I SA/Gl 455/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Ćwik – Bury (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie dotyczącej podatku od nieruchomości za 2017 r. p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi. WSA/post.1 - sentencja postanowienia T. W. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na wskazane w sentencji niniejszego orzeczenia postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach, stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości za 2017 r. Na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 kwietnia 2018 r. skarżący wezwany został do wskazania w terminie 7 dni adresu zamieszkania oraz adresu, na który należy doręczać mu korespondencję w nn. sprawie, pod rygorem przyjęcia, iż adresem tym jest podany na kopercie nadania skargi: ul. [...] [...], [...] S. Wskazano przy tym, iż w skardze nie został podany adres zamieszkania skarżącego, natomiast z odpowiedzi na skargę i z akt administracyjnych wynika adres: ul. [...] [...], [...] R. Wraz z powyższym wezwaniem, w dniu 30 kwietnia 2018 r. doręczono skarżącemu stosowne pouczenia. Odpowiadając w terminie na wezwanie, skarżący wniósł o doręczanie mu korespondencji na adres: ul. [...] [...], [...] S., wskazując, iż ul. [...] [...], [...] R. jest jego adresem zameldowania. Na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 23 maja 2018 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca odpis powyższego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi oraz odpis odpowiedzi na skargę, doręczona została skarżącemu pod adresem: ul. [...] [...], [...] S., w dniu 29 maja 2018 r. W piśmie z dnia 28 czerwca 2018 r. (nadanym w dniu 29 czerwca 2018 r.) skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Uzasadniając wniosek skarżący stwierdził, że do pisma doręczającego odpowiedź na skargę nie załączono żadnej informacji wskazującej wysokość opłaty oraz danych do wpłaty. Podał, że informację o wysokości wpisu otrzymał w dniu 28 czerwca 2018 r. po konsultacji w kancelarii adwokackiej, na dowód czego przedłożył w załączeniu do wniosku wydruk informacji e-mailowej z kancelarii adwokackiej z dnia 28 czerwca 2018 r. W dniu 28 czerwca 2018 r. skarżący uiścił również wpis od skargi. Następnie w piśmie z dnia 13 lipca 2018 r. skarżący podał, że przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 28 czerwca 2018 r., kiedy uzyskał z kancelarii adwokackiej informację o wysokości wpisu. Zaznaczył również ponownie, że do pisma doręczającego odpowiedź na skargę nie załączono żadnej informacji wskazującej wysokość wpłaty (otrzymał jedynie odpowiedź na skargę) i do dnia 28 czerwca 2018 r. oczekiwał na wezwanie Sądu w tym zakresie, będąc przekonanym, że wezwanie takie otrzyma w odrębnym piśmie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie jest zasadny. Zgodnie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: P.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z kolei w myśl art. 87 § 1 i 2 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodobniając okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu. Przy czym stosownie do art. 87 § 4 P.p.s.a. równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W rozpatrywanej sprawie wniosek o przywrócenie terminu złożony został z zachowaniem terminu siedmiodniowego, o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a. Sąd uznał, przyjmując najkorzystniejszą dla skarżącego interpretację, iż przyczyna uchybienia terminu ustała najpóźniej z dniem 28 czerwca 2018 r. do którego to dnia skarżący, jak podaje, oczekiwał na wezwanie Sądu w przedmiocie wpisu i kiedy to otrzymał z kancelarii adwokackiej wiadomość o wysokości opłaty. Wniosek o przywrócenie terminu złożony został w dniu 29 czerwca 2018 r. (data nadania) a więc w terminie. Dopełniono również czynności, która nie została dokonana w terminie – w dniu 28 czerwca 2018 r. uiszczono wpis od skargi. Okoliczności powyższe dały podstawę do merytorycznego zbadania zasadności wniosku o przywrócenie terminu. W tych ramach pierwszej kolejności należy podkreślić, iż zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie przyjmuje się bardzo rygorystyczne kryteria oceny postawy osoby, która dokonała czynności procesowej po terminie (por. poglądy przytoczone przez B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 8 wydanie, Warszawa 2006, s. 334 i n.). W orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż od strony dokonującej czynności procesowej wymagać należy zachowania szczególnej staranności przy jej dokonywaniu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2003 r., sygn. akt II SA 4162/01, Palestra 2004, nr 1, s. 225). Oceny w tym