I SA/Gl 328/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, , , po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości dotacji podlegającej zwrotowi w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Decyzją oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, tj. Dyrektora Miejskiego Zarządu Oświaty w T., okreslającą dotację pobraną w nadmiernej wysokości przez A Sp. z o.o. (dalej również: "skarżąca") w kwocie [...] zł na prowadzenie w 2010 roku szkół, dotację wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem w 2010 roku w wysokości [...] zł oraz określającą do zwrotu dotację w wysokości [...] zł. W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik skarżącej zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji pełnomocnik skarżącej wskazał, że wykonanie decyzji groziłoby niepowetowaną szkodą dla spółki, która może spowodować nieodwracalne skutki w postaci m.in. braku możliwości zorganizowania bieżącego kształcenia dla słuchaczy w szkołach prowadzonych przez skarżącą. Pełnomocnik skarżącej podniósł, że "zaskarżona decyzja posiadająca walor ostateczności może być przedmiotem prowadzenia przeciwko spółce postępowania egzekucyjnego, które ze względu na kwotę określoną do zwrotu spowoduje, że spółka nie będzie w stanie na bieżąco funkcjonować. Jedyną działalnością jaką prowadzi obecnie skarżący jest prowadzenie na terenie całej Polski szkół dla dorosłych na prowadzenie których spółka otrzymuje dotacje. Spółka na bieżąco finansuje z otrzymywanych dotacji kształcenie jakie odbywa się w szkołach dla których jest organem prowadzącym". Dalej pełnomocnik wskazał, że skarżąca nie posiada żadnego majątku nieruchomego ani też żadnych innych źródeł finansowania bieżącej działalności, a wszczęcie postępowania egzekucyjnego może spowodować, że skarżąca "nie będzie mogła prowadzić kształcenia w szkołach, co odbędzie się kosztem słuchaczy oczekujących zorganizowanych zajęć na dotychczasowym poziomie". W końcowej części uzasadnienia rozpatrywanego wniosku pełnomocnik skarżącej podkreślił, że "waga podniesionych w skardze zarzutów tym zarzut przedawnienia oraz zarzut nieważności wydania decyzji są na tyle doniosłe, że w przypadku ich uwzględnienia przez sąd spowodują wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonych decyzji a jej wykonanie w takiej sytuacji może spowodować skutki które będą nieodwracalne". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. 2016 r., poz. 718 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, że w myśl art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu co do zasady nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Tym samym postanowienie o wstrzymaniu wykonania przełamuje tę zasadę i może być wydane jedynie w okolicznościach faktycznych o charakterze wyjątkowym, które w świetle treści przywołanego już art. 61 § 3 p.p.s.a., polegają na niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazać zatem przyjdzie, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. przewidziano stosunkowo restrykcyjne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nadając tej instytucji charakter wyjątkowy i uzależniając jej zastosowanie od wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych. Zauważyć nadto należy, że przytoczona wyżej regulacja niewątpliwie nakłada określone obowiązki nie tylko na Sąd, ale i na wnioskodawcę. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady jej wykonalności, wobec czego strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do ogólnikowego stwierdzenia żądania, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenie płynące z jej wykonania (zob. postanowienie NSA z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 768/12; wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wnioskodawca jest zatem zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (zob. postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08). Ponadto zauważyć należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że niebezpieczeństwo, o którym mowa w cytowanym przepisie oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącej, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z dnia 31 maja 2012 r., sygn. akt II OZ 465/12). Przenosząc powyższe uwagi na grunt omawianej sprawy należy stwierdzić, że skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia w czasie trwania postępowania sądowoadministracyjnego znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pełnomocnik skarżącej uzasadniając ww. wniosek skarżącej wskazał, że wykonanie decyzji groziłoby niepowetowaną szkodą dla spółki, która może spowodować nieodwracalne skutki w postaci m.in. braku możliwości zorganizowania bieżącego kształcenia dla słuchaczy w szkołach prowadzonych przez skarżącą. Ponadto podniósł, że "zaskarżona decyzja posiadająca walor ostateczności może być przedmiotem prowadzenia przeciwko spółce postępowania egzekucyjnego, które ze względu na kwotę określoną do zwrotu spowoduje, że spółka nie będzie w stanie na bieżąco funkcjonować. Jedyną działalnością jaką prowadzi obecnie skarżący jest prowadzenie na terenie całej Polski szkół dla dorosłych na prowadzenie których spółka otrzymuje dotacje. Spółka na bieżąco finansuje z otrzymywanych dotacji kształcenie jakie odbywa się w szkołach dla których jest organem prowadzącym". Dalej pełnomocnik wskazał, że skarżąca nie posiada żadnego majątku nieruchomego ani też żadnych innych źródeł finansowania bieżącej działalności, a wszczęcie postępowania egzekucyjnego może spowodować, że skarżąca "nie będzie mogła prowadzić kształcenia w szkołach, co odbędzie się kosztem słuchaczy oczekujących zorganizowanych zajęć na dotychczasowym poziomie". W niniejszej sprawie Sąd nie może uznać, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Zaznaczyć należy, że skarżąca nie przedłożyła żadnych dokumentów na podstawie, których możliwe byłoby dokonanie oceny zasadności ww. twierdzeń. Wskazać przyjdzie, że w orzecznictwie jednolity jest pogląd, że dla wykazania spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest wystarczającym sam wywód strony, dotyczący okoliczności uzasadniających wstrzymanie, gdyż uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, a twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony (zob. postanowienie NSA z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt II GSK 2045/14). Tymczasem pełnomocnik skarżącej nie przedłożył dokumentacji, która pozwoliłaby ocenić jej sytuację majątkową, co z kolei powoduje, że Sąd nie może ocenić wpływu jaki na tę sytuację wywrze wykonanie zaskarżonej decyzji. Podkreślić przy tym należy, że w przypadku braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też na skutek niedołączenia ich do wniosku, sąd administracyjny nie jest władny, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności, aby wzywać stronę do ich przedłożenia (por. postanowienie NSA z dnia 4 listopada 2013 r., sygn. akt I FZ 404/13). Nie sposób więc ocenić słuszności twierdzeń pełnomocnika strony skarżącej w tym zakresie. Podkreślić w tym miejscu należy, że wśród przesłanek wstrzymania wykonania nie wymieniono samej okoliczności złożenia skargi lub prawdopodobieństwa jej uwzględnienia. Trafność zarzutów podniesionych w skardze zostanie zbadana dopiero na etapie jej merytorycznego rozpoznania. W związku z powyższym zarzuty, które zostały podniesione w skardze nie mają wpływy na wynik rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd, analizując akta sprawy, również nie dostrzegł nadzwyczajnych okoliczności, które zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. pozwalałyby na wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nie sposób więc ocenić słuszności twierdzeń strony skarżącej w tym zakresie. Brak jest zatem dowodów, by przypuszczać, że wykonanie decyzji będzie się wiązać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jak wymaga tego art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy w tym miejscu podkreślić, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 49/11). Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.