I SA/Gl 441/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Borys Marasek, Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.), Asesor WSA Piotr Pyszny, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 lipca 2023 r. sprawy ze skargi M. D. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia 12 stycznia 2023 r. nr COF.OUR.6375.18789.2022 ŁD.SA.ZZ 06240872 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Przedmiotem skargi M. D. (dalej "zobowiązany" lub "skarżący") jest postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej (dalej "wierzyciel") wydane w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej w związku z brakiem realizacji należności z tytułu zaległych opłat abonamentowych przez skarżącego przekazał, za pomocą platformy ePUAP, do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. tytuł wykonawczy o numerze 42642E1-53/GD/2022 z dnia 17 maja 2022 r., obejmujący zobowiązanie z tytułu zaległych opłat abonamentowych za okres od stycznia 2017 r. do maja 2021 r. 2. W piśmie z dnia 2 czerwca 2022 r. skarżący na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 zwanej dalej "u.p.e.a.") złożył zarzut nieistnienia obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym oraz braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane. 3. Postanowieniem z dnia 28 września 2022 r., wydanym na podstawie art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. w związku z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1689, dalej "ustawa o opłatach abonamentowych" lub "u.o.a."), wierzyciel oddalił zarzut nieistnienia obowiązku i zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanej upomnienia, jeżeli jest wymagane. Stwierdził, iż w dniu 17 września 2001 r. (w Urzędzie Pocztowym G.) zobowiązany dokonał rejestracji odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego używanych pod adresem: ul. [...] w G.. Po zgłoszeniu rejestracji zobowiązanemu została wydana książeczka radiofoniczna nr [...] stanowiąca dowód zarejestrowania odbiorników i służąca do dokonywania opłat abonamentowych. Następnie w dniu 1 września 2004 r. wydana została nowa książeczka nr [...]. Odnosząc się do drugiego z zarzutów, wierzyciel stwierdził, iż w dniu 31 maja 2021 r. wysłał do zobowiązanego na adres jego zameldowania, tj.: ul. [...], [...] G. przesyłkę zawierającą upomnienie, która została odebrana przez zobowiązanego w dniu 7 czerwca 2021 r. Wierzyciel ponadto wyjaśnił, że przesyłka z odpisem tytułu wykonawczego 42642E1-53/GD/2022 z dnia 17 maja 2022 r. i zawiadomieniem o zajęciu została dwukrotnie awizowana w dniu 24 maja 2022 r. i 1 czerwca 2022 r., a następnie zwrócona do nadawcy jako nie podjęta w terminie, w dniu 8 czerwca 2022 r. Wierzyciel wskazał także, iż w momencie wejścia w życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187 z 2007 r. poz. 1342) zobowiązanemu został nadany jako użytkownikowi odbiorników indywidualny numer identyfikacyjny [...]. Wierzyciel wyjaśnił, że nie jest w posiadaniu dokumentu potwierdzającego dopełnienie formalności wyrejestrowania odbiorników rtv, a skarżący takiego dowodu nie przedłożył. 4. W zażaleniu na to postanowienie skarżący zaskarżył je w części dotyczącej wyłącznie oddalenia zarzutu nieistnienia obowiązku. Wskazał, iż nigdy osobiście w placówce pocztowej nie rejestrował odbiornika radiofonicznego/telewizyjnego, jak również nikogo nie upoważnił do rejestracji odbiornika w jego imieniu. Zatem skoro nie dokonywał rejestracji odbiorników, to po sprzedaży mieszkania znajdującego się pod adresem: ul. [...] w G. nie miał obowiązku dokonać ich wyrejestrowania. Stwierdził, iż na załączonej do zaskarżonego postanowienia kserokopii "Wniosku o rejestrację odbiornika radiofonicznego/telewizyjnego" oraz odcinka "U’’ nie widnieje jego odręczny podpis. Niezależnie zwrócił uwagę na swoją na trudną sytuację życiową i finansową. 