I SA/Gl 38/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.), Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Asesor WSA Katarzyna Stuła-Marcela, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 marca 2022 r. sprawy ze skargi A. G. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Przedmiotem skargi A. G. (dalej "zobowiązana" lub "skarżąca") jest postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej (dalej "wierzyciel") wydane w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej (dalej "wierzyciel") w związku z brakiem zapłaty przez zobowiązaną należności z tytułu opłat abonamentowych przekazał Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w Z. (dalej "organ egzekucyjny") tytuł wykonawczy o nr [...] z dnia [...] r. obejmujący zaległe opłaty za okres od stycznia 2016 r. do kwietnia 2021 r.; odpis tytułu wykonawczego doręczono zobowiązanej [...] r. 2. Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika D. P., pismem z dnia 20 sierpnia 2021 r., na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 i 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wniosła zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym – zarzut nieistnienia obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym z uwagi na nieudowodnienie przez wierzyciela statusu abonenta (brak pierwotnego dowodu zarejestrowania odbiornika oraz brak dowodu przesłania zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego w terminie do końca 2008 r.) oraz zarzut wygaśnięcia obowiązku w całości. Uzasadniając ten ostatni zarzut, pełnomocnik skarżącej wskazał, że nie nastąpiła przerwa biegu terminu przedawnienia hipotetycznego zobowiązania w związku z wadami formalnymi dokumentów Poczty Polskiej. 3. Postanowieniem z dnia [...] r., wydanym na podstawie art. 34 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1427, dalej "u.p.e.a.") w związku z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1689, dalej "ustawa o opłatach abonamentowych"), wierzyciel uznał zarzuty zobowiązanej za niezasadne. W uzasadnieniu podniósł, że zobowiązana dokonała rejestracji odbiornika telewizyjnego oraz że wydano jej książeczkę opłat abonamentowych, a następnie zawiadomiono ją o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Wierzyciel podkreślił, że wyłącznie wyrejestrowanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych może doprowadzić do ustania obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych, czego zobowiązana nie uczyniła. Zatem tak długo, jak zobowiązana nie dokona skutecznego prawnie wyrejestrowania odbiorników, tak długo powinna uiszczać opłaty abonamentowe. Wierzyciel, powołując się na art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej "o.p."), wskazał, że należność za 2016 r. uległaby przedawnieniu z końcem 2021 r., jednakże w sprawie zastosowano środek egzekucyjny, o którym zobowiązana została powiadomiona. Wierzyciel podał, że wypełniając obowiązek wynikający z art. 15 u.p.e.a., w dniu [...] r. skierował do zobowiązanej upomnienie, które zostało doręczone w trybie art. 44 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm., dalej "k.p.a."). 4. W zażaleniu na ww. postanowienie zobowiązana, reprezentowana pełnomocnika, podtrzymała zarzut nieistnienia obowiązku podnosząc, iż wierzyciel nie okazał dowodu przesłania jej w terminie do grudnia 2008 r. zawiadomienia informującego o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników rtv. Ponadto zakwestionowała fakt zarejestrowania przez zobowiązaną odbiornika telewizyjnego oraz złożenia podpisu pod wnioskiem o zezwolenie na używanie odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego. W piśmie wniesiono o przedstawienie oryginału wniosku rejestracyjnego celem zbadania grafologicznego, dowodu przesłania listem zwykłym zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkowników odbiorników radiofonicznych/ telewizyjnych, upoważnienia dla Pani G. S. oraz złożenie oświadczenia że Pani G. S. jest nadal pracownikiem Poczty Polskiej S.A. na stanowisku kierownika Wydziału Abonamentu RTV. Ponadto pełnomocnik wniósł o przedstawienie upoważnienia dla osoby podpisanej pod tytułem wykonawczym "wraz z dowodem prawidłowego podpisania podpisem elektronicznym pod tytułem wykonawczym." 