencji skarżąca powinna być zwolniona od kosztów sądowych, które wykraczają poza tak zakreśloną granicę jej utrzymania koniecznego. Mając to na względzie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.