I SA/Gl 408/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz – Ziętek, Sędziowie WSA Dorota Kozłowska, Beata Machcińska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 września 2016 r. sprawy ze skargi Z. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. 1. Przedmiotem skargi Z. C. jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] w utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Z. C. na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej SA. 1. Stan sprawy przedstawia się następująco: 2.1. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej SA (dalej również: "wierzyciel") w dniu [...] wystawił na Z. C. (dalej również: "zobowiązana" lub "skarżąca") tytuły wykonawcze o nr od [...] do [...], obejmujące należności w opłacie abonamentowej, a następnie przesłał je do Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. (dalej również: "organ egzekucyjny") w celu przeprowadzenia wobec skarżącej egzekucji. 2.2. Organ egzekucyjny, dokonał zajęcia świadczenia zobowiązanej w oddziale Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w R. (dalej: "ZUS"), przy czym zawiadomienie o zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego z dnia 1 grudnia 2014 r. wraz z odpisami tytułów wykonawczych doręczone zostało ZUS w dniu 4 grudnia 2014 r., a zobowiązanej, w dniu 3 grudnia 2014 r. 2.3. Skarżąca złożyła wniosek o umorzenie postępowania na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014 r., poz. 1619, dalej: "u.p.e.a"), wskazując, że w grudniu 2007 r., w nieistniejącym już urzędzie pocztowym w W. "wyrejestrowała opłatę rtv" oraz, że nigdy nie posiadała oraz nie posiada odbiornika radiowego. W jej ocenie to pracownik poczty popełnił błąd - "nie dokonał wyrejestrowania opłaty od roku 2008". Wskazała, że "dokumenty zostały przeterminowane, także zniszczone". Poinformowała, że nie posiada programów cyfrowych – korzysta z analogowych, a za używanie gniazda antenowego dokonuje opłaty na rzecz A. Ponadto podniosła, że zarówno ona jak i jej mąż, zgodnie z ustawą z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych, są zwolnieni z opłat abonamentowych i załączyła na tę okoliczność kserokopie decyzji o przyznaniu prawa do zasiłku pielęgnacyjnego oraz kserokopie orzeczeń o stopniu niepełnosprawności. 2.4. Naczelnik Urzędu Skarbowego w W., pismami z dnia: 12 stycznia, 13 lutego oraz 30 czerwca 2015 r., zwrócił się do wierzyciela o zajęcie stanowiska w przedmiocie istnienia wskazanych przez skarżącą przesłanek warunkujących umorzenie toczącego się wobec niej postępowania egzekucyjnego. 2.5. Wierzyciel, pismem z dnia 14 lipca 2015 r., wyjaśnił okoliczności związane z powstaniem zaległości z tytułu opłaty abonamentowej, informując, iż na dzień sporządzenia tego pisma nie odnotował zgłoszenia przez zobowiązaną uprawnień do zwolnienia z opłat rtv. Podniósł, że bezskutecznie informował skarżącą o powstałym zobowiązaniu z tytułu abonamentu rtv oraz, że skierował do skarżącej upomnienie, w którym wezwał ją do zapłaty należności z tego tytułu, a ostatecznie, wobec braku reakcji z jej strony, spowodował wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Wierzyciel wskazał, że sam fakt nabycia uprawnień do zwolnienia z opłat nie jest podstawą do zaprzestania ich wnoszenia, gdyż warunkiem koniecznym do zwolnienia od opłat abonamentowych jest dopełnienie stosownych formalności w dowolnym urzędzie pocztowym. Poinformował także, iż zgodnie z art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. Nr 85, poz. 728 ze zm., dalej: "ustawa o opłatach abonamentowych") organem właściwym do stosowania ulg w spłacie zobowiązań z tytułu opłaty abonamentowej jest Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji oraz, że nie posiada informacji o złożeniu przez zobowiązaną do Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji wniosku o umorzenie zaległości. 2.6. Naczelnik Urzędu Skarbowego w W., z powodu wyegzekwowania całości zadłużenia z tytułu opłat abonamentowych, postanowieniem z dnia [...] umorzył postępowanie egzekucyjne wobec skarżącej. 2.7. Dyrektor Izby Skarbowej w K., po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej na ww. rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego, postanowieniem z dnia [...] uchylił je w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. 2.8. Naczelnik Urzędu Skarbowego w W., postanowieniem z dnia [...] (nr [...]), odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącej. 2.9. Skarżąca, wniosła zażalenie na ww. postanowienie organu egzekucyjnego z dnia [...] argumentując, że ostatniej opłaty abonamentu RTV dokonała za miesiąc grudzień 2007 r. i w dniu jej dokonania wyrejestrowała odbiornik telewizyjny na blankiecie książeczki opłat rtv. Poinformowała również, że nie występowała do Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z wnioskiem o umorzenie zaległych opłat. 