zakresie dokonuje się poprzez przyjęcie kryteriów idealnego wzorca osoby należycie dbającej o swoje interesy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1972 r., sygn. akt II CRN 448/71, OSPiKA 1972, nr 7-8, poz. 144). W związku z powyższym "przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa" (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 560/00, niepubl.; por. również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 1997r., sygn. akt SA/Sz 630/96, opubl. Lex nr 30748). Kryteria oceny braku winy są zatem sformułowane surowo. W literaturze i orzecznictwie podkreśla się, iż "o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. (...) W konsekwencji więc brak winy w uchybieniu terminu możemy przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku" (E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, teksty, wzory i formularze, wydanie IV, Warszawa 1970, s. 136; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/02, Monitor Prawniczy 2002 r., nr 23, s.1059). Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu orzecznictwo sądowe zalicza m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe, nagłą chorobę strony lub pełnomocnika, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą. W szczególności zaś przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadniają niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, ani nieznajomość prawa (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 4 marca 2014 r., sygn. akt II GZ 75/14; 27 czerwca 2012 r., sygn. akt I OZ 450/12 oraz 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II OZ 1104/12, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Powyżej przedstawione stanowiska jednoznacznie wskazują, iż przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy zaprezentowana argumentacja uprawdopodobni brak winy. Odnosząc się następnie do złożonego przez skarżącego wniosku o przywrócenie terminu Sąd stwierdza, że zaprezentowana w nim argumentacja nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę wniosku o przywrócenie terminu stanowi twierdzenie, iż adresowana do skarżącego przesyłka zawierała jedynie odpowiedź na skargę i nie było w niej żadnej informacji dotyczącej wysokości opłaty ani żadnych danych niezbędnych dla dokonania wpłaty. Wynika z tego, że zdaniem skarżącego przesyłka nie zawierała odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi. W tym miejscu Sąd stwierdza, że z akt sprawy wynika, iż na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 23 maja 2018 r. skarżący wezwany został do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Na zarządzeniu tym podana była zatem kwota wpisu, a nadto wskazany został numer i data wydania zaskarżonego postanowienia oraz numer konta bankowego Sądu i sygnatura akt sprawy. Jednocześnie na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 23 maja 2018 r. zarządzono doręczenie skarżącemu odpisu odpowiedzi na skargę. Z akt sprawy, w szczególności ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika nadto, iż przesyłka skierowana do skarżącego i odebrana przez niego osobiście w dniu 29 maja 2018 r. zawierała zarówno odpis odpowiedzi na skargę jak i odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu. Zaakcentować jednocześnie należy, że prawidłowo wypełnione potwierdzenie odbioru jest dokumentem urzędowym, potwierdzającym fakt i datę doręczenia wskazanych w nim pism. Korzysta ono z domniemania prawidłowości (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2011 r., sygn. akt V CZ 123/10). Potwierdzenie odbioru przesyłki podpisem oznacza natomiast, że przesyłka została doręczona osobie upoważnionej do jej odbioru w dacie wskazanej na potwierdzeniu odbioru, ale również – co trzeba szczególnie podkreślić w niniejszym przypadku – oznacza, że zawartość przesyłki odpowiada tej, która została wskazana na formularzu potwierdzenia odbioru (F Mając na uwadze powyższe, nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja skarżącego zawarta we wniosku o przywrócenie uchybionego terminu oraz w uzupełniającym ten wniosek piśmie procesowym z dnia 13 lipca 2018 r. Podkreślić trzeba, że w interesie skarżącego leży sprawdzenie (weryfikacja) zawartości przesyłki z adnotacją, poczynioną przez nadawcę na zwrotnym potwierdzeniu jej odbioru (wskazującą na zawartość korespondencji). Zaznaczyć też należy, że jak wskazuje się w orzecznictwie, ewentualne wątpliwości co do otrzymanego pisma sądowego strona mogła wyjaśnić, kontaktując się z sekretariatem Sądu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lipca 2004 r., sygn. akt FZ 176/04, niepubl.). W związku z powyższym, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.