5. Wierzyciel postanowieniem z dnia [...] r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 144 k.p.a. w związku z art. 18, art. 34 § 3, art. 17 § 1a u.p.e.a. oraz w związku z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o opłatach abonamentowych, utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...]r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wskazał, że obowiązek opłacania abonamentu rozpoczyna się od następnego miesiąca po dokonaniu rejestracji używanych odbiorników i trwa do dnia poprzedzającego dzień ich wyrejestrowania lub do miesiąca, w którym zgłoszono w placówce operatora uprawnienia do zwolnienia z opłat abonamentowych bądź uzyskano zwolnienie z mocy prawa przysługujące z tytułu ukończenia 75 roku życia na podstawie ustawy o zmianie ustawy o opłatach abonamentowych z dnia 23 lipca 2015 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 1324). Ponieważ wierzyciel nie posiada dokumentu potwierdzającego dopełnienie przez zobowiązaną formalności związanych z wyrejestrowaniem odbiorników zatem na zobowiązanej ciąży ustawowy obowiązek uregulowania należności wskazanych w przedmiotowym tytule wykonawczym. Wskazał, że zobowiązana w dniu [...] r. zgłosiła rejestrację odbiornika telewizyjnego używanego pod adresem ul. [...], [...] S.; wniosek rejestracyjny opatrzony został własnoręcznym podpisem zobowiązanej. Tym samym zobowiązana z dniem [...] r. została zarejestrowana w bazie danych o abonentach Poczty Polskiej i posiada status abonenta zobowiązanego do wnoszenia opłat abonamentowych. W ocenie wierzyciela, wyjaśnienie popełnienia sugerowanego przez zobowiązaną nadużycia w zakresie zgłoszonej rejestracji (sfałszowanie podpisu) leży po jej stronie, albowiem to zobowiązana kwestionuje prawdziwość swojego podpisu. W przypadku zgłoszenia sprawy właściwym organom należy poinformować wierzyciela o podjętych krokach i końcowym postanowieniu. Wierzyciel wyjaśnił, że po wejściu w życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187 z 2007 r., poz. 1342) zobowiązanej został nadany indywidualny numer identyfikacyjny abonenta [...], który zastąpił książeczkę opłat abonamentowych numer [...]; zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego zostało przesłane zobowiązanej pismem z dnia [...]r. w zwykłej przesyłce listowej. Odnosząc się do wniosku o przedstawienie upoważnienia dla Pani G. S. oraz złożenie oświadczenia że Pani G. S. jest nadal pracownikiem Poczty Polskiej S.A. na stanowisku kierownika Wydziału Abonamentu RTV, wierzyciel wskazał, że do zaskarżonego postanowienia załączył kserokopię upoważnienia Pani G. S. poświadczoną za zgodność z oryginałem przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej – Pana B. K.. Natomiast do niniejszego pisma załącza się zaświadczenie potwierdzające zatrudnienie Pani G. S.. Odnosząc się do zarzutu wygaśnięcia zobowiązania argumentował, iż obowiązujące przepisy nie przewidują, aby przesłanką przerwania biegu terminu przedawnienia mogły być wady (rzekome) formalne dokumentów. Wyjaśnił, że zobowiązanie skarżącej za 2016 r. uległaby przedawnieniu z końcem 2021 r. (art. 70 § 1 o.p.), jednakże bieg terminu przedawnienia uległ przerwaniu, gdyż w sprawie zastosowano środek egzekucyjny, o którym zobowiązana została powiadomiona. 6. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika D. P. zarzuciła cyt.: "podnoszę zarzuty wskazujące, że: - organ Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. nie rozpoznał istoty sprawy albowiem koronnym zarzutem była kwestia, że wierzyciel nie udowodnił by skarżący był kiedykolwiek abonentem (niewykazanie istnienia pierwotnego dowodu zarejestrowania poprzez przedstawienie ORYGINAŁU DOKUMENTU i kwestionuje istnienie oryginału, a kserokopia nie jest żadnym dowodem i skarżąca kwestionuje by podpisywała taki wniosek, ale również przesłania listem zwykłam w określonym terminie, tj. do końca grudnia 2008 r. wg rozporządzenia zawiadomienia o nadaniu nr identyfikacyjnego), a w zakresie wniosku o umorzenie NUS miał obowiązek o zwrócenie się do wierzyciela o zajęcie stanowiska - nie uczynił tego, gdy tymczasem w innych postępowaniach egzekucyjnych organy skarbowe zobowiązują domniemanego wierzyciela o zajęcie stanowiska". Skarżąca złożyła wniosek dowodowy "w zakresie przedstawienia przez domniemanego wierzyciela oryginału pierwotnego dowodu zarejestrowania i kwestionuje istnienie oryginału, a kserkopia nie jest żadnym dowodem i skarżąca kwestionuje by podpisywała taki wniosek." Mając powyższe na uwadze wniosła o: 1) uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego w przedmiocie utrzymania w mocy postanowienia organu pierwszej instancji odmawiającego umorzenia postępowania egzekucyjnego w stosunku do skarżącej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi niższej instancji. 2) uchylenie postanowienia wierzyciela jako wadliwego i nieodnoszącego się do istoty zarzutów. 3) zasądzenie od organu odwoławczego instancji na rzecz skarżącego poniesionych kosztów opłaty sądowej w kwocie 100 zł. 4) "wskazanie przez Sąd wytycznych organom I i II instancji oraz wierzyciela w zakresie wad postępowania oraz w jakim zakresie ma zostać uzupełniony materiał dowodowy." 7. W odpowiedzi na skargę wierzyciel wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Spór w rozpatrywanym przypadku sprowadza się do oceny zgodności z prawem postanowienia wierzyciela wydanego w przedmiocie zarzutów zgłoszonych przez skarżącą w sprawie egzekucji należności z tytułu opłat abonamentowych. Zarzuty te zostały sformułowane na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 i 5 u.p.e.a. i dotyczą nieistnienia obowiązku i wygaśnięcia obowiązku w całości. Uzasadniając zarzut nieistnienia obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym, pełnomocnik skarżącej podał, iż wierzyciel nie udowodnił skarżącej statusu abonenta (brak pierwotnego dowodu zarejestrowania odbiornika oraz brak dowodu przesłania zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego w terminie do końca 2008 r.) Uzasadniając zarzut wygaśnięcia, wskazał zaś, że nie nastąpiła przerwa biegu terminu przedawnienia hipotetycznego zobowiązania w związku z wadami formalnymi dokumentów Poczty Polskiej. Argumentował, że "...skoro Poczta Polska nigdy nie przesyłała oryginałów dokumentów urzędowych tj. upomnień, a jedynie ich kserokopie/faksymile, co do których orzecznictwo sądów administracyjnych wskazują, że nie mają mocy dokumentów urzędowych w związku z czym nie mogą przerwać biegu terminu przedawnienia zobowiązania (zresztą nieistniejącego)." Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Stosownie do art. 33 § 2 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Zgodnie z przepisami (art. 1 i art. 2 ust. 1 i ust. 2) ustawy o opłatach abonamentowych, w celu umożliwienia realizacji misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2019 r., poz. 361 z późn. zm.), za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Opłaty te stanowią dochód publiczny. Domniemywa się przy tym, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. W świetle ww. uregulowań prawnych, zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, że odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Godzi się również zauważyć, że według Trybunału Konstytucyjnego abonament RTV to "przymusowe, bezzwrotne świadczenie publicznoprawne, służące realizacji konstytucyjnych zadań państwa" (wyrok z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt K 2/03, OTK-A 2004/8/83; wyrok z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08, OTK-A 2010/3/22). Analiza przepisów ustawy o opłatach abonamentowych (art. 2 ust. 1 i 3, art. 3 ust. 1 i 4) wskazuje, że pobór abonamentu RTV odbywa się na zasadzie tzw. samoobliczenia - obowiązek uiszczania, wysokość oraz termin zapłaty opłaty abonamentowej wynika