I SA/Gl 417/17

Starszy referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej p o s t a n a w i a przyznać adwokatowi M. J.-C. wynagrodzenie od Skarbu Państwa w kwocie 147,60 zł (słownie: sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy, w tym podatek od towarów i usług w kwocie 27,60 zł) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2017 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy, ustanawiając mu adwokata, którym wyznaczona została adwokat M. J.-C. Z kolei postanowieniem z dnia 16 listopada 2017 r. przyznano temu pełnomocnikowi wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną z urzędu, przyjmując, że opłata w postępowaniu w pierwszej instancji wynosi 240 zł. Następnie pełnomocnik złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku wydanego w niniejszej sprawie, wnosząc o zasądzenie związanych z tym kosztów i oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone ani w całości, ani w części. Zarządzeniem z dnia 11 stycznia 2018 r. uznano, że opinia ta została sporządzona z zachowaniem należytej staranności. Mając powyższe na względzie, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Należy zatem sięgnąć do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714, dalej powoływanego jako rozporządzenie). Pełnomocnik, któremu przyznano już wynagrodzenie za instancję pierwszą, dokonał czynności, za którą należy się wynagrodzenie za instancję drugą, tj. złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Stosownie do § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia za czynność tę przysługuje pełnomocnikowi, który prowadził sprawę w pierwszej instancji, 50% opłaty za instancję pierwszą, nie mniej niż 120 zł. W tej sprawie trzeba zatem przyjąć tę ostatnią kwotę, skoro w prawomocnym postanowieniu z dnia 16 listopada 2017 r. przesądzono, że opłata za instancję pierwszą wynosi 240 zł. W świetle § 4 ust. 3 rozporządzenia przyznane wynagrodzenie (opłatę) trzeba podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, tj. o 23% (27,60 zł). Wobec powyższego na podstawie art. 250 § 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i z uwzględnieniem § 4 ust. 3 i § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia orzeczono jak w sentencji.