I SA/Gl 39/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, , , po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. N. (N.) na interpretację Ministra Finansów z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Interpretacją indywidualną oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia Minister Finansów stwierdził, że stanowisko T. N. przedstawione we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zwolnienia z opodatkowania przychodu ze sprzedaży nieruchomości w części dotyczącej przychodu przypadającego na lokal mieszkalny na podstawie tzw. ulgi meldunkowej jest prawidłowe, natomiast w części dotyczącej przychodu przypadającego na udział w gruncie oraz w pozostałym zakresie jest nieprawidłowe. Interpretacja zawierała pouczenie, że stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na tę interpretację z powodu jej niezgodności z prawem. Wskazano przy tym na termin oraz tryb wniesienia skargi. Powyższa interpretacja została doręczona w dniu 24 listopada 2011 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych. W dniu 21 grudnia 2011 r. (data nadania) T. N. wniósł, za pośrednictwem organu, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na wyżej oznaczoną interpretację indywidualną w części dotyczącej przychodu przypadającego na udział w gruncie. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że strona nie wniosła wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a tym samym nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 12 stycznia 2012 r., pismem z dnia 16 stycznia 2012 r., wezwano skarżącego do wykazania w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, czy przed wniesieniem skargi wezwał na piśmie organ do usunięcia naruszenia prawa. Przesyłka zawierająca m.in. powyższe wezwanie została doręczona dorosłemu domownikowi w dniu 19 stycznia 2012 r. Do chwili obecnej skarżący nie udzielił na wezwanie odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej ppsa), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Jednakże zakres tej kontroli został przez prawodawcę ograniczony treścią art. 52 § 1 ppsa, zgodnie z którym skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ppsa). Stosownie z kolei do art. 52 § 3 ppsa jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. W cytowanym ostatnio przepisie zostały sformułowane warunki dopuszczalności skargi na interpretację indywidualną, zgodnie z którymi skargę taką można wnieść po uprzednim wezwaniu organu, który wydał interpretację, do usunięcia naruszenia prawa i czynność ta musi zostać dokonana w terminie 14 dni od doręczenia interpretacji. Jedną zatem z przesłanek dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest – jak trafnie wskazał w odpowiedzi na skargę organ – wyczerpanie przewidzianych przepisami prawa środków zaskarżenia. Odnosząc powyższe uwagi do omawianej sprawy należy stwierdzić, że z akt sprawy nie wynika, iż skarżący przed wniesieniem skargi wezwał na piśmie organ do usunięcia naruszenia prawa. Wobec zatem braku w aktach sprawy dokumentów potwierdzających złożenie takiego wezwania zachodziła w sprawie konieczność wyjaśnienia, czy możliwe było nadanie skardze biegu, gdyż ewentualne niewyczerpanie środków zaskarżenia powoduje niedopuszczalność skargi. Skarżący nie udzielił jednak odpowiedzi na wezwanie w tej kwestii, a tym samym nie wykazał, aby takie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało wniesione. Podkreślić przy tym należy, że zaskarżona interpretacja indywidualna zawierała prawidłowe pouczenie co do trybu i terminu wniesienia skargi. Skoro skarżący nie wezwał organu do usunięcia naruszenie prawa, to należy uznać, że nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia. W konsekwencji skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna. Taka skarga z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 6 ppsa podlega odrzuceniu i dlatego na podstawie tego przepisu orzeczono jak w sentencji.