wprost z przepisów tej ustawy. Tryb decyzyjny ustawodawca zastrzegł jedynie w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego (art. 7 ust. 6-7). Również Trybunał Konstytucyjny uznał, że ustalanie wysokości należnego abonamentu - czy to w drodze samoobliczenia (gdy abonent sam ustala kwotę, którą winien uiścić na rachunek Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A za jeden albo kilka miesięcy), czy też w trybie pozaprocesowym przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej jest czynnością materialno-techniczną dotyczącą obowiązku wynikającego wprost z przepisu prawa, a zatem tryb decyzyjny nie jest konieczny. Z ustawy wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Innymi słowy, stwierdzenie, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek. W świetle powołanych powyżej przepisów ustawy o opłatach abonamentowych, obowiązek ponoszenia opłat za używanie odbiorników RTV ciąży na osobie od momentu ich zarejestrowania. Zatem, chcąc uwolnić się od tego obowiązku skarżąca zobowiązana była powiadomić urząd pocztowy o zaprzestaniu używania odbiornika, czyniąc to zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342, obowiązujący od dnia 13 grudnia 2007 r.), tj. poprzez złożenie w placówce operatora publicznego "Formularza zgłoszenia zmiany danych", którego wzór określa załącznik nr 3 do rozporządzenia, bądź zgodnie z wcześniej obowiązującymi przepisami prawa - § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 141, poz. 1190) stosownie do którego posiadacz książeczki, o której mowa w § 2 ust. 2, powiadamia placówkę operatora publicznego o zmianie nazwiska albo nazwy (firmy), miejsca zamieszkania albo siedziby, miejsca używania odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, zgubieniu lub zniszczeniu książeczki oraz o zaprzestaniu używania odbiorników, w terminie 7 dni od dnia powstania zmiany lub zaistnienia zdarzenia. Analogiczne rozwiązania w tym zakresie przewidywał także obowiązujący wcześniej akt normatywny, tj. § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338), jak również aktualnie obowiązujący akt prawny - § 11-12 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1676). Ponadto zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342), wydanego na podstawie art. 6 ust. 4 ustawy o opłatach abonamentowych, dowodem zarejestrowania odbiorników, z zastrzeżeniem § 5, jest wniosek o rejestrację odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych (pkt 1) lub zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych (pkt 2). Zarazem § 5 tego rozporządzenia przesądzał, że dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia (ust. 1), a operator publiczny w tym terminie z urzędu nadaje posiadaczom tych książeczek indywidualny numer identyfikacyjny i powiadamia ich o nadaniu tego numeru, przesyłając wspomniane zawiadomienie (ust. 2). Z akt sprawy wynika, że skarżąca w dniu [...] r. dokonała zgłoszenia odbiornika telewizyjnego na adres: ul. [...], S., a zaistnienie tej okoliczności potwierdza poświadczona za zgodność z oryginałem kserokopia wniosku o rejestrację odbiornika telewizyjnego. Od tego momentu skarżąca zobowiązana była do ponoszenia opłat za używanie takiego odbiornika. Wniosek rejestracyjny opatrzony został własnoręcznym podpisem. Zasadnie wierzyciel podniósł, iż wyjaśnienie popełnienia sugerowanego przez skarżącą nadużycia w zakresie zgłoszonej rejestracji (sfałszowanie podpisu) leży po jej stronie, albowiem to skarżąca kwestionuje prawdziwość swojego podpisu. Podkreślić należy, iż wierzyciel odniósł się do zarzutów skarżącej i szczegółowo wyjaśnił uwarunkowania prawne rejestracji odbiorników rtv. Akta sprawy zawierają również wydruk z bazy danych o abonentach Poczty Polskiej potwierdzający rejestrację odbiornika telewizyjnego i uregulowanie należnych opłat abonamentowych do września 2013 r. Do skarżącej, na ww. adres, przesłano również zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...], który zastąpił książeczkę opłat abonamentowych numer [...]