I SA/Gl 45/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A w S. na uchwałę Rady Miejskiej w Sosnowcu z dnia 30 stycznia 2018 r., nr 802/LVIII/2018 w przedmiocie ustalenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia odrzucić skargę. W piśmie datowanym na 6 grudnia 2018 r., a wniesionym w dniu 7 grudnia 2018 r., skarżący A w S., działając przez pełnomocnika, sformułował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na uchwałę Rady Miejskiej w Sosnowcu z dnia 30 stycznia 2018 r., nr 802/LVIII/2018 w sprawie ustalenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości położonych na obszarze Gminy Sosnowiec (Dz. Urz. Woj. Śląskiego z 2018 r., poz. 825). Skarga ta została podpisana przez radcę prawnego Ł.M., który przedstawił: 1) wierzytelny odpis pełnomocnictwa udzielonego mu w dniu 3 lipca 2017 r. przez I.Ł jako Dyrektora skarżącego; 2) dowód zapłaty opłaty skarbowej za złożenie tego dokumentu oraz 3) potwierdzenie uiszczenia wpisu od skargi. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach z dnia 6 lutego 2019 r. radca prawny Ł.M. został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi poprzez złożenie dokumentu, z którego wynika upoważnienie do podpisania pełnomocnictwa i który określa sposób reprezentacji skarżącego. Wezwanie to doręczono w dniu 14 lutego 2019 r. W piśmie datowanym na 14 lutego 2019 r., a wniesionym w dniu 15 lutego 2019 r. radca prawny Ł.M. oświadczył, że wypowiedział udzielone mu pełnomocnictwo a wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi przekazał swemu dotychczasowemu mocodawcy celem podjęcia dalszych czynności we własnym zakresie. Do pisma załączył wierzytelny odpis wypowiedzenia z dnia 29 stycznia 2019 r. W dniu 20 lutego 2019 r. wstępujący do sprawy (w roli pełnomocnika skarżącego) radca prawny A.K. przedstawił: 1) pełnomocnictwo udzielone mu w dniu 19 lutego 2019 r. przez p.o. Dyrektora skarżącego A.C.; 2) informację odpowiadającą odpisowi aktualnemu z Krajowego Rejestru Sądowego, z której wynika umocowanie tej osoby do jednoosobowej reprezentacji skarżącego; 3) statut skarżącego oraz 4) dowód zapłaty opłaty skarbowej za złożenie pełnomocnictwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu wobec niewykonania wezwania do uzupełnienia jej braku formalnego. Dostrzec bowiem trzeba, że w myśl art. 37 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej powoływanej jako: p.p.s.a., jeżeli strona działa przed sądem przez pełnomocnika, to jest on obowiązany przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. O obowiązku tym stanowi również art. 46 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym do pisma, a więc także do skargi, należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo to wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Co więcej, w przypadku gdy działa on w imieniu osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej mającej zdolność sądową, a zatem także samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej, to powinien jednocześnie przedstawić dokument stwierdzający umocowanie do reprezentowania tego podmiotu przez osobę, która pełnomocnictwa udzieliła. Stosownie bowiem do art. 28 § 1 i art. 29 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Jak natomiast wynika z art. 48 § 3 p.p.s.a., zamiast oryginału takiego dokumentu strona może złożyć jego odpis poświadczony za zgodność z oryginałem przez notariusza albo przez występującego w sprawie jej pełnomocnika będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. Niedołączenie któregokolwiek z powyższych dokumentów do skargi uniemożliwia zweryfikowanie, czy osoba, która skargę podpisała, była do tego upoważniona i stanowi brak formalny tego pisma. Stosownie zaś do art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni. Niewykonanie takiego wezwania skutkuje wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, co następuje na podstawie art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a., a jeżeli pismem tym jest skarga, to zastosowanie ma art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym podlega ona odrzuceniu przez sąd. W rozpatrywanym przypadku do skargi podpisanej przez pełnomocnika skarżącego został wprawdzie załączony wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Nie złożono jednak dokumentu, który by określał sposób reprezentacji skarżącego i wykazywał umocowanie do działania w imieniu skarżącego przez osobę, która pełnomocnictwa udzieliła. Z tego względu niezbędne stało się wezwanie pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia tego braku formalnego skargi. Biorąc pod uwagę datę doręczenia tego wezwania, uznać należało, że ostatnim dniem siedmiodniowego terminu do jego wykonania był czwartek 21 lutego 2019 r. W tym czasie żądany dokument nie został jednak przedstawiony, albowiem poprzedni pełnomocnik skarżącego (ten, który podpisał skargę) ograniczył się do informacji o wypowiedzeniu pełnomocnictwa, natomiast pełnomocnik wstępujący do sprawy wykazał jedynie umocowanie własne, a z przedłożonych przez niego dokumentów nie wynika, by osoba, która podpisała pełnomocnictwo dla pełnomocnika wnoszącego skargę, była kiedykolwiek uprawniona do jednoosobowej reprezentacji skarżącego. Umocowanie dla wcześniejszego pełnomocnika do podpisania skargi w imieniu skarżącego nie zostało więc, pomimo wezwania, wykazane. Nie doszło zatem do uzupełnienia braku formalnego skargi, co skutkować musiało jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z tych względów wydanie niniejszego orzeczenia stało się konieczne.