I SA/Gl 398/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Przemysław Dumana po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia odrzucić skargę; W dniu [...] r. (data nadania w urzędzie pocztowym) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wpłynęła skarga "A" Sp. z o.o. w S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych. Pismem procesowym z dnia [...] r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł o wycofanie skargi wskazując, że w/w postanowienie organu egzekucyjnego zostało wydane w stosunku do innego podmiotu. W ramach odpowiedzi na skargę z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o odrzucenie skargi "A" Sp. z o.o. na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a. W tych ramach podkreślił, że zaskarżone obecnie postanowienie organu egzekucyjnego funkcjonuje w obrocie prawnym, ale zostało wydane w innej sprawie w odniesieniu do innego podmiotu. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: W punkcie wyjścia należało odnieść się do wniosku strony skarżącej o wycofanie skargi inicjującej niniejsze postępowanie sądowe. Otóż przyjmuje się w orzecznictwie, że merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi i umorzenie postępowania sądowego może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie. O takiej skuteczności możemy mówić w przypadku, gdy skarga nie jest obciążona żadnymi brakami formalnymi, jak i brakiem fiskalnym (por. postanowienie NSA z dnia 10 czerwca 1987 r., sygn. akt SA/Gd 537/87, publ.: OSP 1990/4/207), ale również w sytuacji gdy skarga ta jest dopuszczalna w ogóle. Z poczynionych spostrzeżeń wynika, że w tej konkretnej sprawie ewentualne rozpatrzenie wniosku o wycofanie skargi musi być poprzedzone badaniem jej dopuszczalności, w szczególności w kontekście regulacji ogarniających legitymację procesową w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Przyszło więc odnotować, że w myśl art. 50 P.p.s.a. uprawnienie do wniesienia skargi przysługuje każdemu, kto ma w tym interes prawny, a ponadto prokuratorowi, Rzecznikowi Praw Obywatelskich oraz organizacji społecznej w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1). Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2 ). W odróżnieniu od drugiej kategorii podmiotów skarżących, o których mowa w cyt. wyżej § 2, którzy wnoszą skargę w sprawie dotyczącej interesu prawnego innej osoby, a więc w "cudzej sprawie" w rozumieniu materialnoprawnym, skarżący, o którym mowa w art. 50 § 1, musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga może zatem dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej" rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot niepodporządkowany organizacyjnie temu organowi (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s.213-214). Mając zatem na uwadze przytoczone wyżej stanowisko komentatora stwierdzono, że "A" Sp. z o.o. nie posiada legitymacji skargowej do zainicjowania postępowania sądowego w sprawie, w której przedmiotem skargi miałoby być postanowienie skierowane do innego podmiotu. Z tych względów jej skargę należało uznać za niedopuszczalną i jako taką odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. w zw. z art. 50 § 1 ustawy. Dyspozycję do wydania niniejszego postanowienia zawiera art. 58 § 3 P.p.s.a. Nawiązując jeszcze do poruszonej na wstępie kwestii wniosku o wycofanie skargi, w kontekście poczynionych wyżej rozważań, wypada stwierdzić, że Sąd nie mógł się do niego odnieść merytorycznie i w konsekwencji poprzestał na odrzuceniu skargi.