I SA/Gl 338/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja-Klimczyk (spr.), Sędziowie WSA Beata Machcińska, Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant Dominika Zabielska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi M. M., S. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016 r. oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. (dalej SKO lub Kolegium), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm. - obecnie t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201), dalej "O.p." w związku z art. 2 - art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 716), dalej "u.p.o.l." oraz art..1, art. 3, art. 4, art. 6, art. 6c ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 617 ze zm.) i art. 21 § 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm. – obecnie t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1629 ze zm.), dalej "u.p.g.k" utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] r. nr [...] ustalającą M. M. i S. M. (dalej strona lub podatnicy) wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016 r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił ustalony w sprawie stan faktyczny i argumentację prawną. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta Z. ustalił M. M. i S. M.. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016 r. w kwocie [...] zł. Przedmiot opodatkowania stanowiły grunty rolne o łącznej powierzchni 0,0792 ha, budynek mieszkalny o powierzchni 206 m², budynki pozostałe o powierzchni 80 m², grunty pozostałe o powierzchni 1.143 m² i garaże wolnostojące o powierzchni 25 m². W odwołaniu wniesionym od powyższej decyzji podatnicy wnieśli o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zarzucili organowi brak podpisu pod decyzją i pieczęci osoby uprawnionej. Poza nieważnością decyzji odwołujący podnieśli zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. nakazujący organom administracji publicznej zapewnienie czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania. Jednocześnie wskazali, że organ I instancji nieprawidłowo przyjął zwolnienie w podatku rolnym (grunty klasy V i VI), powierzchnia ta powinna wynosić odpowiednio 0,1332 ha a nie 0,0792 ha. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania Kolegium na wstępie zacytowało treść art. 1, art. 4 ust. 1, art. 6c ust. 1 u.p.r. oraz art. 3 i 4 u.p.o.l., podnosząc, że art. 1 u.p.r. wskazuje wprost, że podstawę opodatkowania stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, a przepis ten koresponduje z art. 21 u.p.g.k. Powołując się na orzecznictwo sądowe Kolegium wskazało, że w zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości oraz podatkiem rolnym istotne są zatem dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Odnosząc się w dalszej kolejności do zarzutu nieważności decyzji organu I instancji spowodowanej brakiem podpisu osoby upoważnionej do jej wydania Kolegium podniosło, że z dniem 1 stycznia 2016 r. ustawodawca dokonał nowelizacji przepisów O.p., dodając nowy przepis tj. art. 210 § 1a O.p., zgodnie z którym decyzja w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, podatku rolnym lub podatku leśnym, w tym w formie łącznego zobowiązania pieniężnego, sporządzana z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego, może zamiast podpisu własnoręcznego osoby upoważnionej do jej wydania, zawierać podpis mechanicznie odtwarzany tej osoby lub nadruk imienia i nazwiska wraz ze stanowiskiem służbowym osoby upoważnionej do jej wydania. Tym samym zważając na treść nowo obowiązujących przepisów oraz na fakt, że na zaskarżonej decyzji widnieje nadruk imienia i nazwiska wraz ze stanowiskiem służbowym osoby upoważnionej do wydania decyzji Kolegium stwierdziło, że zaskarżona decyzja zawiera wszelkie istotne elementy wymagane przepisami prawa i nie jest dotknięta żadnym brakiem formalnym. Odwołując się do przytoczonych w odwołaniu orzeczeń sądów administracyjnych SKO wskazało, że wyroki te nie mogą stanowić uzasadnienia podnoszonych przez odwołujących zarzutów. Dotyczą one bowiem decyzji administracyjnych, do których wydania zastosowanie znajduje procedura uregulowana w k.p.a. Zgodnie zaś z art. 2 § 1 O.p. to przepisy Ordynacji podatkowej znajdują zastosowanie do podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego, do których ustalania lub określania uprawnione są organy podatkowe. Odnosząc się zaś do pozostałych zarzutów Kolegium wskazało, że organ I instancji zastosował się do uwag i zaleceń zawartych w uzasadnieniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...], mocą której uchylono w całości decyzję organu I instancji i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016 r. W szczególności organ I instancji wezwał odwołujących do złożenia informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych oraz informacji o posiadanych gruntach dla potrzeb wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016 r. Po dokonaniu analizy dokumentów znajdujących się w aktach sprawy w tym informacji przedłożonej przez podatników w dniu [...] r. oraz wypisu z rejestru gruntów z dnia [...] r. Kolegium mając jednocześnie na uwadze treść odpowiedzi podatników na wezwanie organu I instancji z dnia [...] r. oraz to, że zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa