I SA/Gl 359/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Piotr Łukasik po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] nr [...] ([...]) w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej p o s t a n a w i a przyznać adwokatowi M. M. od Skarbu Państwa – z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach - wynagrodzenie w kwocie 221,40 (słownie: dwieście dwadzieścia jeden 40/100) złotych, w tym podatek od towarów i usług w kwocie 41,40 (słownie: czterdzieści jeden 40/100) złotych, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Pismem procesowym z dnia 22 grudnia 2016 r. pełnomocnik skarżącego, ustanowiony uprzednio przez referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wniósł opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku ww. Sądu z dnia 19 października 2016 r. Mocą zarządzenia z dnia 3 stycznia 2017 r. sędzia sprawozdawca stwierdził, że ww. opinia została sporządzona z zachowaniem zasad należytej staranności. Mając powyższe na względzie, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 718 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a") wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W rozpatrywanym zakresie należy sięgnąć do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz.1714, dalej w skrócie: "rozporządzenie"), wszak obowiązuje ono od dnia 2 listopada 2016 r., zaś postępowanie przed sądem pierwszej instancji zakończyło się wydaniem wyroku w dniu 19 października 2016 r. Zgodnie z brzmieniem § 2 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz 2) niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata. Z kolei w myśl § 4 ust. 1 tego aktu, opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. W myśl zatem § 21 ust. 1 rozporządzenia, opłatą w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji (pkt 1) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, jest opłata obliczona na podstawie § 8 (lit. a). Opłata ta, za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego, wynosi 600 zł (lit. b), a w innej sprawie – 240 zł (lit. c). Niniejsze postępowanie, w którym przedmiotem skargi nie była należność pieniężna, ani nie obejmowała skargi na akt wydany przez Urząd Patentowy, należy do tej trzeciej kategorii spraw, w którym opłata maksymalna za czynności adwokata wynosi 240 zł. Z kolei stosownie do treści § 21 ust. 1 pkt b rozporządzenia, opłata w drugiej instancji za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, w sytuacji, gdy sporządził ją adwokat występujący przed sądem pierwszej instancji, stanowi 75 % opłaty określonej w pkt 1, tj. 180 zł. Ustaloną w ten sposób opłatę należy powiększyć o podatek od towarów i usług, czyli o kwotę 41,40 zł. Łączna wysokość wynagrodzenia adwokata objęta zakresem wniosku z dnia 22 grudnia 2016 r. stanowi zatem kwotę 221,40 zł. Z tych względów, na podstawie art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.