I SA/Gl 367/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Pindel (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia 30 czerwca 2014 r. w następstwie złożenia przez skarżącego wniosku z dnia 31 lipca 2015 r. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi postanawia przywrócić skarżącemu termin do uzupełnienia braku formalnego skargi. W dniu 6 lipca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowił odrzucić wyżej wskazaną skargę A. M. z powodu uchybienia terminowi do wykonania wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi. Pismo zawierające wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia skarżący wniósł bowiem w dniu 14 maja 2015 r. po tym jak w dniu 8 maja 2015 r. w placówce pocztowej wydano mu wezwanie do dokonania tej czynności w terminie siedmiu dni. Tymczasem powinien to uczynić najpóźniej w dniu 13 maja 2015 r., ponieważ na podstawie art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), następnie powoływanej jako: p.p.s.a., doręczenie tego wezwania należało uznać za dokonane w dniu 6 maja 2015 r., to jest w czternastym dniu od dnia jego złożenia w placówce pocztowej w dniu 22 kwietnia 2015 r. W tym czasie dwukrotnie zawiadamiano skarżącego o możności podjęcia tego pisma: po raz pierwszy w dniu jego złożenia w placówce pocztowej; powtórnie – w dniu 30 kwietnia 2015 r. Wydanie przesyłki nastąpiło zatem po zaistnieniu skutku jej doręczenia. Skądinąd taka sama sytuacja miała miejsce w przypadku doręczenia skarżącemu odpisu przedstawionego postanowienia z dnia 6 lipca 2015 r.: wydano go skarżącemu w dniu 27 lipca 2015 r. po tym jak w dniu 10 lipca 2015 r. został on złożony w placówce pocztowej, a zawiadomienie o możliwości jego podjęcia pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej w dniu 10 lipca 2015 r. i powtórnie – w dniu 20 lipca 2015 r. W dniu 3 sierpnia 2015 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Jak zaakcentował, wprowadzono go w błąd, gdyż wydanie przesyłki w dniu 8 maja 2015 r. sprawiło, że pozostawał w przeświadczeniu, iż siedmiodniowy termin do wykonania wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi upływa z dniem 15 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeżeli jednak strona nie dokonała tej czynności w terminie bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić ten termin na podstawie art. 86 § 1 zd. 1 p.p.s.a. Z kolei w myśl art. 87 p.p.s.a. pismo z takim wnioskiem wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Należy w nim uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu i równocześnie dokonać czynności, której nie dokonano w terminie. Odniesienie tej regulacji do niniejszej sprawy wymaga w pierwszej kolejności stwierdzenia, że wniosek złożono w przepisanym terminie siedmiodniowym. Niewątpliwie bowiem do czasu otrzymania postanowienia o odrzuceniu skargi skarżący był przekonany, że wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi wykonał w terminie, a dopiero z uzasadnienia tego rozstrzygnięcia mógł się dowiedzieć, że to przeświadczenie było błędne. Przypomnieć przeto trzeba, że odpis tego orzeczenia wydano skarżącemu w dniu 27 lipca 2015 r., natomiast rozpoznawany wniosek został złożony w dniu 3 sierpnia 2015 r. Jest przy tym oczywiste, że przyczyna uchybienia terminu ustała w momencie otrzymania przesyłki, nie zaś w dniu 24 lipca 2015 r., kiedy nastąpił skutek jej doręczenia. Poza sporem pozostaje także, iż spełniony został wymóg dokonania czynności, której nie dokonano w terminie, ponieważ pismo zawierające wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia zostało przez skarżącego uprzednio wniesione. Wreszcie stwierdzić należy, że wniosek jest zasadny, albowiem skarżący wykazał, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Skarżący słusznie podniósł, że po upływie terminu do odbioru przesyłki operator pocztowy powinien zwrócić ją nadawcy, a nie wydawać adresatowi, jak to miało miejsce w rozpatrywanym przypadku. Takie działanie może prowadzić wszak do błędnego przekonania o tym, że skutek doręczenia następuje w czasie faktycznego wydania przesyłki. Bezspornie zaś jest to okoliczność, na której zaistnienie adresat nie ma wpływu, a zatem niezawinionym przezeń jest uchybienie terminu następujące z tej właśnie przyczyny. Z powyższych względów należało przywrócić skarżącemu termin do uzupełnienia braku formalnego skargi, a uczyniono to w oparciu o powołany art. 86 § 1 zd. 1 p.p.s.a.