I SA/Gl 379/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Sędziowie WSA Beata Kozicka, Wojciech Organiściak (spr.), Protokolant Beata Kuziel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2013 r. sprawy ze skargi P. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej oddala skargę. Dyrektor Izby Skarbowej w K. działając na podstawie 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. z 2000r. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej K.p.a.) oraz art. 17 § 1, art. 18, art. 23 § 1 i § 4 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2012r., poz. 1015 ze zm., dalej u.p.e.a.) postanowieniem z dnia [...] (Nr [...]) utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. (dalej DIC) z dnia [...] (Nr [...]) umarzające jako bezprzedmiotowe postępowanie w przedmiocie zgłoszonych zarzutów zawartych w podaniu z dnia 26 listopada 2012 r. na prowadzone wobec P. C. (dalej zwany stroną lub zobowiązanym) postępowanie egzekucyjne w oparciu o tytuł wykonawczy DIC nr [...]z dnia [...]2006r., z uwagi na uchybienie terminu do ich zgłoszenia. W uzasadnieniu wskazano, że DIC prowadzi wobec zobowiązanego postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego o nr [...] wystawionego przez ten organ w dniu [...]2006r., obejmującego cło w kwocie [...]zł. Prezentując stan faktyczny sprawy podkreślono, że zawiadomieniami z dnia 19 września 2012r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunków bankowych oraz wynagrodzenia za pracę zobowiązanego. Podkreślono, że zajęcia doręczono zobowiązanemu oraz że dłużnicy zajętych wierzytelności potwierdzili odbiór zawiadomień, a co znajduje odzwierciedlenie w aktach sprawy. W dniu 9 października 2012r. do organu egzekucyjnego wpłynęło pismo strony opatrzone datą 4 października 2012r. określone jako skarga na czynności egzekucyjne DIC z dnia 19 września 2012r. W skardze strona nie podnosiła zarzutów przeciwko czynności egzekucyjnej, kwestionowała natomiast wymagalność należności objętej ww. tytułem wykonawczym, ponieważ uważała, że należność ta się przedawniła, w związku z czym strona wnosiła o uchylenie czynności egzekucyjnych i wstrzymanie wykonania tych czynności do czasu prawomocnego zakończenia postępowania. Pismem z dnia 12 listopada 2012r. DIC wezwał zobowiązanego do sprecyzowania wniesionego podania. W odpowiedzi strona w piśmie z dnia 26 listopada 2012r. wskazała, iż pismo z dnia 4 października 2012r. stanowi skargę na czynności egzekucyjne z uwagi na przedawnienie należności. Ponadto strona wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz zgłosiła zarzuty do prowadzonej egzekucji, a także domagała się wstrzymania czynności egzekucyjnych do czasu rozpoznania skargi. Postanowieniem z dnia [...] 2012r. DIC, działając w oparciu o art. 54 § 6 u.p.e.a. odmówił wstrzymania postępowania egzekucyjnego wszczętego na podstawie ww. tytułu z dnia 14 lutego 2006r. obejmującego należność z tytułu cła. Zaskarżonym w przedmiotowej sprawie postanowieniem z dnia [...] 2012r. DIC umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w przedmiocie zgłoszonych zarzutów zawartych w podaniu z dnia 26 listopada 2012r. na prowadzone postępowanie egzekucyjne w oparciu o ww. tytuł wykonawczy DIC z dnia [...] 2006r., z uwagi na uchybienie terminu do ich zgłoszenia. Ponadto postanowieniem z dnia [...] DIC odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego wszczętego na podstawie tytułu wykonawczego DIC nr [...] z dnia [...] 2006r. obejmującego należność z tytułu cła. Postanowieniem z dnia [...]Dyrektor Izby Skarbowej oddalił skargę zobowiązanego na czynności egzekucyjne DIC dokonane zawiadomieniami z dnia 19 września 2012r. o zajęciu rachunków bankowych i wynagrodzenia za pracę. W zażaleniu na postanowienie DIC z dnia [...] 