I SA/Gl 422/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury (spr.), Sędzia WSA Beata Machcińska, Asesor WSA Katarzyna Stuła-Marcela, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 września 2022 r. sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 14 lutego 2022 r. nr SKO.III/423/3633/343/2021 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. 1. Przedmiotem skargi M. B. (dalej: Strona, Skarżąca) jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej (dalej: Kolegium) z dnia 14 lutego 2022r. SKO.III/423/3633/343/2021 w przedmiocie uznania zarzutów egzekucyjnych za nieuzasadnione. 2.Dotychczasowy przebieg postępowania. 2.1. Z akt sprawy wynika, iż wobec Strony prowadzone jest postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych nr P0L.3161.1.130.2020.AK i nr P0L.3161.1.131.2020.AK wystawionych przez Burmistrza Miasta U. (dalej: Burmistrz) obejmujących należności podatkowe z tytułu zobowiązania w łącznym zobowiązaniu pieniężnym w zakresie IV raty za 2011r. i I raty za 2012r. Pismem z dnia 03.07.2020r. pełnomocnik Strony wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego powołując się na przedawnienie zobowiązania i wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał, iż porównanie na tle treści tytułów wykonawczych daty ich wystawienia w stosunku do daty zobowiązania podatkowego wskazuje, iż wystawienie tytułów wykonawczych nastąpiło po wygaśnięciu zobowiązania. Gdyż w myśl art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. 2021.1540 ze zm., dalej: O.p.) zobowiązanie ustalone w drodze decyzji przedawnia się z upływem 5 lat od końca roku, w którym wydano decyzję podatkową. Pismem z dnia 16.07.2020r. zarzut ten został przekazany przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. (dalej: Naczelnik) wierzycielowi - Burmistrzowi w celu zajęcia stanowiska co do zasadności zarzutu. Postanowieniem z dnia 10.08.2020r. Burmistrz uznał podniesiony zarzut za nieuzasadniony. W uzasadnieniu wskazał, iż przedmiotowe zobowiązanie było już kilkukrotnie objęte postępowaniami egzekucyjnymi, w których skutecznie stosowano środki egzekucyjne prowadząc do przerwania biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 O.p. Stanowisko to potwierdza postanowienie z dnia 18.01.2019r. nr [...] Naczelnika w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia 18.12.2020r. nr SKO.III/423/3821/625 Kolegium utrzymało w mocy ww. postanowienie. 2.2. Na ww. postanowienie pełnomocnik wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 20.04.2021r. I SA/Gl 189/21 uchylił postanowienia obu instancji. 2.3. Rozpoznając sprawę ponownie postanowieniem z dnia 3.09.2021r. organ pierwszej instancji uznał podniesiony zarzut za nieuzasadniony. W uzasadnieniu wskazał, iż przedmiotowe zobowiązanie było już kilkukrotnie objęte postępowaniami egzekucyjnymi, w których skutecznie stosowano środki egzekucyjne prowadząc do przerwania biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 O.p. Powołując się na art. 61 z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz.U.2022.479, dalej: u.p.e.a.) w brzmieniu przed nowelizacją ustawy z 2020r. i powszechnie stosowaną praktykę orzeczniczą organów egzekucyjnych wskazał, iż postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o uprzednie tytuły wykonawcze było umorzone przez organ egzekucyjny na podstawie art. 59 § 3 i § 2 u.p.e.a., a oryginały tytułów wykonawczych nie zostały zwrócone. Dawało to możliwość wystawienia nowych tytułów wykonawczych i nadanie sprawie dalszego biegu, zważywszy na fakt ujawnienia kolejnego majątku Strony w maju 2020r. 2.4. Po rozpoznaniu zażalenia pełnomocnika Strony, podnoszącego ponownie argumenty wskazane wyżej, Kolegium zaskarżonym postanowieniem dokonało oceny zarzutów w świetle przepisów art. 33 i art. 61 u.p.e.a. w brzmieniu sprzed 30.07.2020r., (mającym tu zastosowanie na mocy art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11.09.2019r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw -Dz.U. poz 2070). W uzasadnieniu wskazało, iż w niniejszej sprawie organ podatkowy - wierzyciel wskazuje na fakt wielokrotnego przerwania biegu terminu