I SA/Gl 351/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Katarzyna Stuła-Marcela (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o. o. w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2016 r. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. W piśmie z dnia 2 lutego 2022 r., A Sp. z o. o. w R. (dalej: skarżąca, Spółka) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach, wskazaną w sentencji postanowienia. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 24 marca 2022 r., w piśmie z dnia 1 kwietnia 2022 r., skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (np. odpis z KRS), wskazanie numeru w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS) strony skarżącej oraz podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka pocztowa, zawierająca m. in. pismo z dnia 1 kwietnia 2022 r., była dwukrotnie awizowana przez operatora pocztowego w dniach 6 i 14 kwietnia 2022 r, po czym, z uwagi na jej niepodjęcie przez adresata, została zwrócona do tutejszego sądu. Zgodnie z zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału I z dnia 28 kwietnia 2022 r., opisane powyżej wezwanie zostało uznane za doręczone, w trybie art. 73 P.p.s.a., z dniem 20 kwietnia 2022 r. Termin przewidziany prawem na usunięcie braków formalnych skargi upływał z dniem 27 kwietnia 2022 r. Braki formalne skargi nie zostały usunięte. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Stosownie do treści art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej P.p.s.a.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Przepis art. 49 § 1 P.p.s.a. stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Szczególne uregulowanie w tym względzie zawiera art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę postanowieniem, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 29 P.p.s.a. osoba prawna, będąca stroną postępowania, ma obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Stosownie do treści art. 46 § 2 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. pismo strony powinno zawierać w przypadku gdy jest pierwszym pismem w sprawie numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku jego braku - numer identyfikacyjny REGON albo numer w innym właściwym rejestrze lub ewidencji, albo numer identyfikacji podatkowej strony wnoszącej pismo, niebędącej osobą fizyczną, która nie ma obowiązku wpisu we właściwym rejestrze lub ewidencji, jeżeli jest ona obowiązana do jego posiadania. Z kolei po myśli art. 215 § 1 P.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. W realiach przedmiotowej sprawy nie ulega wątpliwości, że skarżąca nie wskazała w skardze jednego z numerów, do których odwołuje się art. 46 § 2 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. Ponadto do skargi nie dołączyła dokumentu wykazującego sposób reprezentacji Spółki. Nie podała również wartości przedmiotu zaskarżenia, do czego z kolei była zobowiązana, gdyż przedmiotem zaskarżenia jest decyzja, mocą której ustalono wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych. W tym miejscu należy zauważyć, iż po myśli art. 73 § 1-4 P.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65–72 P.p.s.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy. W oparciu o dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, Sąd ustalił, że przesyłka pocztowa, adresowana do skarżącej, zawierająca m. in. pismo z dnia 1 kwietnia 2022 r., była dwukrotnie awizowana, wpierw w dniu 6 kwietnia 2022 r., a następnie w dniu 14 kwietnia 2022 r., po czym, z uwagi na jej niepodjęcie przez adresata, została zwrócona do tutejszego sądu, tj. jej nadawcy. Z potwierdzenia odbioru dołączonego do ww. przesyłki (k. 8) wynika, że zawiadomienie o możliwości odbioru tej przesyłki w placówce operatora pocztowego, zostało pozostawione przez doręczającego w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. W świetle omówionej wyżej regulacji, wyrażonej w art. 73 § 4 P.p.s.a., przyjąć należało, że skutek doręczenia opisanej przesyłki nastąpił w dniu 20 kwietnia 2022 r., gdyż z tym dniem upłynął czternastodniowy okres, liczony od daty pierwszej awizacji (6 kwietnia 2022 r.), w którym możliwe było prawidłowe doręczenie przesyłki sądowej, zawierającej m. in. pismo z wezwaniem do usunięcia braków formalnych skargi. W konsekwencji niezbędnym staje się stwierdzenie, że termin, do którego skarżąca mogła skutecznie usunąć braki formalne skargi, upłynął z dniem 27 kwietnia 2022 r. (środa). W tym terminie skarżąca nie podjęła czynności zmierzających do sanowania braków formalnych skargi. Wystąpienie tych braków uniemożliwia z kolei nadanie skardze dalszego prawidłowego biegu. W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.