podstawę wymiaru podatków oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stwierdziło, że również zarzut przyjęcia przez organ I instancji do opodatkowania podatkiem rolnym błędnej powierzchni gruntów jest bezpodstawny. Organ I instancji dokonując wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016 r. prawidłowo bowiem stosując się do postanowień art. 1 u.p.r. przyjął jako podstawę opodatkowania podatkiem rolnym dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Kolegium pokreśliło przy tym, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p. i zgodnie z nim stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. Zaznaczyło jednocześnie, że stosownie do poglądów wyrażanych w orzeczeniach sądów administracyjnych ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznie wykorzystywanym w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Ponadto Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z obowiązującym poglądem doktryny jak i judykatury zasadą jest, że podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym obecnie jest starosta. Następnie w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych. Końcowo SKO za niezasadny uznało zarzut dotyczący pozbawienia odwołujących czynnego udziału w poszczególnych stadiach postępowania wskazując, że organ I instancji w toku postępowania wzywał dwukrotnie podatników do złożenia stosownych informacji i wyjaśnień. Przy czym brak wezwania strony postępowania do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego w sprawie przed wydaniem decyzji stanowi swoiste naruszenie przepisów proceduralnych, jednakże nie jest naruszeniem uzasadniającym uchylenie decyzji. Podsumowując Kolegium stwierdziło, że organ I instancji wydał zaskarżoną decyzję w sposób prawidłowy. Decyzja nie jest dotknięta żadnymi brakami formalnymi. Przedmiot opodatkowania został w niej określony zgodnie z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków. Zastosowane stawki podatku również odpowiadają obowiązującym w tym zakresie przepisom. Nadto w toku postępowania podatkowego prowadzonego przez organ I instancji nie stwierdzono naruszenia przepisów O.p. uzasadniającego uchylenie decyzji. W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący wnieśli o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu skarżący nie zgadzając się z twierdzeniem organu, że zaskarżona decyzja zawiera wszelkie istotne elementy wymagane przepisami prawa i nie jest dotknięta żadnym brakiem formalnym podnieśli, że decyzja w ogóle nie zawiera podpisu mechanicznie odtworzonego osoby podanej w tej decyzji. Ma to znaczenie dla oceny, czy decyzja podpisana została przez osobę do tego upoważnioną. Dlatego ich zdaniem brak podpisu powoduje, że decyzja zawiera wady prawne, gdyż nie jest wiadomo czy osoba figurująca pod tą decyzją jest faktycznie wydającą, czy też decyzje te są w sposób mechaniczny opatrywane nadrukiem imienia i nazwiska bez fizycznej kontroli zarówno formy, jak i treści decyzji przez tą osobę. Wskazali, że brak właściwego podpisu oznacza nieistnienie decyzji podatkowej, odejmuje jej bowiem moc jurysdykcyjną. Decyzja bez podpisu, co prawda nie jest decyzją wadliwą, ale nie ma bytu w obrocie prawnym jako dokument urzędowy, brak podpisu pozbawia bowiem pismo charakteru decyzji i jest tylko jej projektem bez wywoływania określonych skutków prawnych. Prawidłowy podpis stanowi zatem wymóg procesowy ważności decyzji oraz wyraz wiarygodności i znak przyjęcia przez organ podatkowy odpowiedzialności za rozstrzygnięcie. Podpis prawidłowy sprawia także, że podjęta w postępowaniu podatkowym czynność organu uzyskuje walor określonego aktu administracyjnego, z którym niewątpliwie przepisy wiążą określone skutki w sferze prawa publicznego oraz w zakresie innych stosunków prawnych. Ponadto zdaniem skarżących organ I instancji błędnie przyjął do opodatkowania powierzchnię gruntów. Zaznaczyli oni, że informacje podane po ich pomiarach znacznie różnią się od danych w ewidencji budynków i gruntów i były przedstawione organowi I instancji, który mając wątpliwości winien sprawdzić w terenie wiarygodność danych bez stosowania długotrwałej procedury weryfikacyjnej tym bardziej, że przepisy k.p.a. jednoznacznie wskazują, że organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, a na wniosek strony podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony (art. 7 k.p.a.). W ocenie skarżących tego rodzaju działań ze strony organu I instancji zabrakło. Dodatkowo wskazali, że nie zostali powiadomieni kiedy i na jakiej podstawie zwiększono powierzchnię gruntów stanowiących podstawę opodatkowania. Nadto skarżący zarzucili organowi naruszenie zasady określonej w art. 10 k.p.a. nakazującej zapewnić stronom możliwość wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów, a to nie zostało zrealizowane i pomimo rozbieżności w pomiarach nie dokonano oględzin i wizji w terenie, aby ustalić prawidłowe dane w oparciu o istniejący stan. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego orzeczenia - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 - dalej P.p.s.a.). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji - w granicach i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami - Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem wbrew jej twierdzeniom decyzja nie narusza prawa. Zasadniczym przedmiotem sporu pomiędzy stronami jest kwestia opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów, w ramach łącznego zobowiązania pieniężnego. Według twierdzeń skarżących (na podstawie dokonanych przez nich pomiarów) powierzchnia gruntów rolnych wynosi 0,1332 ha, a tym samym mniejsza jest powierzchnia działki budowlanej, która wynosi 0,0603 ha. Tymczasem organ podatkowy przyjął (w oparciu o dane z ewidencji gruntów) powierzchnię gruntów rolnych 0,0792 ha i powierzchnię gruntów pozostałych 0,1143 ha (działka budowlana). W ramach tak zarysowanego sporu wiodące znaczenie dla jego rozstrzygnięcia ma ustalenie, w jakim zakresie organ podatkowy, w ramach postępowania dotyczącego wymiaru podatku rolnego i podatku od nieruchomości, związany jest informacjami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Wcześniej jednak odnieść się należy do powołanych w skardze zarzutów natury procesowej, a mianowicie wydania decyzji pierwszoinstancyjnej bez wymaganego prawem podpisu osoby, która ją sporządziła oraz nie wyznaczenia przez organ I instancji 7 dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Co do głównego zarzutu skargi a mianowicie braku wejścia do obrotu prawnego decyzji organu I instancji z uwagi na jej niepodpisanie stwierdzić trzeba, iż w sprawie ma zastosowanie art. 210 § 1a O.p., zgodnie z którym decyzja w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, podatku rolnym lub podatku leśnym, w tym w formie łącznego zobowiązania pieniężnego, sporządzana z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego, może zamiast podpisu własnoręcznego osoby upoważnionej do jej wydania, zawierać podpis mechanicznie odtwarzany tej osoby lub nadruk imienia i nazwiska wraz ze stanowiskiem służbowym osoby upoważnionej do jej wydania. Przepis ten dotyczy jedynie decyzji sporządzanych w formie elektronicznej (pochodzących z systemu teleinformatycznego). Zgodnie zaś z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U. nr 64 poz. 565 ze zm.) przepisy ustawy stosuje się do realizujących zadania publiczne określone przez ustawy organów administracji rządowej, organów kontroli państwowej i ochrony prawa, sądów, jednostek organizacyjnych prokuratury, a także jednostek samorządu terytorialnego i ich organów. Art. 3 pkt 2 tej ustawy stanowi, że użyte w ustawie określenie "dokument elektroniczny" oznacza stanowiący odrębną całość znaczeniową zbiór danych uporządkowanych w określonej strukturze wewnętrznej i zapisany na informatycznym nośniku danych. Natomiast zgodnie z pkt 3 tego przepisu "system teleinformatyczny" jest to zespół współpracujących ze sobą urządzeń informatycznych i oprogramowania zapewniający przetwarzanie, przechowywanie, a także wysyłanie i odbieranie danych przez sieci telekomunikacyjne za pomocą właściwego dla danego rodzaju sieci telekomunikacyjnego urządzenia końcowego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (pkt 3). Jak wynika z akt administracyjnych decyzja organu I instancji sporządzona została w formie dokumentu elektronicznego z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego, zawierała nadruk imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej. Zarzuty skargi w tej mierze uznać zatem należy za całkowicie nieuzasadnione. W drugiej z podniesionych kwestii wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 200 § 1 O.p. przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że naruszenie przez organ podatkowy może skutkować uchyleniem decyzji tylko wówczas, gdy uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (vide. uchwała Naczelnego Sądu administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2005 r. sygn. FPS 6/04). W ocenie Sądu z taką sytuacją nie mamy do czynienia w badanej sprawie. Przede wszystkim strona skarżąca w żaden sposób nie uzasadniła w skardze, że naruszenie ww. regulacji miało jakikolwiek negatywny wpływ na jej sytuację procesową. Nie złożyła w toku postępowania wniosków dowodowych, w tym także po wyznaczeniu siedmiodniowego terminu, o którym mowa w cyt. przepisie przez organ II instancji postanowieniem z dnia [...] r. Jak trafnie zauważył organ odwoławczy, w postępowaniu pierwszoinstancyjnym skarżący byli dwukrotnie wzywani do złożenia wyjaśnień na temat rozbieżności w powierzchni gruntów oraz informacji o posiadanych gruntach dla potrzeb wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016 r. W odpowiedzi z dnia 23 sierpnia 2016 r. potrzymali jedynie informacje wynikające ze złożonej wcześniej deklaracji. Trudno w tej sytuacji mówić o naruszeniu prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu (art. 123 O.p.). Rozstrzygając zaistniały spór w dalszej kolejności odwołać się należy do przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie. Zgodnie z normą art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty oraz budynki lub ich części. Natomiast, jak stanowi art. 2 ust. 2 u.p.o.l. opodatkowaniu tym podatkiem nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Podstawę opodatkowania gruntów stanowi ich powierzchnia, zaś w odniesieniu do budynków - ich powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l.). Ponadto z art. 1a ust. 3 pkt 1 u.p.o.l. wynika, iż