I SA/Gl 349/11

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 lipca 2011 r. sprawy ze skargi . K.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym p o s t a n a w i a 1. zwolnić skarżącego od kosztów sądowych; 2. ustanowić skarżącemu radcę prawnego. Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego i adwokata. Uzasadniając wniosek, podkreślił, że jest osobą samotną, bezrobotną i uzyskującą dochody jedynie z wykonywanych prac dorywczych w wysokości około 250-300 zł miesięcznie. Zaznaczył, iż środki te pozwalają mu tylko "na zaspokojenie elementarnych podstaw egzystencji". Według wniosku skarżący zamieszkuje w niewielkim mieszkaniu kwaterunkowym i nie posiada żadnego majątku. Wnioskodawca przedstawił zaświadczenie w sprawie bezrobocia i poświadczenie, w świetle którego oprócz niego w zajmowanym przez niego lokalu zameldowane są jeszcze dwie osoby o innym nazwisku. Oświadczył nadto, że ostatnio wspomniane osoby są dla niego obce i prowadzą odrębne gospodarstwo domowe, jedynie korzystając ze wspólnych części mieszkania. Wyjaśnił też przyczyny, dla których nie przedstawił części dokumentów wskazanych w wezwaniu referendarza sądowego, podnosząc np., że nie składał zeznania podatkowego, że nie może udokumentować wykonywanych przez siebie prac oraz że nie korzysta z usług bankowych. Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym – czyli w myśl art. 245 § 2 P.p.s.a. obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego, adwokata lub innego profesjonalnego pełnomocnika, ale tylko jednego, nie zaś dwóch, jak zaznaczył skarżący we wniosku – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W ocenie rozpoznającego wniosek, skarżący w wystarczający sposób dowiódł, że powyższa przesłanka w jego sytuacji została spełniona. Jest on bowiem osobą bezrobotną, nie mającą prawa do zasiłku. Nie ma przy tym jakichkolwiek powodów do tego, by kwestionować jego oświadczenia na temat wysokości dochodów uzyskiwanych z prac dorywczych czy osób, które są zameldowane w jego lokalu, tym bardziej iż osoby te noszą inne nazwisko. Nie ulega też wątpliwości, że w praktyce życia gospodarczego drobne prace dorywcze wykonywane są wyłącznie na podstawie ustnego porozumienia, bez ich odnotowania dla jakichkolwiek celów, także tych podatkowych. Przyjąć zatem wypada, że skarżący znajduje się w sytuacji, w której nie może ponieść jakichkolwiek dodatkowych wydatków. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.