I SA/Gl 446/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka, , , po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie sądowe. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach postanowieniem – wskazanym w sentencji niniejszego orzeczenia – Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] nr [...] dotyczące zwrotu A w W. tytułu wykonawczego z dnia 26 lipca 2011 r. nr [...], obejmującego opłatę za pobyt E. M. w tymże A. Organ nadzoru zaakcentował, że jedynie właściwy organ, tj. wójt (burmistrz, prezydent miasta) jest wierzycielem uprawnionym do wystawiania tytułu wykonawczego za nieuiszczoną opłatę za pobyt zobowiązanego w izbie wytrzeźwień. A, zgodnie z Uchwałą Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 26 listopada 2009 r. w sprawie zmiany nazwy i statutu Izby Wytrzeźwień w m.st. Warszawie, jest jednostką organizacyjną Miasta Stołecznego W. nie posiadającą osobowości prawnej. Ponieważ A ten nie jest organem gminy, nie może być wierzycielem, nie posiada zatem uprawnienia do wystawiania tytułu wykonawczego we własnym imieniu. Stąd tytuł wykonawczy, zawierający w oznaczeniu wierzyciela pieczęć nagłówkową A w W. nie spełnia wymogów, przewidzianych w art. 27 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. – o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (obecnie: tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.), zwanej dalej: ustawą egzekucyjną. Na rozprawie w dniu 13 listopada 2012 r. pełnomocnik organu zwrócił uwagę na zmienną linię orzeczniczą sądów administracyjnych w kwestii uprawnień izb wytrzeźwień do wystawiania tytułów wykonawczych. W piśmie z dnia 5 grudnia 2012 r. Sąd zwrócił się do stron postępowania o zajęcie stanowiska w kwestii zawieszenia postępowania z uwagi na fakt, że w sprawie o sygn. I SA/Gl 139/12 w stanie faktycznym zbliżonym do przedmiotu rozpoznania w niniejszej sprawie, wniesiona została skarga kasacyjna od wyroku uwzględniającego skargę. W piśmie z dnia 14 grudnia 2012 r. organ uznał za zasadne zawieszenie postępowania do czasu wydania orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z kolei pełnomocnik strony skarżącej w piśmie z dnia 19 grudnia 2012 r. stwierdził, że w stanie prawnym i faktycznym analogicznym do tego w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w postępowaniu o sygn. II FSK 355/12 orzekł o prawidłowości stanowiska strony skarżącej. Z tych względów uznał zawieszenie postępowania za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W ocenie Sądu taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie, gdyż przed Naczelnym Sądem Administracyjnym toczy się postępowanie kasacyjne w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 lipca 2012 r. sygn. akt I SA/Gl 139/12, którym uchylone zostało postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. dotyczące zwrotu tytułów wykonawczych, wystawionych przez A w W.. W uchylonym rozstrzygnięciu organu nadzoru w ostatnio wymienionej sprawie wskazano, że sporne tytuły wykonawcze nie spełniają wymogów, wskazanych w przepisie art. 27 § 1 i 2 ustawy egzekucyjnej i ze względu na niezgodne z przepisami prawa oznaczenie wierzyciela podlegają zwrotowi zgodnie z art. 29 § 2 tej ustawy. Organ egzekucyjny podkreślił, iż tytuł wykonawczy ma zawierać oznaczenie wierzyciela, który dysponuje umocowaniem prawnym do wystawienia administracyjnego tytułu wykonawczego, a wierzycielem na rzecz którego Naczelnik Urzędu Skarbowego dochodzi należności nie może być A w m. st. W., lecz Prezydent Miasta Stołecznego. Tym samym, z uwagi na analogiczny jak w niniejszym postępowaniu przedmiot skargi w sprawie o sygn. I SA/Gl 139/12, wynik tego ostatniego postępowania rzutował będzie na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Jest tak tym bardziej dlatego, ponieważ w omawianej kwestii spornej zarysowały się odmienne rozstrzygnięcia sądów administracyjnych. Przykładowo, w sprawie o sygn. II FSK 355/12 (powoływanej przez pełnomocnika strony skarżącej) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 października 2011 r., sygn. akt I SA/Rz 562/11. W ostatnio wskazanym orzeczeniu stwierdzono, że na mocy udzielonego pełnomocnictwa "Dyrektor A uprawniony był również do wystawiania tytułów wykonawczych. Nadesłane organowi I instancji tytuły wykonawcze opatrzone zostały pieczęcią nagłówkową A w W. oraz pieczęcią okrągłą z orłem w koronie. Wymaganie postawione przez organy aby w tej sytuacji na tytułach wykonawczych umieszczona była pieczęć Prezydenta m.st. W. lub w pieczęci zamieszczona była treść: z upoważnienia Prezydenta miasta W. - Dyrektor A, było zbytnią formalnością". Podobne stanowisko zajął tenże Sąd między innymi w wyroku z dnia 20 września 2011 r., sygn. akt I SA/Rz 485/11. Z kolei w wyroku z dnia 8 grudnia 2011 r. sygn. akt I SA/Rz 713/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zajął stanowisko odmienne, podkreślając, że A w W. nie powinien posługiwać się pieczęcią urzędową z własną nazwą, a jedynie może to czynić przy użyciu pieczęci urzędowej Prezydenta miasta stołecznego W.. Również WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 13 czerwca 2012 r. sygn. akt III SA/Gd 286/12 uznał, że A nie posiada uprawnienia do wystawienia tytułu wykonawczego we własnym imieniu w zakresie dochodzenia należności za pobyt w nim. Sąd ten nie zgodził się ponadto z argumentacją zawartą we wspomnianym już wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym w sprawie o sygn. II FSK 355/12. Zaznaczyć wreszcie trzeba, że zawieszenie niniejszego postępowania znajduje oparcie w silnie eksponowanej w orzecznictwie sądowym konieczności zachowania wspólnej i jednolitej wykładni stosowania przepisów prawa. Zadaniem sądu administracyjnego jest kontrola zgodności z prawem działalności administracji publicznej. W związku z tym, zjawiskiem wysoce niepożądanym jest prezentowanie odmiennych stanowisk sądów w zakresie wykładni i stosowania prawa w sprawach o tożsamych bądź zbliżonych stanach faktycznych i prawnych. Reasumując, podkreślić należy, iż względy ekonomii procesowej oraz celowości przemawiają za potrzebą zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.