. Wierzyciel wyjaśnił, że zawiadomienie to zostało wygenerowane i wydrukowane z systemu informatycznego Poczty Polskiej S.A. wobec czego nie zostało potwierdzone "za zgodność z oryginałem" - poprawność wystawionego dokumentu potwierdzona została własnoręcznym podpisem pracownika Poczty Polskiej S.A. działającego z upoważnienia Dyrektora Centrum Obsług Finansowej Poczty Polskiej S.A. Odnosząc się do zarzutów skarżącej wskazał, ze kierowane do abonentów zawiadomienia o nadaniu użytkownikowi indywidualnego numeru identyfikacyjnego sygnowane były pieczątką mechanicznie odtwarzającą własnoręczny podpis Pani I. F. (podobnie jak upomnienia sygnowane są pieczątką mechanicznie odtwarzającą własnoręczny podpis Pani G. S.). Do postanowienia z dnia [...] r. załączono dowód w postaci kserokopii upoważnień Pani I. F. oraz Pani G. S. poświadczonych za zgodność z oryginałem. Skarżącej przedłożono również wydruk z bazy danych o abonentach Poczty Polskiej S.A. potwierdzający przesłanie w dniu [...] r. do skarżącej pakietu startowego zawierającego zawiadomienie o nadaniu indywidualnego wraz ze spersonalizowanymi blankietami wpłat. Wyjaśnić w tym miejscu należy, iż obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych wynika bezpośrednio z ustawy abonamentowej, a nie wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 187, poz. 1342). Przesłanie zawiadomienia miało charakter wyłącznie informacyjny, wtórny do samego nadania numeru identyfikacyjnego, która to czynność dokonywana jest z urzędu, a organ nie jest zobowiązany do uzyskania potwierdzenia odbioru powiadomienia strony o jego nadaniu. Na dzień wydania zaskarżonego postanowienia brak było dowodów na okoliczność wyrejestrowania przez skarżącą odbiornika; wierzyciel nie dysponował dowodem wyrejestrowania odbiornika, a skarżąca takich dowodów nie przedstawiła, co powinna uczynić, skoro podnosi zarzut nieistnienia obowiązku z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. Na niej bowiem spoczywa ciężar dowodu, gdyż wnosząc zarzut egzekucyjny, skarżąca usiłuje doprowadzić do korzystnych dla siebie ustaleń w tym zakresie. Z akt sprawy wynika, że skarżąca dopiero [...] r. wyrejestrowała odbiornik telewizyjny. Co istotne, skarżąca, dokonując wyrejestrowania odbiornika, posłużyła się ww. numerem identyfikacyjnym [...] oraz wskazała takie samo miejsce zamieszkania, jakie widnieje na zawiadomieniu o nadaniu indywidualnego numeru indentyfikacyjnego oraz wniosku o rejestrację odbiornika telewizyjnego. W ocenie Sądu, w sprawie nie doszło do naruszenia art. 7 k.p.a., gdyż podjęto wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Dopełniono również wynikający z art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i tym samym nie uchybiono też art. 80 k.p.a., z którego wynika powinność oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Reasumując, fakt wyrejestrowania przez skarżącą odbiornika telewizyjego dopiero [...] r., powoduje, że zarzut nieistnienia obowiązku uiszczania opłat abonamentowych za okres objęty tytułem egzekucyjnym nr [...] z dnia [...] r. nie mógł zostać uwzględniony przez wierzyciela. Niezasadny okazał się również zarzut wygaśnięcia. Za prawidłowe, w świetle obowiązujących przepisów, należy uznać stanowisko wierzyciela, że przesłanką przerwania biegu terminu przedawnienia nie są ewentualne wady formalne dokumentów. Wskazać należy, iż ww. tytuł wykonawczy podpisany został przez pana P. B. z upoważnienia Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej. W aktach sprawy znajduje się potwierdzona za zgodność z oryginałem kserokopia upoważnienia Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej dla Pana P. B. do wystawiania i podpisywania upomnień i tytułów wykonawczych. Do postanowienia z dnia [...] r. załączono również dowód w postaci kserokopii upoważnień Pani I. F. oraz Pani G. S. poświadczonych za zgodność z oryginałem. Przez wzgląd na powyższe zarzuty skargi należało uznać za bezzasadne. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329) oddalił skargę.