2012r. (Nr [...]) umarzające jako bezprzedmiotowe postępowanie w przedmiocie zgłoszonych zarzutów zawartych w podaniu z dnia 26 listopada 2012 r. na prowadzone postępowanie egzekucyjne w oparciu o tytuł wykonawczy DIC nr [...]z dnia [...]2006r., z uwagi na uchybienie terminu do ich zgłoszenia strona zarzucała naruszenie art. 105 Kpa poprzez jego błędne zastosowanie oraz błąd w ustaleniach faktycznych przez przyjęcie, iż zarzuty są spóźnione jak również rażące naruszenie prawa przez dokonanie w toku egzekucji sprzedaży samochodu marki Ford Escord za kwotę [...] zł, co jest kwotą rażąco niską z uwagi na jego realną wartość. W uzasadnieniu strona podnosiła, że zajęcie rachunku bankowego dłużnika nastąpiło po upływie 5 lat od daty wystawienia tytułu wykonawczego oraz, że wbrew twierdzeniom organu, tytuł wykonawczy nie został stronie doręczony. W dalszej części zażalenia strona wnosiła o przywrócenie terminu do złożenia zarzutów, które opierała na zarzucie braku uprzedniego doręczenia upomnienia oraz przedawnienia obowiązku. Dyrektor Izby Skarbowej w K. ww. postanowieniem z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie DIC z dnia [...] W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ po zaprezentowaniu dotychczasowego przebiegu postępowania i stanu sprawy oraz po odwołaniu się do postanowień art. 27 § 1 pkt. 9 u.p.e.a., wywodził, że z akt sprawy wynika, iż doręczenie ww. tytułu wykonawczego Nr [...]nastąpiło w dniu [...]2006 r., a co w świetle ww. przepisu u.p.e.a. oznacza, że termin do skutecznego złożenia zarzutów upłynął w dniu 3 marca 2006 r. Przywołując stanowisko organu I instancji organ odwoławczy podkreślił brak wystąpienia przez zobowiązanego wnoszącego zarzuty z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia środka zaskarżenia zgodnie z art. 58 § 1 i § 2 Kpa. Organ zauważył również, że nie jest organem uprawnionym do rozstrzygania w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia zarzutów. Niezależnie od powyższego, Dyrektor Izby Skarbowej w K zauważał, że zgodnie z regułą zawartą w art. 61 § 1 Kpa postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Powołany przepis winien być interpretowany w powiązaniu z przepisami prawa materialnego, które wyznaczają rodzaj spraw załatwianych w formie decyzji oraz normują inicjatywę co do powstania stosunku prawnego określonej treści. Organ odwoławczy wywodził, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego regulują odrębnie kwestie odmowy wszczęcia postępowania oraz umorzenia wszczętego już postępowania. Na podstawie art. 61 a § 1 Kpa organ administracji publicznej odmawia wszczęcia postępowania w razie, gdy z żądaniem wszczęcia postępowania występuje osoba niebędąca stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Ustalenie zaistnienia negatywnych przyczyn załatwienia wniosku na podstawie jego wstępnej analizy stwarza obowiązek odmowy wszczęcia postępowania. Natomiast na mocy art. 105 Kpa, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części. W ocenie organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie zastosowanie winien znaleźć przepis art. 61a Kpa, a nie art. 105 Kpa. Zdaniem organu nadzoru wstępna analiza wystąpienia zobowiązanego z dnia 26 listopada 2012 r., pozwalała na odmowę wszczęcia postępowania w sprawie wniesionych zarzutów na podstawie art. 61a Kpa z uwagi na uchybienie terminu do ich złożenia, a nie umorzenie postępowania. W ocenie organu nadzoru powyższe uchybienie nie oznaczało konieczności uchylenie zaskarżonego postanowienia DIC i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, a to z uwagi na to, że doszłoby w takiej sytuacji do naruszenia art. 138 § 2 Kpa, a to juz tylko z uwagi na to, że nie zachodziła konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. W ocenie organu nadzoru brak było także podstaw do zastosowania art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, zgodnie z którym organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję (postanowienie) w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, gdyż organ I instancji nie rozpatrzył merytorycznie zarzutów. Końcowo organ odwoławczy stwierdził, że nie znalazł podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonego postanowienia DIC. Organ nadzoru zauważył również, iż kwestia sprzedaży samochodu nie mogła być objęta przedmiotowym postępowaniem. W skardze na ww. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej P. C. (dalej zwany skarżącym) domagając się jego uchylenia zarzucał naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej przez brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego i nie podjęcie wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; naruszenie art. 121 § 1, art. 125 § 1 i art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej przez ich niezastosowanie; zarzucał błędne ustalenie w zakresie przyjęcia, że należność wynikająca z prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie przedawniła się w sprawie oraz zarzucał błąd w ustaleniach faktycznych przez przyjęcie, że zarzuty do prowadzonej egzekucji są spóźnione, jak również rażące naruszenie prawa przez dokonanie w toku egzekucji sprzedaży samochodu marki Ford Escort za kwotę [...]zł., co jest kwotą rażąco niską z uwagi na jego realną wartość W uzasadnieniu skargi strona wywodziła, że zajęcie rachunku bankowego dłużnika nastąpiło po upływie 5 lat od daty wystawienia tytułu wykonawczego. Skarżący podkreślał również, iż wbrew twierdzeniom organu, tytuł wykonawczy nie został mu doręczony. Skarżący wniósł również o sprawdzenie prawidłowości prowadzenia postępowania egzekucyjnego, gdyż DIC występujący jako wierzyciel i organ egzekucyjny, sprzedał samochód Ford Escord za kwotę [...] zł., a co w jego ocenie jest rażąco zaniżoną kwotą oraz podkreślał, że nie został powiadomiony o samej licytacji. W dalszej części skargi strona wskazała, że zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r. (sygn. akt P 30/11) art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, dalej O.p.), w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387 oraz z 2007 r. Nr 221, poz. 1650) w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący wniósł również o wstrzymanie wykonania spornego postanowienia, podkreślając swoja trudną sytuację materialną. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Na rozprawie w dniu 10 września 2013 r. pełnomocnik skarżącego wnosił i wywodził jak w skardze, zwracając przy tym uwagę na poglądy, zgodnie z którymi samo doręczenie tytułu wykonawczego nie przerywa terminu biegu przedawnienia. Pełnomocnik akcentował również, iż postępowanie karno-skarbowe wobec skarżącego zostało umorzone w czerwcu 2005 r., a zatem termin przedawnienia zobowiązania powinien być liczony od daty uprawomocnienia się rozstrzygnięcia o umorzeniu tego postępowania. Na pytanie Sądu pełnomocnik skarżącego wskazał, że nie jest w stanie określić komu doręczono tytuł wykonawczy i czy doręczenie to było skuteczne. Pełnomocnik organu odwoławczego wnosił i wywodził jak w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej". "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej" (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji/postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a." ). Badając legalność zaskarżonego postanowienia według powyższych kryteriów Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego i nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Stan faktyczny sprawy jest po części sporny i został nakreślony przy okazji prezentowania stanowisk organów i strony. W ocenie Sądu brak jest zatem konieczności jego ponownego przedstawiania. Sąd za prawidłowe przyjmuje ustalenia jakie w tym zakresie poczyniły organy