5. Wierzyciel postanowieniem z dnia 12 stycznia 2023 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000, dalej "k.p.a.") w związku z art. 18, art. 34 § 3, art. 17 § 1a u.p.e.a. oraz w związku z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z o opłatach abonamentowych, utrzymał w mocy postanowienie z dnia 28 września 2022 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wierzyciel podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wskazał, że obowiązek opłacania abonamentu rozpoczyna się od następnego miesiąca po dokonaniu rejestracji używanych odbiorników i trwa do dnia poprzedzającego dzień ich wyrejestrowania lub do miesiąca, w którym zgłoszono w placówce operatora uprawnienia do zwolnienia z opłat abonamentowych bądź uzyskano zwolnienie z mocy prawa przysługujące z tytułu ukończenia 75 roku życia na podstawie ustawy o zmianie ustawy o opłatach abonamentowych z dnia 23 lipca 2015 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 1324). Ponownie podniósł, iż zobowiązany w dniu 17 września 2001 r. (w Urzędzie Pocztowym G.) dokonał rejestracji odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego używanych pod adresem: ul. [...] w G., a po zgłoszeniu rejestracji zobowiązanemu została wydana książeczka radiofoniczna stanowiąca dowód zarejestrowania odbiorników i służąca do dokonywania opłat abonamentowych. Odnosząc się do twierdzeń zobowiązanego, że na dosłanej kserokopii "Wniosku o rejestrację odbiornika radiofonicznego/telewizyjnego" oraz odcinka “U" nie widnieje odręczny podpis zobowiązanego, wierzyciel zauważył, iż wyjaśnienie popełnienia sugerowanego nadużycia (sfałszowanie podpisu) leży po stronie zobowiązanego, który kwestionuje prawdziwość swojego podpisu. Natomiast wierzyciel nie jest zobowiązany przez przepisy prawa do zasięgania opinii biegłego grafologa w przypadku, gdy zobowiązany kwestionuje prawdziwość swojego podpisu. Odnosząc się do informacji o sprzedaży przez zobowiązanego w 2015 r. mieszkania położonego przy ul. [...] w G., wierzyciel podkreślił, że na abonencie spoczywa obowiązek powiadomienia Poczty Polskiej S.A. o zmianie danych adresowych, zaprzestaniu korzystania odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego lub posiadaniu uprawnień do uzyskania zwolnienia od opłat abonamentowych. W przypadku zmiany miejsca zamieszkania użytkownik odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego zobowiązany jest zgłosić ten fakt w placówce pocztowej i po zaktualizowaniu danych adresowych kontynuować opłaty abonamentowe. Natomiast w momencie zaistnienia okoliczności, z powodu których zaprzestano korzystania z odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego należało niezwłocznie dokonać ich wyrejestrowania. Rejestracja odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego przypisana jest do abonenta, a nie do adresu. Fakt korzystania z odbiorników nie jest związany z prawem własności do lokalu, czy samych odbiorników radiofonicznych/ telewizyjnych. Wierzyciel wyjaśnił, że Poczta Polska S.A. nie dysponuje dokumentem, który stanowiłby o dopełnieniu przez zobowiązanego formalności związanych z wyrejestrowaniem odbiorników. Podkreślił, że wyłącznie podjęcie przez abonenta działań zmierzających do wyrejestrowania odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego, może doprowadzić do ustania obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych. Jeżeli abonent nie dokona skutecznego prawnie wyrejestrowania odbiorników, zobowiązany jest do uiszczania opłat abonamentowych. Wierzyciel poinformował zobowiązanego o możliwości złożenia wniosku o umorzenie lub rozłożenie na raty zaległości z tytułu opłat abonamentowych oraz odsetek za zwłokę przez Krajową Radę Radiofonii i Telewizji, jeżeli przemawiają za tym szczególne względy społeczne lub przypadki losowe. 6. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący wniósł o cyt. "unieważnienie postanowienia Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. Pana P. B. z dnia 12 stycznia 2023r. i uznanie go za bezzasadne, w związku z niezaistnieniem obowiązku dokonywania opłaty abonamentowej RTV." Wskazał, że na dokumentach przedstawionych w sprawie nie widnieje jego podpis. Wynika to z faktu, że pracownik Poczty Polskiej nie zweryfikował tożsamości osoby przepisującej książeczkę RTV, czy to za sprawą nieprzestrzegania procedur lub po prostu ich braku we właściwej dla sprawy placówce. Efektem tego błędu jest egzekwowanie od skarżącego płatności nienależnego abonamentu. Skarżący argumentował, iż nie miał wiedzy, że na jego imię i nazwisko dokonano rejestracji odbiornika rtv ani, że dokonywano jakichkolwiek wpłat. Do rejestracji użyto jego imienia i nazwiska zapewne z tego powodu, że w tamtym czasie stał się właścicielem lokalu w G., przy ulicy [...]. Mieszkanie to sprzedał w lutym 2015 r. - bez wiedzy, że był na ten adres zarejestrowany jakikolwiek odbiornik rtv, dlatego go nie wyrejestrował. Nigdy też nie rejestrował odbiornika rtv pod obecnym adresem, gdzie mieszka obecnie. Podniósł, że sytuacja, w której nie weryfikuje się danych osoby, przyjmującej na siebie obowiązek płacenia abonamentu RTV jest absolutnie niedopuszczalna i niesie za sobą poważne skutki, a jego sytuacja jest niestety tego przykładem. Brak procedur, bądź ich nieprzestrzeganie jest prostą drogą do sytuacji patologicznych, a poszkodowany, jak w jego przypadku po 21 latach od rzekomej rejestracji, stoi w bardzo trudnej pozycji do obrony. Weryfikacja podpisu po tak długim okresie jest bardzo trudna, jednak bezdyskusyjnie jest gotów poddać się jej, o ile Sąd uzna to za niezbędne, przy czym nie ma żadnych wątpliwości co do wyniku weryfikacji. Skarżący przedstawił w załącznikach kopie dokumentów z jego podpisem z wcześniejszego okresu. Podał, iż w 2021 r. otrzymał pismo, w którym wzywano go do uiszczenia zaległych opłat za okres od stycznia 2016 r. do maja 2021 r. Będąc przekonany o próbie wyłudzenia, zignorował je. Fakt ten wynikał z przekonania, że nigdy nie rejestrował żadnej książeczki, tj. nie podpisywał żadnych dokumentów w sprawie rejestracji. Wyjaśnił, że w pismach do Poczty Polskiej, ze względu na fakt błędnej rejestracji, prosił o jej anulowanie w systemie. Jednak nie przychylono się do jego prośby i wobec tego, 21 lutego 2023 r., pomimo, że nie poczuwał się w obowiązku, dokonał wyrejestrowania konta istniejącego na jego imię i nazwisko w najbliższym urzędzie pocztowym, na dowód czego załączył stosowne potwierdzenie. Zaznaczył, iż konto funkcjonujące na jego imię i nazwisko zawierało obecny adres zamieszkania. Adres ten, z oczywistych względów, nie był przez niego uaktualniany w placówce pocztowej, czy online. 7. W odpowiedzi na skargę wierzyciel wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Spór w rozpatrywanym przypadku sprowadza się do oceny zgodności z prawem postanowienia wierzyciela wydanego w przedmiocie zarzutu zgłoszonego przez skarżącego w sprawie egzekucji należności z tytułu opłat abonamentowych. Zarzut ten został sformułowany na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 i 4 u.p.e.a. i dotyczy nieistnienia obowiązku oraz braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane. Uzasadniając zarzut, skarżący wskazał, że nigdy nie rejestrował odbiornika telewizyjnego, a na dokumencie rejestracji odbiornika nie widnieje jego podpis. Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Stosownie do art. 33 § 2 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Zgodnie z przepisami (art. 1 i art. 2 ust. 1 i ust. 2) ustawy o opłatach abonamentowych, w celu umożliwienia realizacji misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2019 r., poz. 361 z późn. zm.), za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Opłaty te stanowią dochód publiczny. Domniemywa się przy tym, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. W świetle ww. uregulowań prawnych, zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, że odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Godzi się również zauważyć, że według Trybunału Konstytucyjnego abonament RTV to "przymusowe, bezzwrotne świadczenie publicznoprawne, służące realizacji konstytucyjnych zadań państwa" (wyrok z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt K 2/03, OTK-A 2004/8/83; wyrok z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08, OTK-A 2010/3/22). Analiza przepisów ustawy o opłatach abonamentowych (art. 2 ust. 1 i 3, art. 3 ust. 1 i 4) wskazuje, że pobór abonamentu RTV odbywa się na zasadzie tzw. samoobliczenia - obowiązek uiszczania, wysokość oraz termin zapłaty opłaty abonamentowej wynika wprost z przepisów tej ustawy. Tryb decyzyjny ustawodawca zastrzegł jedynie w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego (art. 7 ust. 6-7). Również Trybunał Konstytucyjny uznał, że ustalanie wysokości należnego abonamentu - czy to w drodze samoobliczenia (gdy abonent sam ustala kwotę, którą winien uiścić na rachunek Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A za jeden albo kilka miesięcy), czy też w trybie pozaprocesowym przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej jest czynnością materialno-techniczną dotyczącą obowiązku wynikającego wprost z przepisu prawa, a zatem tryb decyzyjny nie jest konieczny. Z ustawy wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Innymi słowy, stwierdzenie, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu, pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek. Przedstawione przez skarżącego argumenty nie mogły odnieść oczekiwanego przez skarżącego skutku w postaci uwzględnienia zarzutu nieistnienia obowiązku. W świetle powołanych powyżej przepisów ustawy o opłatach abonamentowych, obowiązek ponoszenia opłat za używanie odbiorników RTV ciąży bowiem na osobie od momentu ich zarejestrowania. Zatem, chcąc uwolnić się od tego obowiązku, skarżący zobowiązany był powiadomić urząd pocztowy o zaprzestaniu używania odbiornika, czyniąc to zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342, obowiązującego od dnia 13 grudnia 2007 r.), tj. poprzez złożenie w placówce operatora publicznego "Formularza zgłoszenia zmiany danych", którego wzór określa załącznik nr 3 do rozporządzenia, bądź zgodnie z wcześniej obowiązującymi przepisami prawa - § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 141, poz. 1190) stosownie do którego posiadacz książeczki, o której mowa w § 2 ust. 2, powiadamia placówkę operatora publicznego o zmianie nazwiska albo nazwy (firmy), miejsca zamieszkania albo siedziby, miejsca używania odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, zgubieniu lub zniszczeniu książeczki oraz o zaprzestaniu używania odbiorników, w terminie 7 dni od dnia powstania zmiany lub zaistnienia zdarzenia. Analogiczne rozwiązania w tym zakresie przewidywał także obowiązujący wcześniej akt normatywny, tj. § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338), jak również aktualnie obowiązujący akt prawny - § 11-12 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1676). Ponadto zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342), wydanego na podstawie art. 6 ust. 4 ustawy o opłatach abonamentowych, dowodem zarejestrowania odbiorników, z zastrzeżeniem § 5, jest wniosek o rejestrację odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych (pkt 1) lub zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych (pkt 2). Zarazem § 5 tego rozporządzenia przesądzał, że dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia (ust. 1), a operator publiczny w tym terminie z urzędu nadaje posiadaczom tych książeczek indywidualny