I SA/Gl 393/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka, , , po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej p o s t a n a w i a 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 340,00 zł (słownie: trzysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. z dnia [...] nr [...] o zwrocie tytułu wykonawczego z dnia 6 października 2011r. nr [...] A w W. (wierzycielowi). Na wskazane wyżej postanowienie organu nadzoru A w W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Odpowiadając na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Rozprawa w sprawie niniejszej wyznaczona została – na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 3 września 2012 r. – na dzień 17 października 2012 r. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. uchylił w całości własne postanowienie – będące przedmiotem skargi – i jednocześnie uchylił w całości postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. z dnia [...] nr [...] o zwrocie tytułu wykonawczego i orzekł o przyjęciu spornego tytułu wykonawczego do realizacji. Jednocześnie w piśmie z dnia 8 października 2012 r. organ wniósł o umorzenie postępowania sądowego. Na rozprawie w dniu 17 października 2012 r. Sąd postanowił doręczyć do wiadomości pełnomocnikowi strony skarżącej odpis powyższego pisma organu z dnia 8 października 2012 r. W piśmie z dnia 5 grudnia 2012 r. organ poinformował Sąd, iż postanowienie wydane w ramach autokontroli nie zostało zaskarżone. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. W myśl z kolei art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli postępowanie stało się bezprzedmiotowe. W rozpoznawanej sprawie organ nadzoru postanowieniem z dnia [...] uchylił własne postanowienie, będące przedmiotem skargi, oraz poprzedzające je postanowienie organu egzekucyjnego pierwszej instancji, orzekając o przyjęciu spornego tytułu wykonawczego do realizacji. W konsekwencji takiego działania wyeliminowano z obrotu prawnego zaskarżone do tut. Sądu rozstrzygnięcie. Tym samym uznać należy, że odpadła przyczyna będąca podstawą wniesienia skargi. Okoliczność ta sprawia, że postępowanie sądowoadministracyjne, zainicjowane wniesieniem skargi stało się bezprzedmiotowe. W związku z powyższym na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. Stosownie z kolei do art. 201 § 1 P.p.s.a., w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 ustawy, skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania. Obejmują one koszty zastępstwa procesowego oraz niezbędne, udokumentowane wydatki. Ustalając wysokość kosztów zastępstwa wzięto pod uwagę treść § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Zgodnie z powyższym przepisem, w rozpatrywanej sprawie wynagrodzenie radcy prawnego wynosi 240,00 zł. Wymienione wynagrodzenie należało powiększyć o poniesione koszty w wysokości 100,00 zł należnego wpisu od skargi. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 201 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 54 § 3 P.p.s.a. o kosztach orzeczono jak w punkcie drugim sentencji postanowienia.