przedawnienia z uwagi na podejmowane środki egzekucyjne, o których powiadamiano dłużnika, a w konsekwencji termin ten biegnie za każdym razem na nowo. Należności podatkowe objęte były postępowaniami egzekucyjnymi prowadzonymi w latach 2012-2019, w wyniku których dokonywano zajęcia rachunków bankowych w dniu 22.08.2012r., pobrania przez poborcę skarbowego w dniu 15.04.2014r., zajęcia wynagrodzenia za pracę w dniu 30.11.2015r. i zajęcia rachunku bankowego w dniu 20.09.2018r., co doprowadzało do przerwania biegu terminu tych zobowiązań podatkowych. Wobec braku uzyskania całości egzekwowanej kwoty, postępowania te w pozostałej części były umarzane z uwagi na bezskuteczność. Ostatnio prowadzone, w oparciu o tytuły wykonawcze nr FN-RP.1161.1.214.2017Ak i FN.RP.3161.l.215.2017.Ak, zostało umorzone z powodu jego bezskuteczności. Okoliczność ta została potwierdzona przez organ egzekucyjny w postanowieniu z dnia 18.01.2019r. nr [...], w którym Naczelnik wskazał, iż "wobec zastosowania skutecznego środka egzekucyjnego zobowiązania nie uległy przedawnieniu i podlegają egzekucji". Tym samym bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za 2011r. i 2012r. rozpoczął się na nowo w 2018r. i obiektywnie jeszcze nie upłynął. Podstawą do kolejnego wystawienia tytułu wykonawczego z dnia 14.08.20ł7r., wobec ujawnienia, iż Strona zaczęła pełnić funkcję prezesa Zarządu Spółki z o.o. K., i posiada w tej spółce udziały o określonej wartości (20.000zł.), co wskazuje na źródło dochodu. Wystawianie tytułu wykonawczego, kolejnego - wobec umorzenia uprzedniego postępowań egzekucyjnych z powodu ich bezskuteczności - było możliwe w stanie przed nowelizacją przepisów ustawy, na podstawie art. 61 u.p.e.a. i stanowisko takie było przyjmowane w orzecznictwie (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 października 2019 r. III SA/Po 644/19). 2.5. W skardze do tut. Sądu pełnomocnik Strony – adwokat, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącej kosztów postępowania w tym zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych, zarzucił naruszenia: 1) art. 7a § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., gdyż istotne wątpliwości co do wymagalności i przedawnienia zaległości winny skutkować rozstrzygnięciem sprawy na korzyść skarżącej; 2) art. 7 § 3 k.p.a. w zw. z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. przez nieuwzględnienie zarzutów co do i przedawnienia zobowiązania 3) art. 7a k.p.a., w związku z art. 18 oraz art. 33, art. 34, art. 59 i art. 60, art. 61 u.p.e.a. poprzez rozstrzyganie treści tych przepisów na niekorzyść skarżącej, 4) art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia bez wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, szczególnie w zakresie przedawnienia zaległości podatkowych i okoliczności wydawania kolejnych tytułów wykonawczych mających przerywać bieg tego przedawnienia 5) art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022r., poz. 329, ze zm., dalej: p.p.s.a.) poprzez jego niezastosowanie w sprawie, pomijając wytyczne Wojewódzkiego Sądu zawarte w wyroku z dnia 20 kwietnia 2021 r. I SA/GI 189/21, co do oceny prawnej dokonanej przez Sąd i wskazań, co do dalszego postępowania w sprawie W uzasadnieniu skargi podtrzymano argumentację zawartą w skardze z dnia 29 grudnia 2020 na wcześniejsze postanowieniem Kolegium, która to skarga wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 kwietnia 2021 r. I SA/GI 189/21 została uwzględniona w całości. Ponadto zdaniem pełnomocnika w zaskarżonym postanowieniu Kolegium skupiło się tylko na drugim aspekcie sprawy pomijając najistotniejszy i fundamentalny zarzut o braku możliwości wystawienia "nowych" tytułów wykonawczych, który ma znaczenie pierwotne w stosunku do opisanych działań organów. Podkreślono także, że zasada jednego tytułu wykonawczego oparta o treść art. 26 i 27 u.p.e.a. oraz bogate orzecznictwo jest bezsporna. Zdając sobie sprawę z odrębności postępowania administracyjnego i sądowego odsyła także do regulacji art. 794 k.p.c. Przyjęcie przez organy możliwości wydawania wielu egzemplarzy tytułów wykonawczych, ich powielanie jest formą