I SA/Gl 406/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Pindel (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w C. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych postanawia 1) umorzyć postępowanie, 2) zasądzić od Ministra Finansów na rzecz skarżącej kwotę 457 (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W interpretacji indywidualnej z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając z upoważnienia i w imieniu Ministra Finansów, stwierdził, że stanowisko A Sp. z o.o. w C. przedstawione we wniosku z dnia 24 września 2013 r. o wydanie pisemnej interpretacji przepisów podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie: – dodatnich różnic kursowych powstałych z tytułu spłaty kredytu zaciągniętego w celu wypłaty dywidendy – jest prawidłowe; – ujemnym różnic kursowych powstałych z tytułu spłaty wskazanego kredytu – jest nieprawidłowe. W datowanej na 19 marca 2014 r. skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik Spółki, będący doradcą podatkowym, wniósł o uchylenie tej interpretacji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Od skargi tej uiszczono wpis w wysokości 200 zł, a za złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa – opłatę skarbową w kwocie 17 zł. W odpowiedzi organ poinformował, że skargę tę uwzględnia i zażądał umorzenia postępowania. Zarazem przedstawił interpretację indywidualną z dnia [...], nr [...], w której za prawidłowe uznał zaprezentowane na wstępie stanowisko skarżącej. Natomiast w piśmie z dnia 13 czerwca 2014 r. zaznaczył, że to jego rozstrzygnięcie nie zostało zaskarżone. Odnotować także należy, że po otrzymaniu odpowiedzi na skargę pełnomocnik skarżącej złożył pismo z dnia 13 maja 2014 r., w którym oznajmił, że cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), następnie powoływanej w skrócie: p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę (pkt 1), w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania (pkt 2), jak również gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe (pkt 3). Dopuszczalność takiej kwalifikacji jest więc uzależniona od zaistnienia w toku postępowania okoliczności powodującej jego bezprzedmiotowość. Przesłanka taka zostaje spełniona w sytuacji, o której mowa w art. 54 § 3 zd. 1 p.p.s.a. Poniekąd wskazuje na to art. 201 § 1 p.p.s.a, który stanowi, że zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3. Niezależnie od niego przesądza o tym sama istota tej instytucji: w oparciu bowiem o powołany art. 54 § 3 zd. 1 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Konsekwencją takiego rozstrzygnięcia jest zatem wyeliminowanie z obrotu prawnego przedmiotu zaskarżenia, czyli osiągnięcie celu, do którego zmierza wniesienie skargi. Analiza przedstawionego stanu faktycznego prowadzi do wniosku, że z takim przypadkiem mamy do czynienia w niniejszej sprawie i dlatego stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało orzec o umorzeniu postępowania. Brak było natomiast podstaw do zastosowania art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., albowiem oświadczenie o cofnięciu skargi zostało złożone po tym, jak organ skargę tę uwzględnił, a zatem skutek w postaci zaistnienia przesłanki umorzenia postępowania, do którego zmierzało złożenie tego oświadczenia, nastąpił już z innej przyczyny. Trzeba również zaznaczyć, że choć zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a takie cofnięcie wiąże sąd, to jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W przypadku uwzględnienia skargi przez organ nie istnieje więc możliwość weryfikacji dopuszczalności cofnięcia skargi według kryterium nieważności aktu lub czynności, gdyż aktu tego (czynności) w obrocie prawnym już brak (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Po 544/13, dostęp: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W takiej sytuacji skuteczne cofnięcie skargi jest więc niemożliwe. O zasądzeniu od organu zwrotu kosztów postępowania postanowiono z kolei na podstawie przytoczonego wyżej art. 201 § 1 p.p.s.a., mając na uwadze to, że pełnomocnik skarżącej zgłosił żądanie w tym przedmiocie zgodnie z art. 210 § 1 p.p.s.a. Zasądzoną kwotę obliczono w oparciu o art. 205 p.p.s.a. oraz § 2 i § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153). Obejmuje ona wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej (240 zł) i koszty sądowe przez nią poniesione tytułem wpisu od skargi (200 zł) i opłaty skarbowej od złożenia dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa (17 zł).