I SA/Gl 340/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, , , po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. w Z. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 26 lutego 2021 r. nr 2401-IOV1.4103.90.2021.AWE1 UNP: 2401-21-048519 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2017 r. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. W piśmie z dnia 3 lutego 2022 r. G. Sp. z o.o. w Z. (dalej: skarżąca, strona skarżąca) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 26 lutego 2021 r. nr 2401-IOV1.4103.90.2021.AWE1 UNP: 2401-21-048519 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2017 r. Powyższe postanowienie, zawierające prawidłowe pouczenie o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Gliwicach, za pośrednictwem organu odwoławczego w terminie 30 dni od daty otrzymania przedmiotowego rozstrzygnięcia, zostało dwukrotnie awizowane, pierwotnie w dniu 3 marca 2021 r., ponownie w dniu 11 marca 2021 r., a następnie zwrócone do organu z adnotacją "zwrot – nie podjęto w terminie". W dniu 3 lutego 2022 r. (data stempla pocztowego) skarżąca nadała w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego skargę na wyżej wymienione postanowienie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, jako wniesionej z uchybieniem ustawowego terminu, bądź też o jej oddalenie, w przypadku gdyby Sąd przystąpił do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: P.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Doręczenie zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zatem zdarzeniem inicjującym bieg terminu do wniesienia skargi. Ustalenie, kiedy ono nastąpiło, ma więc kluczowe znaczenie dla oceny, czy skargę wniesiono z zachowaniem przepisanego terminu. Przesądzenie tej kwestii w rozpatrywanym przypadku wymaga powołania art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm., dalej: O.p.). Przepis ten stanowi w § 1, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149, w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego, przechowuje on pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej. Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym powyżej, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Następnie, w przypadku niepodjęcia pisma w ww. terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Natomiast w razie niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. W świetle zaprezentowanego stanu faktycznego, w oparciu o ten przepis, uznać należało, że zaistnienie skutku doręczenia skarżącej postanowienia zaskarżonego w niniejszej sprawie nastąpiło w dniu 17 marca 2021 r., gdyż z tym dniem upłynął czternastodniowy okres przechowywania przesyłki w placówce pocztowej, a przed jego upływem skarżąca dwukrotnie była zawiadamiana o złożeniu i możliwości odbioru tej przesyłki w placówce pocztowej. W rezultacie ostatnim dniem trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi był poniedziałek 16 kwietnia 2021 r. Tymczasem skarżąca wniosła skargę w dniu 3 lutego 2022 r., a zatem po upływie ustawowego terminu przewidzianego dla dokonania tej czynności. W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.