obu instancji. Przystępując do oceny legalności zaskarżonego postanowienia wskazać należy, że istota sporu w rozpatrywanej sprawie odnosi się do kwestii oceny zasadności umorzenia jako bezprzedmiotowego postępowania w przedmiocie zgłoszonych zarzutów zawartych w podaniu strony z dnia 26 listopada 2012 r. na prowadzone postępowanie egzekucyjne w oparciu o tytuł wykonawczy (nr [...]) wystawiony przez DIC w dniu [...]2006 r. obejmujący należności z tytułu cła w kwocie [...]zł., z uwagi na uchybienie terminu do zgłoszenia przedmiotowych zarzutów. Skarżący akcentował, że w sprawie doszło do przedawnienia należności objętych ww. tytułem wykonawczym oraz podkreślał, że sporny tytuł wbrew twierdzeniom organu nie został mu doręczony, a ponadto wskazał, że do zajęcia rachunku bankowego doszło po upływie 5 lat od wystawienia tytułu wykonawczego. Skarżący zarzucał naruszenie art. 105 Kpa poprzez jego błędne zastosowanie oraz błąd w ustaleniach faktycznych przez przyjęcie, że zarzuty są spóźnione. Zdaniem organów w sprawie doszło do uchybienia terminu do złożenia zarzutów, albowiem termin upłynął w dniu 3 marca 2006 r. Mając na uwadze tak zakreślony spór przyjdzie wskazać, że zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., możliwość wniesienia zarzutów jest ograniczona w czasie. Zobowiązany może złożyć zarzuty w stosunku do tytułu wykonawczego w terminie 7 dni od daty jego doręczenia. Termin ten uznać należy za termin procesowy. Uchybienie takiemu terminowi powoduje bezskuteczność dokonanej przez stronę czynności procesowej, co prowadzić może do zamknięcia drogi dalszego postępowania (por. Kodeks postępowania administracyjnego, B. Adamiak, J. Borkowski, Wydawnictwo CH Beck. 2008, s. 335 i nast.). Jak wynika z akt sprawy, w dniu 24 lutego 2006 r. doręczono zobowiązanemu tytuł wykonawczy. Odbiór przesyłki pokwitowała matka zobowiązanego Z. C. - pełnoletni domownik (karta 14 akt administracyjnych), który podjął się oddania przesyłki adresatowi. Termin 7 dni do wniesienia zarzutów upłynął zatem w dniu 3 marca 2006 r. a tymczasem pismo z dnia 26 listopada 2012 r., w którym zgłoszono zarzut przedawnienia nadano według organu w placówce pocztowej w dniu 26 listopada 2012 r., a czego strona nie kwestionowała (data wpływu do DIC 27 listopada 2012 r.). W ocenie Sądu, przy tak ustalonym stanie faktycznym, organ drugiej instancji nie naruszył prawa utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji umarzające jako bezprzedmiotowe postępowanie w przedmiocie zgłoszonych zarzutów z dnia 26 listopada 2012 r. na prowadzone postępowanie egzekucyjne w oparciu o tytuł wykonawczy DIC z dnia [...]2006 r. Nr [...], a to z uwagi na złożenie zarzutów po upływie 7 dniowego terminu. W ocenie Sądu niezależnie zatem od kontrowersji opisanej już w postanowieniu organu odwoławczego, co do tego czy w sprawie miały znaleźć zastosowanie przepisy art. 105 Kpa czy 61a Kpa, kontrolowane postanowienia w istocie odpowiadają prawu, a zatem brak było podstaw i konieczności ich uchylenia. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa. Przyjdzie przy tym podkreślić, że w sprawie nie miały zastosowania wskazane przez stronę przepisy Ordynacji podatkowej, a zatem nie mogło dojść do ich naruszenia. W ocenie Sądu w sprawie nie doszło również do naruszenia odpowiednich do brzmienia przepisów Ordynacji podatkowej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu materiał zgromadzony w sprawie pozwalał na wydanie zaskarżonego postanowienia, a organy dokonały jego wszechstronnej oceny. Skoro przedmiotem postępowania egzekucyjnego była należność celna w sprawie miał zastosowanie Kodeks celny, a nie przepisy Ordynacji podatkowej. Tym samym za chybiony należało uznać zarzut przedawnienia, także w kontekście przywoływanego przez skarżącego wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r. (sygn. akt