I SA/Gl 420/14

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Piotr Łukasik po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącej o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej p o s t a n a w i a przyznać radcy prawnemu A. S. ze środków Skarbu Państwa – z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach - wynagrodzenie za zastępstwo prawne wykonane w ramach pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 738 zł (słownie: siedemset trzydzieści osiem złotych), w tym podatek od towarów i usług w kwocie 138 zł (słownie: sto trzydzieści osiem złotych). Wyrokiem z dnia 25 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę H. N. na decyzję organu podatkowego wskazaną w rubrum niniejszego postanowienia. Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2014 r. przyznano skarżącej prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego, którego w dalszej kolejności wyznaczyła właściwa korporacja zawodowa w osobie radcy prawnego A. S.. Pismem procesowym z dnia 11 lutego 2015 r. ww. pełnomocnik wniosła skargę kasacyjną od wskazanego na wstępie wyroku Sądu pierwszej instancji. W tych ramach zwróciła się między innymi o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając przy tym, że od skarżącej nie uzyskała z tego tytułu żadnego wynagrodzenia. Wyrokiem z dnia 21 czerwca 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny, po przeprowadzeniu rozprawy, na której stawiła się ww. pełnomocnik skarżącej, oddalił skargę kasacyjną. Mając powyższe na względzie zważono, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a.") wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W punkcie wyjścia należy podkreślić, że chociaż materia objęta niniejszym postanowieniem podlega aktualnie regulacjom rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1715), to jednak uwzględniono fakt, iż w świetle § 22 tego rozporządzenia, podobnie jak i z mocy § 22 wcześniejszego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1805), w sprawach wszczętych i niezakończonych przed wejściem w życie tych aktów wykonawczych stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Trzeba więc odnotować, że ta część postępowania, w której wystąpił ustanowiony w tej sprawie pełnomocnik, miała swój początek w dacie wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, tj. 11 lutego 2015 r. Okoliczność ta miała miejsce przed wejściem w życie obydwu przywołanych rozporządzeń, które zaczęły obowiązywać odpowiednio od 1 listopada 2016 r. oraz od 1 stycznia 2016 r. W tym stanie rzeczy, podejmując niniejsze rozstrzygnięcie zastosowano przepisy dotychczasowe, czyli unormowania jeszcze wcześniejszego rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.; dalej w skrócie: "rozporządzenie"). Zgodnie więc z treścią § 2 ust. 2 i 3 rozporządzenia, podstawę zasądzenia opłaty za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego stanowią stawki minimalne, określone w tym rozporządzeniu. Z kolei stosownie do § 15 pkt 1 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują przede wszystkim opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5. Stawki minimalne opłat za postępowanie przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji zostały określone w § 14 ust. 2 pkt 1 ww. rozporządzenia. Dotyczą one spraw, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna (stawki obliczone według § 6 rozporządzenia; lit. a), spraw w przedmiocie skarg na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego (lit. b) oraz innych spraw, kiedy stawka ta wynosi 240 zł (lit. c). Niniejsze postępowanie – w którym wartość przedmiotu sporu oznaczono w kwocie 1.897,00 zł - należy do tej pierwszej kategorii spraw, o której mowa w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) rozporządzenia. Sięgnąć zatem należy do § 6 pkt 3 tego aktu, zgodnie z którym stawka minimalna przy wartości przedmiotu sprawy pomiędzy 1.500 a 5.000 wynosi 600 zł. W dalszej kolejności należy stwierdzić, że zakres czynności podjętych przez pełnomocnika w tej sprawie obejmuje sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz udział w rozprawie przez tym Sądem. Należy zastrzec, że ustanowiony w tej sprawie pełnomocnik nie występował w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia, stawka minimalna stanowi kwotę 600 zł (100% stawki wynikającej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 3 rozporządzenia). Na gruncie ww. przepisów, należy stwierdzić, że wynagrodzenie pełnomocnika z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej stanowi w tej sprawie kwotę 600 zł podwyższoną, w myśl § 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia, o 23 % stawkę podatku od towarów i usług (138 zł), o czym orzeczono w części dyspozytywnej działając na postawie art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a.