2.10. Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z dnia [...] (nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 23) oraz art. 17 § 1, art. 18, art. 23 § 1, § 2, § 4 pkt 1 i art. 59 § 5 u.p.e.a. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącej na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej SA. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w K. w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego wymieniona w art. 59 u.p.e.a., gdyż organ egzekucyjny należycie zweryfikował podnoszone przez skarżącą we wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego okoliczności. Organ ten, podejmując decyzję o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego opierał się na stanowisku wierzyciela, z którego wynikało, że skarżąca nie dopełniła formalności uprawniających ją do zwolnienia z opłat abonamentowych, nie złożyła wniosku o umorzenie zaległości, jak również, że była przez wierzyciela informowana o istniejących zaległościach i wzywana do ich zapłaty. 3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżąca przedstawiła przebieg postępowania uruchomionego w związku ze złożeniem wniosku o umorzenie należności z tytułu opłat abonamentowych. Skarżąca, powołując się na orzeczenie o stopniu niepełnosprawności oraz na okoliczność dopełnienia "obowiązku wyrejestrowania opłat RTV" wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, podnosząc przy tym, że jest osobą niepełnosprawną, jej miesięczny dochód wynosi poniżej minimalnej krajowej oraz, że nie popełniła przestępstwa, a zastała ukarana. 4. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Kwestią sporną, w związku z zarzutami prezentowanymi w skardze, stało się zagadnienie dopuszczalności toczącej się wobec skarżącej egzekucji administracyjnej. Skarżąca, żądając w oparciu o art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego, wskazała, że obowiązek uiszczania opłat abonamentowych w jej przypadku nie istnieje z uwagi na fakt wyrejestrowania odbiornika telewizyjnego w grudniu 2007 r. oraz przez wzgląd na przysługujące jej zwolnienie z opłat abonamentowych. W przedmiotowej sprawie egzekucja administracyjna, prowadzona wobec skarżącej na podstawie wystawionych przez wierzyciela tytułów wykonawczych z dnia [...] o numerach od [...] do [...] miała na celu wyegzekwowanie należności z tytułu zaległych opłat abonamentowych rtv. Odpisy tytułów wykonawczych wraz z zawiadomieniem o zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego zostały doręczone skarżącej w dniu 3 grudnia 2014 r. Organ egzekucyjny, przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie, zwrócił się do wierzyciela o zajęcia stanowiska w zakresie podniesionej przez skarżącą przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego, tj. nieistnienia obowiązku zapłaty opłat abonamentowych. Wierzyciel, w piśmie dnia 14 lipca 2015 r. podtrzymał żądanie wyegzekwowania wobec skarżącej zaległych opłat rtv, a także odniósł się do zarzutów skarżącej i wyjaśnił dlaczego, w świetle ustawy o opłatach abonamentowych, nie mogą one odnieść pożądanego przez skarżącą skutku w postaci umorzenia postępowania. Dodatkowo, w piśmie z dnia 6 października 2015 r. potwierdził, że w prowadzonej przez wierzyciela bazie abonentów, skarżąca posiada status abonenta płatnego, tj. zobowiązanego do ponoszenia opłat abonamentowych. Przyczyny umorzenia postępowania egzekucyjnego zostały uregulowane w sposób enumeratywny w art. 59 § 1 i § 2 u.p.e.a. i zgodnie z treścią tych przepisów postępowanie egzekucyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Postępowanie egzekucyjne może być także umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne (art. 59 § 2 p.p.s.a.). Wystąpienie którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 59 § 1 u.p.e.a. obliguje organ egzekucyjny do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania. Organ prowadzący postępowanie egzekucyjne jest zatem zobowiązany umorzyć to postępowanie z urzędu, gdy w jakikolwiek sposób uzyska informacje o przyczynach uzasadniających umorzenie, bez względu na to, czy zostaną one stwierdzone z urzędu, czy też wyjdą na jaw w wyniku zgłoszonych zarzutów, bądź też w inny sposób zostaną zakomunikowane organowi egzekucyjnemu. Zgodnie z art. 2 § 1 pkt 5 u.p.e.a. egzekucji administracyjnej podlegają m.in. należności pieniężne przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie innych ustaw. Z kolei z art. 3 § 1 u.p.e.a. wynika, że egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w art. 2, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów, albo - w zakresie administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego - bezpośrednio z przepisu prawa, chyba że przepis szczególny zastrzega dla tych obowiązków tryb egzekucji sądowej. W przepisie tym wyszczególniono zatem dwie kategorie obowiązków: obowiązki