niezrozumiałego deprecjonowania wagi ich działalności. Wystawienie dalszych tytułów wykonawczych, co do tej samej należności jest także niedopuszczalne, jako naruszające gwarancje ochrony praw zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Konieczność ponownego wszczęcia postępowania egzekucyjnego, w stosunku do zobowiązanego w celu wyegzekwowania należności, która była już przedmiotem egzekucji, a która została umorzona wobec jej nieskuteczności, może nastąpić na podstawie tylko jednego, pierwotnie wystawionego tytułu wykonawczego (oryginału). Skoro organ dla potrzeb prowadzonego postępowania egzekucyjnego sporządził nowy tytuł z którego w sposób wyraźny wynikało przedawnienie zobowiązania podatkowego to nie można przyjąć, że strona związana jest terminem ograniczającym jej prawo podniesienia nowego zarzutu po "wyjaśnieniu" podstaw " prawnych" sporządzania nowego tytułu wykonawczego. 2.6. W opinii Kolegium podniesione przez Skarżącą zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, tym samym wniósł o jej oddalenie. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: 3.1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 3.2. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022r., poz. 329, ze zm., dalej: p.p.s.a.). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 3.3. Spór w sprawie sprowadza się do oceny tego czy podjęte przez organ środki egzekucyjne doprowadziły do przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania strony skarżącej w sytuacji, gdy wierzyciel wystawiał wielokrotnie nowe tytuły egzekucyjne. W zgłoszonych zarzutach Skarżąca podniosła zarzut przedawnienia zobowiązania. Uzasadniając ten zarzut zaznaczyła, że zobowiązanie powstało w 2011 i 2012 roku. Natomiast z treści tytułów wykonawczych wynika, iż są to jedyne tytuły dotychczas wystawione, a porównanie daty ich wystawienia w stosunku do daty zobowiązania podatkowego wskazuje, iż wystawienie tytułów wykonawczych nastąpiło po wygaśnięciu zobowiązania. W zażaleniu i w skardze pełnomocnik strony sprecyzował, że wierzyciel nie wskazał podstaw prawnych i faktycznych do wystawienia nowych tytułów wykonawczych w 2020 r. Jego zdaniem brak jest podstaw do ponownego (wielokrotnego) wydania tytułu wykonawczego w stosunku do należności, wobec których uprzednio wydano już tytuł wykonawczy. Jeżeli dochodzona należność była już przedmiotem egzekucji, która została umorzona wobec jej nieskuteczności, to ponowna egzekucja może nastąpić na podstawie tylko jednego, pierwotnie wystawionego tytułu wykonawczego (oryginału). 3.4. Rozważając sporne zagadnienie wskazać należy, iż Sąd w niniejszej sprawie działa w granicach związania powołanym już wyrokiem tut. Sądu w sprawie I SA/Gl 189/21 na podstawie art. 153 p.p.s.a. W powołanym wyroku Sąd uznał, iż analiza wydanych przez organy wierzycielskie postanowień prowadzi do wniosku, że organy obu instancji w istocie nie ustosunkowały się do sformułowanych przez stronę skarżącą zarzutów. Sąd wskazał także, iż rozstrzygając sprawę organy powinny wziąć również pod uwagę treść art. 61 u.p.e.a. i ocenić prawidłowość jego zastosowania w toku prowadzonego wobec skarżącej postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z tym przepisem, w razie umorzenia postępowania egzekucyjnego z przyczyny określonej w art. 59 § 2 tej ustawy wszczęcie ponownej egzekucji może nastąpić wówczas, gdy zostanie ujawniony majątek lub źródła dochodu zobowiązanego przewyższające kwotę wydatków egzekucyjnych. Wykładnia gramatyczna ww. przepisu nie pozostawia wątpliwości, że wszczęcie ponownej egzekucji może nastąpić w razie umorzenia postępowania egzekucyjnego z przyczyny określonej w art. 59 § 2 (czyli w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne), jeżeli zostanie ujawniony majątek lub źródła dochodu zobowiązanego przewyższające kwotę wydatków egzekucyjnych. Oba warunki zatem muszą być spełnione łącznie. Termin "ponowna egzekucja" oznacza, że postępowanie toczy się od stadium początkowego, wysłania upomnienia, doręczenia organowi tytułu wykonawczego wraz z wnioskiem o wszczęcie postępowania egzekucyjnego itd. 3.5. Rozważając sporne zagadnienie