P 30/11). Mając na uwadze zarzuty strony skarżącej przyjdzie także wskazać, że podstawę prawną kwestionowanego przez stronę tytułu egzekucyjnego stanowi decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w G. z dnia [...]2006 r. (Nr [...]), która nadal znajduje się w obrocie prawnym, a określony w niej obowiązek jest nadal wymagalny, a wobec braku jego dobrowolnego wykonania może on być dochodzony na drodze postępowania egzekucyjnego. Wskazać przyjdzie, że do wydania ww. decyzji stwierdzającej powstanie długu celnego doszło na skutek nielegalnego sprowadzenia na polski obszar celny w dniu 31 października 2003 r. samochodu osobowego marki Ford Escort. Skoro zaś podstawą do wydania ww. decyzji była ustawa Kodeks celny, to do badania kwestii przedawnienia należności celnych objętych tytułem wykonawczym z dnia [...]2006 r. Nr [...]winny być zastosowane przepisy ww. ustawy. I tak zgodnie z art. 242 § 4 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (t. j. Dz. U. z 2001, Nr 75, poz. 802 ze zm.) kwoty należności można dochodzić w ciągu 5 lat licząc od dnia, w którym zostały zarejestrowane, a co w realiach przedmiotowej sprawy oznacza, że w dniu 24 lutego 2006 r. nie można było jeszcze mówić o wygaśnięciu długu celnego. Zgodnie zaś z art. 242 § 5 bieg przedawnienia terminu, o którym mowa w § 4, przerywa: 1) wszczęcie egzekucji, 2) wszczęcie postępowania karnego, postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe lub postępowania przed sądem administracyjnym. W realiach przedmiotowej sprawy oznacza to, że do przerwania biegu terminu przedawnienia doszło w dniu 24 lutego 2006 roku tj. w dniu doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego z dnia [...]2006 r. o nr [...], a co jak już wskazano potwierdza podpis dorosłego domownika strony na znajdującym się w aktach sprawy zwrotnym potwierdzeniu odbioru wystawionych do sprawy trzech tytułów wykonawczych (karta 14 akt administracyjnych). Podkreślenia wymaga to, że zgodnie z przepisem art. 26 § 5 pkt. 1 u.p.e.a. wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Z kolei zgodnie z mającym zastosowanie w sprawie art. 242 § 6 pkt. 2 ustawy Kodeks celny po każdym przerwaniu przedawnienie biegnie na nowo, począwszy od dnia ściągnięcia ostatniej wpłaty w trybie egzekucji administracyjnej. W realiach przedmiotowej sprawy oznacza to, że 5 letni termin przedawnienia zaczął biec na nowo najwcześniej od dnia 19 września 2012 r. tj. od dokonanych przez organ zajęć wynagrodzenia za pracę, albowiem z pisma z dnia 27 września 2012 r. A S.A. wynika, że zajęte wynagrodzenie przekazywane jest przelewem od dnia 10 października 2012 r., a czego strona skarżąca nie kwestionowała. Mając na uwadze zarzuty strony skarżącej przyjdzie w pierwszej kolejności wskazać, że skład orzekający w niniejszej sprawie nie podziela poglądów przywoływanych przez pełnomocnika skarżącego, że samo doręczenie tytułu wykonawczego nie wszczyna postępowania egzekucyjnego, a tym samym że w sprawie nie doszło do przerwania terminu biegu przedawnienia. Jeżeli zaś idzie o argument oparty na umorzeniu w czerwcu 2005 r. postępowania karno-skarbowego, to wskazać przyjdzie, że sporny termin winien być liczony od ostatniego przerwania biegu terminu, którym jak już wskazano było doręczenie tytułu wykonawczego w dniu 24 lutego 2006 r. Sąd podziela stanowisko organu podatkowego co do tego, że w przedmiotowym postępowaniu nie można było kontrolować kwestii sprzedaży samochodu marki Ford Escort za kwotę [...] zł. Mając powyższe na uwadze, Sąd wobec braku uznania zasadności zarzutów przedstawionych przez skarżącą oraz wobec braku dopatrzenia się takich naruszeń prawa, które winny były skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia, oddalił skargę na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.