wynikające z decyzji lub postanowień właściwych organów i obowiązki wynikające bezpośrednio z przepisów samego prawa, o ile są to obowiązki znajdujące się w zakresie administracji rządowej lub administracji samorządu terytorialnego. Prawem materialnym regulującym obowiązki związane z posiadaniem odbiorników rtv jest ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych. Zgodnie z jej przepisami (art. 1 i art. 2 ust. 1) w celu umożliwienia realizacji misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 226 ze zm.), za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Opłaty te stanowią dochód publiczny. Według Trybunału Konstytucyjnego abonament RTV to "przymusowe, bezzwrotne świadczenie publicznoprawne, służące realizacji konstytucyjnych zadań państwa" (wyrok z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt K 2/03, OTK-A 2004/8/83; wyrok z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08, OTK-A 2010/3/22). Analiza przepisów ustawy o opłatach abonamentowych (art. 2 ust. 1 i 3, art. 3 ust. 1 i 4) wskazuje, że pobór abonamentu RTV odbywa się na zasadzie tzw. samoobliczenia - obowiązek uiszczania, wysokość oraz termin zapłaty opłaty abonamentowej wynika wprost z przepisów tej ustawy. Tryb decyzyjny ustawodawca zastrzegł jedynie w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego (art. 7 ust. 6-7). Również Trybunał Konstytucyjny uznał, że ustalanie wysokości należnego abonamentu - czy to w drodze samoobliczenia (gdy abonent sam ustala kwotę, którą winien uiścić na rachunek COF za jeden albo kilka miesięcy), czy też w trybie pozaprocesowym przez kierownika COF jest czynnością materialno-techniczną dotyczącą obowiązku wynikającego wprost z przepisu prawa, a zatem tryb decyzyjny nie jest konieczny. Z ustawy wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Innymi słowy, stwierdzenie, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek podatkowych. Kontrola obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej została powierzona operatorowi wyznaczonemu w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1), natomiast nadzór - ministrowi właściwemu do spraw łączności (art. 7 ust. 2). Z kolei zgodnie z art. 7 ust. 3-5 ustawy o opłatach abonamentowych zaległa opłata abonamentowa podlega egzekucji administracyjnej w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym. Skarżąca, wnosząc o umorzenie postępowania egzekucyjnego wskazała na nieistnienie obowiązku z powodu "wyrejestrowania opłaty rtv" w grudniu 2007 r., w nieistniejącym już urzędzie pocztowym w W. Na okoliczność wyrejestrowania odbiornika telewizyjnego skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów. Mając na względzie tak sformułowane zarzuty, wyjaśnić należy, że w świetle powołanych powyżej przepisów ustawy o opłatach abonamentowych, obowiązek ponoszenia opłat za używanie odbiorników rtv ciąży na osobie od momentu ich zarejestrowania, przy czym tej ostatniej okoliczności, tj. zarejestrowania odbiornika rtv skarżąca nie kwestionuje. Zatem, chcąc uwolnić się od tego obowiązku, skarżąca, zobowiązana była powiadomić urząd pocztowy o zaprzestaniu używania odbiornika, czyniąc to zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342, obowiązujący od dnia 13 grudnia 2007 r.), tj. poprzez złożenie w placówce operatora publicznego "Formularza zgłoszenia zmiany danych", którego wzór określa załącznik nr 3 do rozporządzenia, bądź zgodnie z wcześniej obowiązującymi przepisami prawa - § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 141, poz. 1190) stosownie do którego posiadacz książeczki, o której mowa w § 2 ust. 2, powiadamia placówkę operatora publicznego o zmianie nazwiska albo nazwy (firmy), miejsca zamieszkania albo siedziby, miejsca używania odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, zgubieniu lub zniszczeniu książeczki oraz o zaprzestaniu używania odbiorników, w terminie 7 dni od dnia powstania zmiany lub zaistnienia zdarzenia. Analogiczne rozwiązania w tym zakresie przewidywał także obowiązujący wcześniej akt normatywny, tj. § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338), jak również aktualnie obowiązujący akt prawny - § 11-12 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1676). W tej sytuacji, to na skarżącej ciąży obowiązek wykazania okoliczności znoszących powstały uprzednio obowiązek w zakresie uiszczenia opłat abonamentowych. Choć w Kodeksie postępowania administracyjnego nie została zdefiniowana problematyka prawna ciężaru dowodu, to zgodnie przyjmuje się, że ciężar dowodu ciąży na tym, kto z danego stanu wywodzi korzystne dla siebie skutki. Konstrukcja powołanych wyżej regulacji prawnych, nakładających na abonenta obowiązek powiadomienia o zaprzestaniu używania odbiornika przesądza o obowiązku wykazania dokonania tegoż powiadomienia przez abonenta. Wspomniane regulacje dotyczące sposobu