wskazać należy, że na mocy art. 1 i art. 7 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 2070 z późn. zm. - dalej ustawa zmieniająca) z dniem 30 lipca 2020 r. znowelizowano m.in. art. 27, art. 33 i art. 34 u.p.e.a., jak również art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. Analiza przepisów intertemporalnych, w tym art. 13 ust. 1 ustawy zmieniającej, prowadzi do wniosku, iż w rozpatrywanej sprawie znajdują zastosowanie przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu sprzed nowelizacji. Wspomniany art. 13 ust. 1 ustawy zmieniającej stanowi bowiem, że do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Skład orzekający podziela pogląd tut. Sądu wyrażony w ww. wyroku, iż zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzuty te - zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. - zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. Przesłanki stanowiące podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a. Przedstawione w art. 33 § 1 u.p.e.a. przesłanki stanowią katalog zamknięty. Podstawą zarzutu w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego mogą być zatem wyłącznie konkretne zdarzenia i okoliczności wymienione w tym przepisie, a nie jakiekolwiek wyrażone niezadowolenie zobowiązanego z poddania go egzekucji administracyjnej. Tylko zarzuty prawidłowo zgłoszone, a więc zgłoszone w terminie i znajdujące oparcie w jednej z wymienionych w art. 33 § 1 u.p.e.a. przyczyn, podlegają rozpatrzeniu przez organ egzekucyjny w trybie określonym w art. 34 u.p.e.a. (por. wyroki NSA: z dnia 18 stycznia 2012 r. II FSK 1244/10, z dnia 18 listopada 2015 r. II FSK 2594/13). 3.6. Odnosząc się natomiast do kwestii przedawnienia wskazać trzeba, że zobowiązanie podatnika wygasa na mocy art. 59 § 1 pkt 1 O.p. W myśl art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Termin płatności podatku w przypadku łącznego zobowiązania pieniężnego osoby fizycznej uzależniony jest od faktu uprzedniego wydania decyzji ustalającej wymiar zobowiązania. W niniejszej sprawie decyzje te zostały wydane w dniu 31.01.2011r. (za 2011r.) i w dniu 25.01.2012r. (za 2012r.) i od końca roku, w którym zostały wydane rozpoczął bieg termin przedawnienia tych zobowiązań, chyba że wystąpiły okoliczności przewidziane przez przepisy prawa, mające wpływ na przerwanie biegu terminu bądź na jego zawieszenie. Zgodnie z art. 70 § 4 O.p. bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. 3.7. Przenosząc powyższe regulacje na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać trzeba, iż organ podatkowy - wierzyciel podnosi fakt wielokrotnego przerwania biegu terminu przedawnienia z uwagi na podejmowane środki egzekucyjne, o których powiadamiano dłużnika, co oznacza, iż termin ten biegnie za każdym razem na nowo, ostatnio z uwagi na zastosowanie środka egzekucyjnego w dniu 20.09.2018r. Okoliczność ta została potwierdzona przez organ egzekucyjny w postanowieniu z dnia 18.01.2019r. nr [...], w którym Naczelnik wskazał, iż "wobec zastosowania skutecznego środka egzekucyjnego zobowiązania nie uległy przedawnieniu i podlegają egzekucji". Sąd nie podziela poglądu pełnomocnika Strony, zgodnie z którym wskazane okoliczności nie mają znaczenia dla sprawy, gdyż w tytułach wykonawczych wystawionych w celu obecnego prowadzenia egzekucji nie ma informacji o przerwaniu biegu terminu przedawnienia, a nie są to informacje notoryjnie znane dłużnikowi. Zestawienie daty zobowiązań i dat wystawienia tytułów wykonawczych, przy braku w nich informacji o przerwaniu biegu terminu przedawnienia skutkuje, zdaniem pełnomocnika Strony, zasadnością uznania, iż nastąpiło przedawnienie zobowiązań objętych tymi tytułami wykonawczymi. Zdaniem Sądu organy podatkowe rozstrzygając sprawę organy wzięły również pod uwagę treść art. 61 u.p.e.a. i oceniły, zgodnie z zaleceniami tut. Sądu w sprawie I SA/Gl 189/21, prawidłowość jego zastosowania w toku prowadzonego wobec skarżącej postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z tym przepisem, w razie umorzenia postępowania egzekucyjnego z przyczyny określonej w art. 59 § 2 tej ustawy wszczęcie ponownej egzekucji może