I SA/Gl 349/11

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej p o s t a n a w i a przyznać radcy prawnemu P.M. od Skarbu Państwa wynagrodzenie w kwocie 295,20 zł (słownie dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy, w tym podatek VAT w kwocie 55,20 zł), tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem z dnia 19 lipca 2011 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Na tej podstawie Okręgowa Izba Radców Prawnych w K. wyznaczyła pełnomocnika w osobie radcy prawnego P.M. W dniu 7 grudnia 2011 r., w trakcie rozprawy substytut pełnomocnika podtrzymał skargę i wniósł o "zasądzenie kosztów pomocy prawnej, które nie zostały opłacone". Jednocześnie złożył do akt sprawy pismo zawierające jego stanowisko w sprawie. Na wspomnianej rozprawie zakończono postępowanie, wydając wyrok oddalający skargę Wpis od skargi, której przedmiotem jest postanowienie, jest, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), wpisem stałym wynoszącym 100 zł. Mając powyższe na względzie, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W rozpatrywanym zakresie należy zatem sięgnąć do rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Stosownie zatem do § 15 pkt 1 przywołanego rozporządzenia, stwierdzić trzeba, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w jego rozdziałach 3-4, z kolei w myśl jego § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c, znajdującego się w jego rozdziale 4, stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnym w sprawach innych niż wymienione dwóch wcześniejszych jednostkach redakcyjnych wynoszą 240 zł. Sprawa objęta wnioskiem zalicza się właśnie do tej kategorii. Jej przedmiot stanowi bowiem skarga na postanowienie, natomiast w § 14 ust. 2 pkt 1 lit a i b mowa jest o sprawach, których przedmiot stanowią odpowiednio należność pieniężna (lit. a) oraz skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego (lit. b). Opłatę tę podwyższono o stawkę podatku od towarów i usług zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia z 2002 r. wynoszącą 23%, tj. o kwotę 55,20 zł. W konsekwencji na podstawie przywołanych przepisów należało orzec o przyznaniu wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane w ramach prawa pomocy w kwocie oznaczonej w sentencji.