wyrejestrowania odbiornika i dokumentowania tej okoliczności uniemożliwiają skuteczne zastąpienie dowodu wyrejestrowania pisemnym oświadczeniem czy też zeznaniem osoby, która uczestniczyła w wyrejestrowaniu odbiornika, widziała dokument potwierdzający dokonanie takiej czynności, czy też ma wiedzę, że skarżący nie posiada odbiornika. Bezsporne jest, że skarżąca nie przedstawiła dowodu wyrejestrowania odbiorników, podnosząc, że dokonała takiej czynności w grudniu 2007 r. ale "dokumenty zostały przeterminowane, także zniszczone" Sąd podziela w pełni pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wyrażony w wyroku z dnia 20 stycznia 2016 r., sygn. akt I SA/Gl 927/15, że regulacja dotycząca opłat abonamentowych, która obowiązek ich wnoszenia wiąże wyłącznie z zarejestrowaniem odbiornika nakazuje przechowywać taki dokument, gdyż wierzyciel ma prawo dochodzić zaległych nieprzedawnionych opłat w czasie nieograniczonym, limitowanym wyłącznie terminem początkowym wyznaczonym datą rejestracji odbiornika. Wyrejestrowanie odbiornika jest zatem okolicznością kluczową dla bytu prawnego zaległych opłat abonamentowych i w interesie skarżącej było zabezpieczenie dowodu umożliwiającego wykazanie tej okoliczności. Tym samym, żądanie przez skarżącą umorzenia postępowania egzekucyjnego z powodu nieistnienia zobowiązań z tytułu opłat abonamentowych na skutek wyrejestrowania odbiornika rtv w grudniu 2007 r. nie mogło odnieść oczekiwanego przez skarżącą rezultatu. Odnosząc się z kolei do twierdzeń skarżącej o przysługującym jej zwolnieniu z opłat abonamentowych, wskazać należy na art. 4 ustawy o opłatach abonamentowych zgodnie z którym zwalnia się od opłat abonamentowych min.: 1) osoby, co do których orzeczono o: a) zaliczeniu do I grupy inwalidów lub b) całkowitej niezdolności do pracy, na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1440, z późn. zm.), lub c) znacznym stopniu niepełnosprawności, na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 Nr 127, poz. 721, z późn. zm.), lub d) trwałej lub okresowej całkowitej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym, na podstawie ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2013 r. poz. 1403, z późn. zm.); 2) osoby, które ukończyły 75 lat; 3) osoby, które otrzymują świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy z właściwego organu realizującego zadania w zakresie świadczeń rodzinnych jako zadanie zlecone z zakresu administracji rządowej lub rentę socjalną z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych lub innego organu emerytalno-rentowego. W myśl ust. 3 art. 4 ustawy o opłatach abonamentowych zwolnienia określone w ust. 1 pkt 1 i 3 przysługują od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym złożono w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. poz. 1529) oświadczenie o spełnianiu warunków do korzystania z tych zwolnień i przedstawiono dokumenty potwierdzające uprawnienie do tych zwolnień. Rodzaje dokumentów oraz wzór oświadczenia potwierdzające uprawnienia do zwolnień od opłat abonamentowych określa rozporządzenie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 16 lutego 2010 r. (Dz.U.2010.29.152 ze zm.), a wcześniej, zagadnienie to uregulowane było rozporządzeniem Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 2 czerwca 2005 r.(Dz.U.2005.104.879, ze zm.). Przez wzgląd na powyższe za zgodne z prawem należy uznać stanowisko wierzyciela skierowane do organu egzekucyjnego, a mianowicie, że sam fakt nabycia uprawnień do zwolnienia nie jest podstawą do zaprzestania ich wnoszenia, gdyż warunkiem koniecznym do zwolnienia od opłat abonamentowych jest dopełnienie stosownych formalności w dowolnym urzędzie pocztowym, a status abonenta zwolnionego z obowiązku regulowania opłaty abonamentowej, abonent uzyskuje od następnego miesiąca po dokonaniu formalności. Skarżąca w toku postępowania przedłożyła min. orzeczenie o stopniu niepełnosprawności skarżącej z dnia 8 maja 2001 r. oraz decyzję przyznającą jej prawo do zasiłku pielęgnacyjnego z dnia 13 czerwca 2007 r., natomiast nie przedstawiła dowodów na okoliczność złożenia w placówce pocztowej stosownego oświadczenia o spełnieniu warunków do korzystania ze zwolnienia z opłat abonamentowych, co zmusza do konstatacji, że żądanie przez skarżącą umorzenia postępowania egzekucyjnego z powodu przysługującego jej zwolnienia z opłat abonamentowych należy uznać za bezzasadne. Sąd w pełni podziela ocenę organów, co do tego, że podnoszone przez skarżącą okoliczności nie mogły stanowić podstawy do uwzględnienia żądania umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W żadnym wypadku skarżąca nie wykazała, że egzekwowany obowiązek nie istniał. Reasumując, zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, a zarzuty skarżącej okazały się nieuzasadnione. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.