nastąpić wówczas, gdy zostanie ujawniony majątek lub źródła dochodu zobowiązanego przewyższające kwotę wydatków egzekucyjnych. Wykładnia gramatyczna ww. przepisu nie pozostawia wątpliwości, że wszczęcie ponownej egzekucji może nastąpić w razie umorzenia postępowania egzekucyjnego z przyczyny określonej w art. 59 § 2 (czyli w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne), jeżeli zostanie ujawniony majątek lub źródła dochodu zobowiązanego przewyższające kwotę wydatków egzekucyjnych. Oba warunki zatem muszą być spełnione łącznie. Termin "ponowna egzekucja" oznacza, że postępowanie toczy się od stadium początkowego, wysłania upomnienia, doręczenia organowi tytułu wykonawczego wraz z wnioskiem o wszczęcie postępowania egzekucyjnego itd." Przepis art. 61 u.p.e.a. (w brzmieniu sprzed 30.07.2020r.) stanowi, że w razie umorzenia postępowania egzekucyjnego z przyczyny określonej w art. 59 § 2 wszczęcie ponownej egzekucji może nastąpić wówczas, gdy zostanie ujawniony majątek lub źródła dochodu zobowiązanego przewyższające kwotę wydatków egzekucyjnych. W myśl art. 59 § 2 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Sądu podziela wyrażony w przywołanym przez Kolegium NSA w wyroku z dnia 7.10.2014r. II FSK 2290/12 pogląd, że w przypadku ujawnienia przeoczonego wcześniej mienia zobowiązanego, po wcześniejszym umorzeniu postępowania egzekucyjnego, skierowanie do niego egzekucji jest dopuszczalne na podstawie art. 61 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 599) poprzez wszczęcie nowej egzekucji. Jej przeprowadzenie, właśnie wobec obowiązywania art. 61 ww. ustawy nie wymaga uchylenia postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Z akt sprawy wynika, że postępowanie egzekucyjne w sprawie prowadzone w oparciu o tytuły wykonawcze nr FN-RP.3161.1.214.2017Ak i FN.RP.3161.1. 215.2017.Ak zostało umorzone z powodu jego bezskuteczności, co stanowiło podstawę do wystawienia kolejnego tytułu wykonawczego z dnia 14.08.2017r., wobec ujawnienia, iż Strona zaczęła pełnić funkcję prezesa Zarządu Spółki z o.o. K., i posiada w tej spółce udziały o określonej wartości (20.000zł.), co wskazuje na źródło dochodu. Trafnie przy tym wskazuje Kolegium, iż kolejne upomnienie nie było konieczne, albowiem jak wskazał WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 17.10.2019r. III SA/Po 644/19 upomnienie zobowiązanego nie jest czynnością egzekucyjną w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.e.a. Umorzenie postępowania egzekucyjnego nie powoduje uchylenia upomnienia. Jeżeli zatem doszło do umorzenia postępowania egzekucyjnego, to ponownie wszczęte postępowanie egzekucyjne nie musi być poprzedzone ponownym upomnieniem zobowiązanego. Tym samym zarzut pełnomocnika Strony nie jest zasadny. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy daje podstawy do przyjęcia za Kolegium, iż zobowiązania nie uległy przedawnieniu i dochodzony obowiązek podatkowy nie wygasł. Nie można przyjąć, że skutek przedawnienia może wywołać zapis, czy brak zapisu w tytule wykonawczym. W tym szczególnym przypadku nowy tytuł wykonawczy mógł być wystawiony pod rządami przepisów ustawy w brzmieniu sprzed nowelizacji. Reasumując, Sąd podziela stanowisko Kolegium, że bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za 2011r. i 2012r. rozpoczął się na nowo w 2018r. i obiektywnie jeszcze nie upłynął. Oceniane tytuły wykonawcze z dnia 7.05.2020r. zawierają wskazanie wymagalności zobowiązania i podstawy prawne powstania objętych nimi zobowiązań, co wystarcza do uznania ich prawidłowości w świetle możności dochodzenia zobowiązań nimi objętych jako nieprzedawnionych. 3.8. Tym samym nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego w sposób wskazany w skardze. W tych ramach wskazać należy, iż zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Art. 77 § 1 k.p.a. stanowi natomiast, iż organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, iż organy obu instancji dokonały analizy zastosowanych środków egzekucyjnych i prawidłowo przyjęły, iż nie doszło do przedawnienia egzekwowanych należności. 3.9. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.