numer identyfikacyjny i powiadamia ich o nadaniu tego numeru, przesyłając wspomniane zawiadomienie (ust. 2). Wbrew twierdzeniom skarżącego z akt sprawy wynika, że skarżący w dniu 17 września 2001 r. w Urzędzie Pocztowym G. zarejestrował odbiorniki rtv używane pod adresem: ul. [...], [...] G.. Wierzyciel przedstawił dowód zarejestrowania odbiorników w postaci "Wniosku o rejestrację odbiornika radiofonicznego/telewizyjnego" z dnia 17 września 2001 r., na podstawie którego nastąpiło zarejestrowanie skarżącego w rejestrze danych o abonentach. Wniosek zawiera dane skarżącego oraz czytelny podpis. Akta sprawy zawierają również Odcinek "U" z książeczki radiofonicznej numer [...] złożony w dniu 1 września 2004 r. w celu wydania nowej książeczki radiofonicznej numer [...]. Do skarżącego przesłano również zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...], który zastąpił książeczkę radiofoniczną numer [...]. Skarżący twierdzi, że podpis na ww. wniosku o rejestrację odbiornika radiofonicznego/telewizyjnego nie jest jego. Sąd podziela stanowisko wierzyciela, że jeżeli skarżący twierdzi, że podpis na wniosku o rejestrację nie jest jego, to na nim spoczywał obowiązek wykazania tej okoliczności. Tymczasem skarżący nie podważył skutecznie domniemania, że podpis na wniosku o rejestrację, na którym widnieje nazwisko i imię skarżącego, nie jest jego podpisem, a wierzyciel nie jest zobowiązany do powołania biegłego z zakresu grafologii, celem wykazania, że podpis złożony na wniosku o rejestrację odbiorników z 2004 r., nie został złożony przez skarżącego (zob. wyrok NSA z dnia 19 listopada 2021 r., sygn. akt I GSK 833/21, LEX nr 3331779). Organ dysponował wnioskiem o zarejestrowanie odbiorników rtv z widniejącym na nim podpisem skarżącego, co w świetle zgromadzonych dowodów, uprawniało go do uznania, że dokument ten sporządzony przez skarżącego. Wyjaśnić należy, że Sąd takiego dowodu również nie może przeprowadzić. W myśl bowiem art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej "p.p.s.a."), Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić wyłącznie dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Dodać trzeba, iż zmiana miejsca zamieszkania, czy też zbycie nieruchomości nie powoduje automatycznego wyrejestrowania odbiorników, gdyż rejestracja odbiorników przypisana jest do abonenta, a nie do adresu. Skarżący do skargi załączył zawiadomienie o zatwierdzeniu przeprowadzonej zmiany danych, z którego wynika, że skarżący, posługując się numerem identyfikacyjnym [...], jaki widnieje na zawiadomieniu o nadaniu indywidualnego numeru indentyfikacyjnego, dopiero 21 lutego 2021 r. dokonał formalności wyrejestrowania odbiornika rtv. Skarżący przyznał, że otrzymał wezwanie do zapłaty zaległych opłat z tytułu abonamentu rtv, jednak zignorował je. Z akt sprawy wynika, że wierzyciel, wypełniając obowiązek wynikający z art. 15 § 1 u.p.e.a., w dniu 31 maja 2021 r. skierował do skarżącego upomnienie Nr [...] (numer listu poleconego [...]). Upomnienie zostało wysłane na adres: ul. [...], [...] G. i zostało odebrane przez skarżącego w dniu 7 czerwca 2021 r. Mając powyższe na uwadze wierzyciel słusznie oddalił zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane. W ocenie Sądu, w sprawie podjęto wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.). Dopełniono również wynikający z art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i tym samym nie uchybiono też art. 80 k.p.a., z którego wynika powinność oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Wierzyciel wykazał okoliczność zarejestrowania przez skarżącego odbiorników rtv pod ww. adresem i wbrew twierdzeniom skarżącego nie wystąpiły wątpliwości co do okoliczności faktycznych. Przez wzgląd na powyższe, zarzuty skargi należało uznać za bezzasadne. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a, oddalił skargę.