przez użyte w ustawie określenia użytki rolne rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Natomiast art. 1 ustawy o podatku rolnym stanowi, że opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. W orzecznictwie zauważa się, że tym samym na gruncie ustaw podatkowych ewidencja ta zyskała walor normatywny dla wyznaczania zakresu opodatkowania (por. uchwała NSA z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. II FPS 2/13; wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 986/11). Zgodzić się zatem należy ze stanowiskiem organu, że w zakresie klasyfikacji gruntów i budynków, organ podatkowy jest związany zapisami wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków. Jak trafnie wskazały organy podatkowe, zgodnie z art. 21 ust. 1 u.p.g.k. podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z treści § 68 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 542 ze zm.) wynika, że grunty rolne dzielą się na użytki rolne, do których zalicza się grunty orne, oznaczone symbolem - R. W rozpoznawanej sprawie z wypisu z rejestru gruntów wynika w sposób jednoznaczny, że skarżący są właścicielami gruntów ornych oznaczonych jako RV o pow. 0,0792 ha (zwolnionych z opodatkowania) oraz terenów mieszkaniowych o pow. 0,1143 ha oznaczonych jako B (opodatkowanych stawką jak od gruntów pozostałych). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmowany jest pogląd, w świetle którego, stosownie do przywołanej regulacji, organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. m.in. uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09). Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu, dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego decyduje nie tyle sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Jednakże, na co również zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13, wskazana reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych (wyjątkowych) przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Odstępstwa od bezwzględnego związania wpisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków mogą mieć miejsce w sytuacji, gdy informacje zawarte w tej ewidencji pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej). Taka sytuacja nie ma jednak miejsca w badanej sprawie. W świetle natomiast uprzednio poczynionych uwag, organ podatkowy - przy wymiarze podatku od nieruchomości, jak też podatku rolnego lub leśnego - związany jest zawartymi w ewidencji gruntów i budynków informacjami o przeznaczeniu gruntów o określonej powierzchni i danych tych nie może korygować w toku prowadzonego postępowania podatkowego - bez stosownej zmiany zapisów ewidencyjnych w odrębnym trybie. Dane zawarte m.in. w ewidencji gruntów i budynków (podobnie jak w księgach wieczystych i innych ewidencjach i rejestrach), stanowią ponadto materiał źródłowy dla budowania prowadzonej przez organy podatkowe w systemie informatycznym ewidencji podatkowej nieruchomości, dla potrzeb wymiaru i poboru podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego i podatku leśnego (art. 7a ust. 1 i 2 u.p.o.l.). Odnosząc powyższe uwagi do przedmiotu rozpoznawanej sprawy podkreślić należy, że skoro do dnia wydania decyzji przez organ odwoławczy nie dokonano zmian w ewidencji gruntów i budynków w zakresie przeznaczenia gruntów, to organy podatkowe nie miały podstaw i nie były uprawnione do dokonywania w tym zakresie odmiennych ustaleń w ramach postępowania w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego. Podkreślenia wymaga, iż zgodnie zaś z art. 22 pkt 2 u.p.g.k. osoby, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 (...), w tym właściciele nieruchomości, są obowiązane zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków w terminie 30 dni od dnia powstania tych zmian. Obowiązek ten nie dotyczy zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków, wynikających z decyzji właściwych organów. Zatem dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane. Ewidencję gruntów i budynków prowadzą starostowie, natomiast to podatnicy podatku od nieruchomości powinni zgłaszać właściwemu staroście zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania tych zmian (powołany wyżej art. 22 ust. 1 i 2 u.p.g.k.). To podatnik zatem winien doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem dotyczącym posiadanych nieruchomości, o ile rzecz jasna takie różnice zachodzą. Końcowo zauważyć należy, że w skardze sformułowane zostały zarzuty naruszenia przepisów postępowania zawartych w kodeksie postępowania administracyjnego. Przepisy ten nie były i nie mogły być stosowane w rozpatrywanej sprawie podatkowej. Zgodne z art. 2 § 1 pkt 1 O.p. w sprawie zastosowanie miały bowiem przepisy tej ustawy, w tym zawarte w dziale IV Ordynacji przepisy postępowania podatkowego. Część tych przepisów stanowi odpowiednik unormowań kodeksu postępowania administracyjnego lecz niewątpliwie nie zachodzi tożsamość regulacji prawnej. Badając zgodność zaskarżonej decyzji z prawem w zakresie przepisów postępowania, Sąd odniósł się do przepisów zawartych w O.p., w tym m.in. art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 i nie dopatrzył się takich naruszeń prawa materialnego ani procesowego, które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.