I SA/Gl 366/18

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Piotr Łukasik po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. N. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej z siedzibą w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym postanawia 1) zwolnić skarżącą od kosztów sądowych; 2) ustanowić dla skarżącej adwokata. Wniosek o przyznanie prawa pomocy został w tej sprawie złożony na urzędowym formularzu z dnia 25 maja 2017 r. w otwartym terminie do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu odrzucającego skargę w tej sprawie z uwagi na jej niedopuszczalność. W tych ramach skarżąca wystąpiła o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W motywach wniosku wskazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżąca mieszka samotnie. Posiada wyłącznie mieszkanie o pow. 38 m2 o wartości 90 tys. zł. Jedynym źródłem utrzymania skarżącej jest wynagrodzenie z tytułu umowy zlecenia w kwocie 1.400,00 zł netto. Do kosztów utrzymania gospodarstwa domowego zaliczono następujące wydatki: koszty mieszkania - 400 zł; media – 200 zł; pożyczka na koszty sprowadzenia ciała i pochowania syna na terenie Polski – 300 zł (rata miesięczna); koszty leczenia – 200 zł. Pismem z dnia 9 lipca 2018 r. referendarz sądowy zobowiązał skarżącą do uzupełnienia wniosku poprzez nadesłanie dokumentów źródłowych oraz dodatkowych oświadczeń. Zakreślony pierwotnie siedmiodniowy termin dla dopełnienia tej czynności został następnie przedłużony mocą zarządzenia 30 lipca 2018 r. do dnia 21 sierpnia 2018 r. z uwagi na to, że skarżąca przebywała na zwolnieniu lekarskim. Przy piśmie procesowym z dnia 20 sierpnia 2018 r. skarżąca nadesłała szereg dokumentów źródłowych, na podstawie których ustalono, co następuje. Skarżąca w 2017 r. osiągnęła dochód brutto w kwocie 22.033,71 zł. Na podstawie wyciągów z rachunku bankowego ustalono, że miesięczne wynagrodzenie skarżącej stanowi kwotę około 1.744,00 zł netto (średnia z okresu od 10 maja 2018 r. do 17 sierpnia 2018 r.). W każdym miesiącu dokonuje przelewu na rzecz spółdzielni mieszkaniowej w kwocie 600 zł. Uśrednione opłaty ponoszone przez skarżącą kształtują się na poziomie około 240,00 zł, w tym: należności za zużyty gaz i energię elektryczną oraz doładowanie telefonu. Po rozpoznaniu wniosku zważono, co następuje: Prawo pomocy jest instytucją o wyjątkowym charakterze, której zadaniem jest zapewnienie dostępu do Sądu podmiotom, którym brak środków finansowych nie pozwala na prowadzenie postępowania. Prawo to może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym (art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej w skrócie: "P.p.s.a."), przy czym przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym (zgodnie z zakresem wyznaczonym przez skarżącą) następuje wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Zdaniem rozpoznającego wniosek, w stosunku do skarżącej zachodzi przesłanka przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zgromadzony w tej sprawie materiał dowodowy pozwolił stwierdzić, że z uzyskiwanego dochodu skarżąca nie będzie w stanie uiścić należnych w tej sprawie opłat sądowych, jak również zatrudnić pełnomocnika z wyboru. Ustalono bowiem, że po uiszczeniu stałych opłat związanych z utrzymaniem gospodarstwa domowego skarżącej, pozostaje jej do dyspozycji kwota około 900,00 zł, którą musi przeznaczyć na inne niezbędne wydatki, w tym żywność, czy środki higieny. Dostrzeżono wprawdzie, że pomimo wezwania skarżąca nie wykazała ciążącego na niej zobowiązania kredytowego. Wątpliwość tą rozstrzygnięto jednakże na jej korzyść, wszak kredyt ten, w świetle oświadczenia skarżącej, został zaciągnięty w związku ze szczególnie tragicznymi dla niej okolicznościami. W tych okolicznościach, działając na podstawie art. 245 § 1 i art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.